yj&w^ DE A.BISTABCHI STUDHS IIOMERICIS. AD PRAEPARANDUM HOMERICORUM CARMINUM TEXTUM ARISTARCHEUM SCKIPSIT K. L E H R S PH. DR. GYMN. FRID. REGIM. PRAECEPTOR. REGIMOPJTII PRUSSORUM. SUMTIBUS FRATRUM BORNTRAEGEH. MDCCCXXXIII. CHR. AUG. LOBECKIO CAR. LACHMANNO PHILOLOGIS ILLUSTRIBUS LUD.GUIL. SACHS MEDICO CELEBERRIMO ■ GUATO ANIMO V. Praefatio. Quibus et studiis et odiis evenerit ut quadraginta per annos, cum Wolfius Alexandrinae grammaticae fundamenta substruxisset, nemo ad Aristarclium pernos- cendum traheretur, id recte dici non potest nisi vel acerbe dicatur vel ridicule. Verum ridere vel obiur- gare qui decet in praefatione? Haec enim Musa men- dica est, fores pulsans introitumque postulans, Praefatio dicta a praefanda venia. Ergo admissionis caussas conquirens primam ut maxime probabilem expromit eam quod, cum nihil fieri potuisset facilius, librum non afferat duplo maiorem. Etenim magnum librum magnum malum esse, etiamsi diffiteri non liceat primum ab am- plissimorum voluminum conditore iactatum , tam^i au- reum carmen esse. Quod si ullis temporibus opportune prolatum sit, hac aetate librorum feracissima rectis- sime dici iureque excludi qui nec tempori parcat lec-j VI torum nec nummis. Altera causa a materia repetitur: uam „proba est materia". Quis est enim paulo intel- ligentior philologiae artifex in certis quibusdam huius disciplinae partibus occupatus quin secure machinantes demiratus !\ T ephelococcygiam strui imaginetur suisque pressus angnstiis fundamenta curari, firmamenta an- quiri pervelit? At parum est ut proba materia sit } ,nisi probum adhibeas fabrum". Non potest auctor de fabrica sua gloriari,- imo saepe dum haec scribit apud aniinum suum cogitavit quam eximios ex eiusmodi opera fructus hae litterae percipere potuissent, si quis ad eam aggressus esset et varietate rerum et ingenii celeritate instructior. IVunc ipse intimo sentit pectore nec erit qui intelligat melius, ab ultima meta quam et possimus et debeamus attingere quam longo distemus intervallo. Sed prospectus si displicet, respicite pau- luluin: ad eum locum quousque Wolfio decursum erat reflectite oculos: iam aeque et candide proloquiminor, quod nunc confectum est spatii tam exiguum videatur ut frustra hic auctor laborasse censendus sit. Quae vero singulis quibusdam locis peccata, neglecta, squa- lida remanserunt, quae minus multa forent nisi publice prodeundi et Aristarchomerum exornandi sero subor- tum consilium esset, gZA' ijzoi /.tiv zavTct /.t£zcap()ao6i.iEoda xal avtig, < vvv 5' — ciye vrja (xilawav tQvaoo/.ttv slg aXa dtav. YU Index dissertationum et capitmn. Diss. I. De fontibus doclrinae Aristarcheae. C. 1. p. 1—18. Aristonici liber de notis Aristarchi. C. II. p. 18—38. Didymi liber de Aristarchi editione Homeri. De adornatione codicis "Veneti A. Herodiani liber de prosodia Homerica. Senacherim. C. III. p. 38-41. De fide codd. L. et V. et Eustathii. Biss. H. De Aristarchea vocabulorum Homcricorum interprctalione. C. I. p. 42—61. Exponitur quid ante Aristarchum in vocabulorum interpretatione grammatica praestitum videatur. In vocibus Homericis illustrandis non multum antea profectum. Quo magis quaedam Ari- starchi (qui universe hunc locum egregie tractavit) « ondonanda peceata. Error in vocabulo disoog. C. II. p. 61—83. ftalleiv, ovzaoat sim. C. III. p. 84—165. Relicjuae verborum interpretationes eoque pertinentes observationes, Diss. III. De explicatione poetae guatcnus pcndet a scientia antiquitatis Homericac. C. I. p. 167—177. De aere, aethere, Olympo, et quae- dam alia de facie mundi. VIII C. II. p. 177—193. Mythologica. C. III. p. 193—200. De cultu et victu heroum. C. IV. p. 200—229. De grammaticis qui evotcctixoi et XvtixoI dicti sunt. C. V. p. 229—256. Chorographica et gcographica. §. 1. De agro Troiano et ordine navium. §. 2. (p. 232) Re- liqua fragmenta de locis et populis ap. Homerum comme- moratis. §. 3. (p. 242) Quam rationem plerique, ante Ari- starchum maxime, in explicanda chorographia Hom. secuti sint; Aristarchi tnerita. §. 4. (p. 250) De Ulixi erroribus. Diss. IV. De prosodia. C. I. p. 257—316. De accentibus- C. IT. p. 316—345. De interaspiratione. C. III. 345—347. De spir-tu vocabulorum pincipali. * ' Diss. V. De criticis Aristarchi rationibus. C. I. p. 348—365. De atheiesibus. C. II. p. 365—386. De constituenda lectionc. * p. 387 Excursus. Commentarii Apionis et Herodori nomine inscripti, quibus Eust. usus est, cum scholiis Venetis comparantur. Dissertatio I. De fontibus doctrinae Aristarcheae. C. I. Aristonici liber de notis Aristarchi. §. 1. Quaestionum, quas ad antiquitatem illustrandam insfituimus, hullae difficiliores, nullae tot impedimentis obstructae, quam quae solis scholiastarum grammatico- ruinq.ue litteris nituntur. Nam cum parpaucas actas tulit integras, tum antiquissiinorum, i.nde' hi posteriores sua mutuati sunt, praecepta et testinionia pavtim per discipulorum ora tradita fuere, partim incuria de- fiexa, partim etiam inique deforta, partim inscite vel adaucta vel decurtata reperiuntur. Quare cum samnia in hoc genere opus sit cautione, ne erroribus vel men- daciis testium circumveniamur, tum de Aristarcho di- cturi, cuius noinen cum ipsa paene critica aequiparatur, quasisevero monitore uti videmur, ne quid gravius in ea arte peccemus. Ergo disputandi initium inde facere visum ut testium, qni in hac quaestione a-.ILiLendi sunt, fidem et diligentiam accufate explorpmus. Et primum quidem locum Sclioiia Hornerica sibi postulant. Codex Scholiorum Venetus A, quo primum his de Alexandrina grammatica quaestionibus facultas data, quattuor grammaticorum coniunctos exliibet iibros, non integros illos, attamen etiamnum omnibus fcre gramma- 1 maticorum scriptis, quorum cxcerpta ad aetutem nostram pervenerunt, copiosiorcs. Qui illi libri sint ipse qui haec collegit et concinnavit prodidit indice singulis rhaphso- diis subscripto: 'naQaxeitai tu ■JLQiatovlxov arjfxela xai ttx /tidvfiov neQL vifg IdQttnuQyeiov 8to,Q#6Jaecog, tiva o*i xui ix zfjg ? lXtaxijg Troooyciag 'Hocodiavov y.ai ix tlZv Nc/.uvoQog tccql GTi.yf.trjg. Hic illud brevitati datum, quod Nty.avoQog tceql aiftyfiijg dictus csf. liher, qui pro- pric dicendus esset tccql OftrjQtxrjg attyfirjq, quoi! et libri indoles imlicat et bis sic irivenitur in subscriptidhe rha- psodiae tertiae et quartae; Suid. Nt^avtOQ o 'KQftetbv, uiXejsavdoevg yQaftftattxog,' yeyoviog efti l4d'oiui ov'tov Kai- aaQog. .. eyQuipe TceQt actyuijg T^g tcuq 'Oft^Qco xai T~ t g i§ avTtov StacpoQag Iv tfj diavoia, Item quod dicit TcaQcxy.etcctL ta^QibidVixbi) bfjfteta, no- luit solum inteiligi textui notas appositas esse, - sed simal ex Aristonici libro tccql or nsQi arjitELtov zov 'Ou/jQov citetur, p. 94, 17, • ?d etiam 'Aqiotovixoq ev zm TTf.Qt aqueitov 'Odvaoeiag, p. 94, 20. §. % lam ad indolem consiliumque huius libri pergens inifium faciam ab iis colligendis reliquiis, quas extra Venetum codicem servatas habemus. Orion p. 119 'O.t/} zoTtog zsvQtjflevog, drp ov zig dvvarai OTrrjaaadccL xai TTeQi(j?.eijJaaOctT' ovzcog ]AoLOTt)vty.og ev zoig oijueioig zov noitiTOv. Pertinet hoc haud dubie ad a, 320 (dvorraia). Idem p. 94 ?mqv^ 6/iioicog did yuQ zovzcov, zov Xatuov xn\ laQvyyog, zr)v unoXavatv exo/itev zcov TQOcpcov. ovvcog 'AQiazovixog ev ttTt rrsQi ar]- ftELtov 'Odvaasiag. Corrigit Larcherus: ?MQvyi; xai tpaQvyj; Tavzov' buoitog yuQ dtd zovzcov — Poterat faci- cilius ?MQvg~ buoitog cpctQv^' did yuQ —, v. Lobeck. Aglaoph. I. p. 779. Sed ncutrum verum. Tu scribe: ?mqv£ 6 laifiog. did yuQ — et haec desumpta esse puta ex anr.otatione ad Odyss. z, 223 ev tiqozsqoiol TTodsaai xvcov lye ttolxUov e?.X6v, uoTraiQOvza Idcov — Quo loco Eustathius: zb 6s Idtov 'AQLOictQyog fisv uvtt zov uTToXavtov, utp ov xai ?.atu6g xai Xavxavia —; poterat addere, quod apud Aristonicum additum fuisse intelligimus, xai ?.uQt>yS. — Orion. p. 94, 16 Xvyyog (r, 34) 6 Xvcov zb vvyog zovzean zb axozop. ovvcog 'Aqi- 1* 4 otovixo; iv toi niQi otiutcidv tov 'Ouijoov. — Ttlcm p. 43, 12 deti.og o dedtcbg za.g ftviag (recfo. Larchenis ex Eust. p. 855, 43 corrigit Ylag). ovzcog \4oio~c6viy.og. — Quae ex Orione attuiinius de onr et t.iyvog, iisdem verbis in librum siuirn transfulissc invenimus Etymo- logum p. 627, 40. 572, 2!. Haec guoque, quae nunc solus habct, ex eodem fonte derivasse, minime dnbiuin. p. 337, 37 SQoai at eV eaQt; yewn&eioai rj a't anaXai v.td teXiog veat, iteTacpoQixiog, cug l^Qtozovtyog iv arjfteiotg. p. 41, 3G atdrjXog, olov xetvog t¥ av% atdrjXog avrjQ (%, 165), 6 bXodQEVitxog' oii ?p.q a^iog -AQtacovixog SijXovv XJycov zov adijlorioiov. His addimus fraginenfum ex libro de notis Hesiodcis. Orion p. 96, 27 (cf. Et. 555, 38) Xaxidsg ini oyioitatog tiuctiov. ttccqc: zo Xaxeiv xai ?jQEfia tyocpiiv iv tcji oyj'CeO\fat. ovrtog 'AQior-aQyog iv Toig aijiieioig Hoiodov. Lege *dQia%6vtxog. Adi ltuhn- kenium praef. ad Hes. p. VII, quo loco de corruptio- nibus, qjas Aristarchi nomen subiif, exponit. §. 3. Haec qui lustraverit, verendum cstneAristo- nicum fingat sibi aliquem veriverbii aucupem istosque quos de notis Homcricis Hesiodeisque conscripsit commentarios nihil riisi nugas etymologicas captasse. At ischolia Veneta inspicienfes omnia alia invenimus, docfissimas de antiquifafe Homcrica, de verborum significationibus, de versibus spuriis observationes; his totus liber refertus reperitur, his etymologiae quae in- sunt (insunt autem iiiis, quas ex Orione cognovirnus, simillimae) sed ita exceilentissimis observatiombus ob- scurantur, vix ut appareant. Bes expeditu facilis. Orion cum etymologicon scriberet complures perrepta- vit libros grammaticos, sed sola quae inveniri possent etymologica aucupans, reliquorum securus. Sic usus cst il!e eodem consilio scriptis Apollonii Dyscoli: qui si ex his reliquiis nobis diiudicandus esset, quas Orion r rs^ S sertavit, (v, indicem) ex eodem omnes, quod veteribua inaie cessisse scinuts, etymologico genere, pro doctis- eimo argutissrmoque grammaticQ futilem et paene ridi- J cuJuin haberumus. §. 4. Aristonicus, Straboni suppar, inter doctissimos futt gramniaticos scriptaque eius et opiniones comme- moratione dignae kabitae a praestantioribus. Strabo I. p. 101 Tz. ItiQiojcavutog fiiv ovv 6 y.atf ?]ttag yQaft- fiactxog Iv zotg tcsql zrg MsvsXaov Tc?.av/]g (6, 84) tco?.- ktov avcryiyQarpEv uvdqwv cmocpaasig ttcqc ky.aaxov iwj» iay.Eittivtov y.ecpa?.auov. r^uv o° aoxsosi xciv iTcictuvovTsg ?.eycouEr.. — Serv. Aen. III, 334 Chaonios cognomino campos). Epirum eampos noi» habere omnibus notum estj sed constat ibi olim regem nomine Campum fu- A isse eiusque posteros Campylidas dictos et Epiruin Campaniamque vocatam, sicut Alexarchus, historicus. Graecus, et Aristonicus referunt. — In rebus gramrna- in ticis ad partes vocatus ab Herodianno. F, 198 IAqc- ocaQyog diovXkaflwQ (oiiov) cog ctiyiov y.ai IJcoXeucuoq a lday.a?.tovLTi]g. lAniazovty.og 6i TQtav?.?.a(iiag tog to ouov fieya Ttwv. E;t. licet sumere iisdem fere argumcntis, quibus Herodianus trisyllabam fonnam h. 1. defendit,, ipsum Aristonicum usum esse. K, 252 ovctog xal Ato- QoOeog ev TQicc/.oacq) TCQwcto rr~ig 'Acnxijg ?.i^etog ccUot yQctcpciv (sc. Tcaoolycoy.E), rijv tii:' tcqioti]v 6ia Ttjg Ot 6t- tpDoyyov, Ti]v 6i 6evTeQav 6ia tov to, Tcaooiytoxev, cztco~ ■cecvoftevog rco?.?.a TCQog IAqigtovcxov xal TQvytova cl?.?,co£ yQacpnvrag, iTcttlei^ag to oYytoxev iay.ov. oiTtog 6i xai \4Tco?.?.toriog 6 Te%vixbg ot6s %i]v yQacpijv. Item ad ]V, 137 d-e spiritu, aceentu, etymo vocabuli 6?.oo!cQoyng cun* aliis inictoritatibus Aristonici sententiam affert (quod scholion negligentsr ac potius perverse transcriptum legi- tur Et M. p. 622). Quae hac paragrapho contulinius, ea. putamus ex Aristonici commentariis Homericis desum- ^ 6 / pta esse, quo qui huius grammatici reliquias nobis collectas dare voIuei - it alia habebit ijuae referat, e. g. ex Eustathio et Hesychio. Horum commenfariorum diserta fortasse mentio fuit eo loco, quo Ammonius huius grammatici copias meminit. p. 103 oXiyov xai fu- v.qov dcacptQst' cb ftev ycto b?.iyov en aQttrftov, rb 8e fUXQOV eni fteyeOovg zaooeiai. sloiocbvtzog iv yrtojtvtjfUCBi exaXea stcl oxor/uov okiyrjv vrjaida Ka?.viL>ovg. cpaoi Se ovucog' ollyrjv /uzqcc/ vnaXkakzixttig. zb fiev yovv oliyov irc' uQi!i t uov, tb Se fiixQOV erci fteyedovg zdooeicu, xai "Ouijoog' Si-' cpQov aetxiXiov TrctQaOEtg oXiyrjv ti TQcmeCav (Y, 2E9) zi)v fiixQttv. Quae sic emendare conatus est Valckenarius 5p. 181) 'Aqiocovixoq ev VTcofivijiiaTi ExctXrjg irci giyoV b?.iy>]v v>]OiScc Ka/.vijjovg cprjoiv ovnog, b?dyr t v fUXQttV, cet. liluil eni OTiyov novi ex Apollonii lex. Hom. eni- OTa.fit.voV eni oriyov iv zfj £' 'OSvooeiag (359) avSobgem- oxau&vov. IriQtGTUQyog imaicrjftovog. Quod etsi statuas recte scribi, tamen nq sic quidem locum Ammonii sa- riatum vrse apparet. Kam vocabula xal "OfujQog seq. ctim antegressis male conveniunt ac contrarium Iiabent eius quod reqyirimus. Quod eo ducit, ut vel lacunis vel v.erborum traiectionibus totum locum laborare pu- temus. IIoc praeteriit Valckenarium: illud videtur ipse sensisse non admodum verisimile esse, grammati- cum qualis Aristonicus fuit, ex optiina schola Alexan- drina et hac aefate, commenfarios Callimachi molitum esse: quare coniecturam suam admodum verecunde proponit; Miius etiam mihi veri simile videtur, in re, quae ad ipsum Homerum, cui ilie usus vocabuli b?.lyog familiarissimus est, sexcenties a commentatoribus il- luStrata esset, Ammonium ad commentarios Hecalae Cailimacheae recurrisse. Quare potius crediderini Ammoriium scripsisse: 'AQtgbvr/.og lv vTCOftvrjuaTi, vel addens 'Oftijoov. vel intelligens, iortasse etiam ev vrto- 7 uvfjuaTi s ( uti Eust. ad II. E. p. 610 de ea re expo- Bait).. Tiim sequitUv versus non suo loco positus: (vija) keXoev eaiotelyjLov 6?Jyi]v vqotda KuXvipovg vel similis. Non poteram liaecpraeterire, quamrjuam ipse eontemnoirt nimiusii incerta. Sed res nostra non multum hinc ca- pit detrimenti. Psam ut nusquam Aristonici commen- tarii Homerici ipso adiecto titulb commemorentur, ta- inen fuisse loci modo positi ceriissime testantur. Quod ex multo pauciovibus, quae tum innotucrant, sagax perspexit Valckenarii ingenium, ). 1. Reliqui,i quos posuimus, loci quos ad Homeri locos pertineant per se patet; quod de veteribus Epiii cognpminibus regi- busque disseruisse videmus, veJ ad catalogum JYavium 635, vel ad regem Echetum (o, 64) pertinuisse puta- bimus. Caeterum hos commcntarios ex docto illo ge- nere fuisse, quod plerique secuti sunt, copias geogra- phicas et mythologicas ab Homero occasionc sumta coacervans, nec hoc obscurum. De eiusdem gramma- tici cpmmentariis Pindaricis constat ex schol. Pind. Ol. I, 33. III, 31. VII, 153. In Hesiodeis comme- moratur ad Theog. 178 o r5' i/. ioxeoto rrctig loQe^ato ysiol) \4pioi6vixos Xoysolo cp?]oiv wg dvQsoio' ioysbg yaq Xifei. (Sefiiagai ds tb Inysolo tcciqcc tb cdog. Hinc commentarios in Hesiodum scripsisse concludi non potest, id quod Valckenarius putavit ad Ammonium I. 1. Possunt enim haec ex aliquo Jibro grammatico, Herodiani opinor, transcripta esse: Aristonicum vero de forma koysog sententiam suam ad Hoinericum ■dv- Qsog exposuissc fingi potcst. §. 5. Ab commentariis Homericis varia et extrin- secus adscita doctrina instructis, in quibus etiam ab Aristarcho dissensisse invenitur, libri de notis toto co- lore et consiiio diversi fucre. In his enim suam qua- si cxuit personam, id unum totumque agens, ut quas Aristarehus nofas versibus Homericts apposuerat, eas ihdicaret easque ita illustraret, ut causas argumen- taque Aristarchi observationesque, quibus stabilieridia illae hotae inservirenf, congereret. Ut proprie et ab initio libri ihdiccm fuisse pritem: JtSQi Aqiaxaqyov o<- fteitov '■Of.trjQOv. Kes ccrtissima est, et qui vel scholia ipsa diligenter atfentcque perlegerit vel reJiquas no- stras co illustratas putenms. Etenim Aristarchi notas inteHigi ab Aristonico pri- mum patet ex observafionibus compluribus hic sine no- mins positis, quas aliunde teriemus Aristarchi esse. Legimus obser\ ationes de rsov, fybgf/Q, Ktoua, 3e3owo- •rog, "qiiu, cpbpog, tode, v.vii, simpliciter positas hoc modo,: i) dirc/.rj on cpnSnr ri-v cpvylfv, ?i SittXfj otl to wSe ovSinois ■Tojtixtog xetfjr&nsQ rfxetg /Jyet. Sed has obscrvationcs Arisfarchi esse (cui non ipsa praestantia persuadeat?) scimus ex Apollonii lex Hom. Saepins iegimus ?; SiuXr) rrnbg t/jv biuovv/iiav; at Ari- sfonici no.ta ad B, 837 sc-.nus: iorjietovTO Se b Ii4qI- ataQxog Tcv-v~- 9 coiupluribus locisab Aiistarch/i expositum esse de duplici usu Homerico vocabuli ftiyag, cum nunc sirapliciter dicatur, nuno ad distinguendum a cognomini minore, ut in Aface Teiamonio (7cQ'dg ti)v y.caa. tov AYccvTa tov tcEQov 8iaxQtatv). Ci'. Apollon. Synt. 41, 10.— II, 109 tj 8tn).~ oct l'v Ttat yniapsccu xccn cpaXctQCt (pro y.ui cpcc- ).:cqcc). At duo scholia fide dignissima (Didymi et Nicanoris) de Aristarcho testantur, aiternm yQcccpeodcd cpr/atv 6 'AoiarccQyog xal tvtctcto d' cciei y.an cfcclao' ev- TcoirjTa dicc tov Ttj alterum AoiarccQyog 8icc tov xai avv- Seoftov xui cpcclccocc ynacpcov nccvccog ftQcr/v dteoteXkev hrci to ccIel. — K, 204 eijj aotov' i; 8m),~ oxt ix nhtj- Qovg za TOiavca nQotptoei. Aristarchum hanc sermonis Homerici legem observasse aiiunde constat (v. quaest. ep. spec. I p. 29). Saepissime diplen positam in- venimus, quod vocabulum aiiquod positum sit, ut dicunt, Idixog. In his est yao ab initio orationis (e. g. post vocativum) positum. P, 215. W, 627. Has vero notas Aristarchi esse scimus ex Apollonio Dy- scoio de coni. p. 506, 5 ccllci fii]v xai ovvtj&iog Q rcoirj- Trjg aQXTixtfi avTtjj nQogyQ~Tctt (coniunctione yccQ, contra rationem, quae enuntiationes yuQ habentes postponi iu- bet). y.ai ov tovto vexftrjQiov tov anoSoxifia^ead-ai tov ).6yov (h. e. rationem nostiam, quam exposuimus, im- probabilem esse), eYye y.ai %a zoiccvca 'AQiacanyog na- qeloouto (1. nctQEaijUEttdaaco), y.ccdoct xai Irc a).).cov nlsioTtov \8iuoccvtcc tivci eoct tcccq' uvtio. — 2, 38 r; 8t- n).rj . . ovt ccdooot ini xcov tqlcov' ctQyi] yccQ Ioti nXrj- dvvTf/.ov aoid/LOv tcc tqlcc. At Herodianus.- AQiOTuoyog 8aavvet, cpdaxcov otl ctQyi] n).i]0ovg o XQetg ctQtd-uog. — N, 191 i] 8tn).r; oct 3iTjQt]xs ynoog ccvci tov yQcog' 6to paQvtovrjTeov. At Didymus: ovicog ccl Aqlgtccqxov ynoog cbg Xoyog' [JovleTcct oe 8t?]Q~o0atzi]v evOetav. Zi]vo8oxog 8s yQctcpet yntog. Eadem consensio Aristonicum inter et Didymum vel Herodianum de Aristarcho testante» 10 M, 56. N, 359. S, 499, 500. Y, 53. Et possum pjiira afferre. Sed satis factum opinor. Sequitur dt animadvertamus, ab Aristonico sola tertia persona verbi intlicari Aristarchum ne nominc quidem adtlito.. O, 449 cideTOvvTCCL Orfaot / — vgeQpv ds Iv TOig TteQt zov vsvovc'c'hinv ahokofslvai. At tcc ttcql- tov vav- aicid/iiov AristarcM esse, scimus exK, 53. Etplus diiode- cim praeterea notae positae n~Qog tcc TteQL tov vavga- pD/wv. . Y, 269 ad-erovvvai or.lyoi 8, bvi dieoy.evccof.ievoi tioL . . . . Vva ds firj boy.fj Ivoecog tl eiQ^xivat (I. fjkoQTjxivat). Aristarchuin significat. Eotlem pertinet quod aO-ETOvvTai, dicere solet simpliciter, intelligens: vn> 'Aqiotccqxov Wolf CCLXXII). Patet iam ex iis scholiis, quibus postremis usi sumus. Patet ex aliis, ut B, 529 cl. I, 395. Z, 444. Nec videtur esse cur praetermittam >F, 91. 806. 822.— J, 117 ccOststtcu. Ab Aristarcho factum esse discimus ex Apolionio lex. Hom. s. tpua. Nec in-his diutius morabor. De noorj- dsiovvio vtc' * 4oiciTOcpccvovg vel TCQOfjOeTOvvTO vnb Zij- WfldoiW, quo sexcenties scriptor noster utitur, quo ipse testatur Aristarcheas sibi afheteses expor.i, sufficit Ie- c.tores reinisisse ad Woifium prol. CCLXXI. §.6. Mihi enirn his omissis, quibus res confirmetur, quam sibi sin/rulis quisque paginis experiri potest, ad ea properandum est, quae nisi recte iudicata contra- rium suadere vej etiam testari videaritur. Primum illi consideraridi loci, quibus pro vuJgari suo ?/ dinlij otl vel t() arjfj.elov bit ntitur hoc: oijueiovvTaL ziveg, quae nos vox ab Aristarcho ad alios ducere videtur. E, 253 ytvrcclov' otjfteiovvTal nveg otl olhcog etQTjTat t.yyeveg, navQiov. oi][j£lovvtccl ds y.ccl to oy.veuo d' "nmov (255) avxl 70v (jy.vijQiog tyio. Ttveg 6e eni vov cpofiov vi&iaot tov oxvbv, Z, 219 Oivevg f.iiv' orjfieiovvTccL viveg oti ■JTQOg TO TIQCOTOV CcnijVTIjXEV. Z, 131 OTjjlELOVVTaL TLveg oti tog TceQt Oeov %ov Jtovvoov bialeyeiui, Z, 472 cmb <1 xq&toq itQQvd? tSXsxo) ai]ftetovviai rtveg tovcov 6tu to ■t.bv T-Q&ytxbv ^iguddftavttt Tcaoayetv rbv c 'E::coqu ?.iyovTa „bii;ui y.oivi]v fiot nQ<)g nb?.e/tov be y.ai cpoftrj-OT] nuig (An forte dsjgai y.vvijv (to.i, TtQognaiiS' necpbfir\i? b nutgl Bekk.) II, 156 oijuei^vcai vivsg bta ib naQi']OQog atii /01/ naQi]QTi]ttivog y.ai xeyvfitvog. II, 393 bcoy.e ^icpog) oijftei- ovvzai. Ttveg otl acpcon?.taev lavcnv dovg to Sicpog b "E::- TtoQ. II, 465 dvaSTO' ai]uetovvcai Ttveg otl avci tov edveco. Q, 340 oijuetovviai Ttveg otl vytcog dtioTuly.a (opinor yXavcovg et iayja). ■ (j. 361 ayiclaog' oijuetovv- rai Tiveg otl avci tov ayvcoftova ' ovx ev tvj xa&6Xov di, akX eig TavTi/v (tovrjv. I, 242 oijfieinvvcai Tiveg avzi too fiaXeQO) ixvql (sc. e(tnQrjasiv (laXsodv). 246 ^Qyeog tnno(jOTOio' aijfteiovvTui Tiveg otl ti]v ,o?.i]v IIe?.onbvvrj- aov ovx oibev b notijTijg, c Haiobng bi. I, 254 ai]ueiovv- Tal TLveg otl nuQsiTUL to } ,Tcxbe ?.iycov u . st, 65 nug' arjfteiovvTui TLveg oti tovto avrl tov u?.ng. ib. 201 ar\- (teinvvcal Tiveg bxi ev iooi to> aoi q Teiv avTcovvftia ^a>- Qty.i] ovaa v.utu nl.envaoj.tbv Tnv e iiijviyjhj' bdev cpv- XaaaeTUL b avcbg Tovog. yl, 314 aijfteiovycai Ttveg oti uQtaxeiav evzavOa 'Odvoaicog nuoayei. 604 xay.ov d J aQa ol nelev aQyj}' aijfietovvvctL TLveg ozi ov noQQCoO-ev )] nQOuvucpcovijOtg' xaxst ovv ovx Ini %o noQoto fj u.no- Taaig cf iTeleieco (inv?.if c 'A, 5). IM, 17 ai]- (leiovvvai Tiveg nQog toc ev tT] H (443) dOsTOvueva otl y.ui ix tovtiov bia(jcc?.?^eTUL nQog tb nibgojnov yevbfteva. 11, 105 ai]ueiovvcui Tiveg otl fibug Ttxg uanidug etQijy.ev. M, 178 TtT) be Xcavov lt4.gysi.pi bi bin?.T]V naQUTtd iccatv ■ Hvlol bicc to vneQjjacbv, neQi Teiyog 'l.aivov. 211 ai]/.teiovv- tu'l TLveg otl tovto tog yevbftevnv l.iyet, yevbftevnv de ov nuQtOTijoi. y.al naQsicca i) nQci-Oeaig' ev ccyoQalg yccQ. M, 303 ai]fteiovrrai Tiveg ivruvd-a oct neQiaaij rj nQO- ■Oeatg i] neQL (rpv?.aaaovTca ?isQi ftT]?.a). 0, 545 /; di- n?^rj otl y.aaiyvr^TOL y.oivbreQov ol ovyyevelg'-cr>(ieiovvTai y&Q Ttveg otl tovs aveyjiovg y.aaiyvi']Tovg ly.a?.ovv .... n T, 10 aijuecovvTc.i ttveg Stt Jcoqcxov ib ivvq. 85 atj- ftetovvvai zcveg wc ocv ?.eybvttov ziviov oii rjdixrjaev atpeXo- fievog ttjv Bqcatjtda. T, 400 oijuecovvvcci Tiveg oii iv- vev&ev >j dcuaxevij zov zedqinTtov nenoirjtuc „EavO-e ze xai oii llbdaqye" (0, 185). Y. 229 oijuetovvvui Ttveg oti cc?.bg no?.toco tcprj (V). Y, 307 o/juecovvtui Tiveg nqbg Tijv lavoqtav xal enei fcevccyqcapovoi nveg uiiveica yeveq Ttavveoocv etvaiget cog TcqoOeauiCovvog tov nonjvov tijv "Ptoftaitov aQxrjv (A B). , 282 oijfceiovvrac Tiveg tog icTtag' ecqrjxev {hqydivccc). 383 occ to nXijqig iarc TVftfioyo- Tjoaf dtp oijfiecovvrai Tiveg. X, 41 orjftecovvTai zcveg or* ex tov ivuvciov zb ivavziov SedrjXmxev (AB). X, 208 orj- fteiovitai vcveg dccc vb doxovv anooov elvac fcevu fccxqbv Toiivtov Xeyoftivcov „Tnig neqi uocv ftiya Uqcdfcov diov" (251). X, 349 orjftecovvvac vcveg nqbg zrjv elxooivrjqiza XiSiv otc tcqoq eixoai eStaovftcvu, eixoaanXa. 362 arjftec- oyvtal vcveg oii fcbvij xdvecaiv etg "Acdov rj ipvyjj xai ov Seizai fyijg 'Eqfiqp nc.QccnOfcn~g. W, 237 zqtzazta' orjftet- ovvvai vcveg lizi uvtc zov Tqivcii xai ovc c.nvqov xai dva- ■Oijftaccxbv, Vteqov zov itinvQcpij-cov. ( l F, 523 aijfcetovvvai Ttveg ovc a qvco tcne dcaxov ovqcc vvv Si Ovv&izwg Si- oxovQcc.) l F, 543 xeyoltoaoftac' orju*eovvtai Ttveg otl ccv- tl tov fnjvioco (B). 726 aijfiecovvvuc di viveg xcci to xoip oiru&ev xtohjTcu, occ zb xtSXov ovccog elnev. 826 arjpei- ovvzai vtveg ozi ablov zbv dioxov ecnev (AD). £1, 624 o'/- /lecovvcc.i Tcveg ovc 'IlaioSog inoiijaev „ tonvrjauv s/utv jvqtHta, Ttequpqadicog tf iqvaavzo". ovbtig 6i neqicpqadiiog iii/.xec tc. xqia, aXXu /cu/.Xov bn,.a. Piiinuiu mouenduin, in liis unum alterumve locum csse, ubi illuil onuecovvTcci Tcveg non ab Aristonico pro- iect.um est, sed ab epitomatore, qui cum legisset rj d'trc?.~j —, cum lioc in suum usum converteret, formula usus e^t oijfcetovvvai Tcveg. Hoc nonnunquam factum essc, luculenf.uin exempkim liabemus 2, 510, ubi AD fxhibent ocjuecouviai viveg qti ol sTCctjvQatevoavveg Tto?.e: IS t/i'i v.al fnra ohovdiuv aTca?.?.aaabficvni }.?.afi(iavnv itaoa. %v>v jvdXefiovfiivtov tb rjftiov twv iv tfi nokei v.cijiiccrcov. Sed ipsa Aristonici anrotatio servafa hoc modo: ?; SiTcl.q TVQog to aoy/uov edoc, oct ot 7V0?.iooxQvfiev6i, cef. Idem factum 523, quod intelliges ex Herodiani quae ibidem est observatione. De reliqnis, in quos hoc non oadit, quid statuendum sit, ta observatione ducemur, quod pleraeque, quae dicuntur a qrdbnsdam positae esse, notae iis rcbus adhibentur , quas plerumque ab ipso Aristarcho notatas csse inVenimtis. .Sic quod legeba- mus Z, 219 Oivet/g fiev) orjftetovvzat tiveg otc TCQog td TiQLotov arvfivtrfxev. Sed innumeris locis diplen positam invenimus „oti Tcnbg tb devcennv tcqotcqov ccrcijvcijxe." B, 629. J, 450. Z, 198. H, 8. 276. 306. O, 65, I, 531. A, 109. (221). 834. N, 1. 763. S, 391. 0, 8. 56. 330. U, 251. 2, 406. 595. Y, 68. 233. X, 158. Q, 605. Iteni A, 65 Trug) amietovvzai ziveg ozi zovvo ccvcL zov o?.og. Sed saepissime diple posita co argumento „oct nccg avci rov oKog" B, 809. O, 58. A, 65. M, 340. N, 191. 408. 548. n, 333. 801. N, 286. O, 345. % 135. — M, 303 aijfietovvcai tw&g ivtavOa ott Tc/Qtoar) fj tcqo- d-eaig >j tcsqc {(jiv?Moaovcac tccqc ftrjka). At et aliaeVo- culae superfiuae nofa indicatae et praepositiones, v. G, il9. II, 591. T, 62. Cum hoc vero locq praeterea coniungendum schol. K, 188 cpv?.aoanuivoiot' f t dlfcXfj occ ccvci tnv (pvXuaooboi, naOrjztxbv u.vci iveQyritlxov. Item qnod erat M, 211 arjfttiodvvai tiveg oct tovto wg yevnuevnv ?.iytt, yevbuevov de oi TcaQtocijOi, xai nccQelccci ij TCQoOeotg, iv uyoQoug yccQ, huic primum respondent plurimi loci propter omissam praepositionem notati (Xeiniet, i?.?.tinti, nccQeircct ?; tcqoO-.), v. e. g. A, 596. B, 355. 576. 689. J, 244. 335. Z, 2. 37. 331. 507. O, 109. 124. 317. 632. K, 353. A, 667. M, 155. N, 403. 474. O, 432 (KvOi^Qotot, ott i?.Xeircet fj iv. lozi ycco i,v KvOr- Qoig.). £>, 3()R (fiiotji egxei pro iv) JT, 81. 546. Y, 375, I 14 ct aliis locis. Sed illud otl tovto ibg yevoiievov Xeyei, yevoiievov Se ov jiaQiaTrjai huic (ne locos Ostos com- memorem, qui notati sunt Sict to OLconcousvov) geminum 0, 230 ?; Sin/.ij, oxl tovto yivo(.ievov (.tev ov nctQeacijaev, vog yevofievov Se naQaSiSwaiv. X, 41 arjfiELOVvTCtl Tiveg otl ix tov evavTLOv ti) ivavriov SeStjXwxsv. At plane eadem ratione A, 330 otl h: tov evavtiov to evavTtov cty.ovoTeov, ovx iyijOijaev ctXX eXumijlri]. sl, 281 ovy. axov- T.E, 1] SmXTj OTL SlCt TOV EVCtVTLOV TO ivavTiov. M, 458 /V« firj oi cicpavQOTEQOv (iiXog sli]' otl ex tov ivavriov to evc.vTLOv ijQfiijVEiiy.E. 0, 155 ovSe acpcoiv iScbv iyoXwaaTO i)vfiii>' 7] 6lttX~] otl to i.vavTLOV VTtay.ovouL Sei, &XK ctne- (ie^avTO. Cf. £, 416 ovTtso i-yei -D-Qctaog' /; SmXtj otl to avTiyeliievov Sei vnay.ovEiv, a/./.ct Seog. Et 0, 11. — I, 2-12 aijfieiouvTctL Tiveg uvtl tov iiciXeqw ttvqL Sed casus pro casu positus ubique notatus (otl nrcoaig rjXXaxcai), ut A, 169. V, 138. A, 331. E, 298. 300. K, 298. 469. 574. A, 121. 583. 606. N, 205. O, 462. 464. O, 296. — (I>, 282 aijfiELovvTc.i Tiveg ori clnu^ slQijy.Ev. At una'§ elQtjueva notata, v. A, 106. B, 217. N, 564. S, 516. tt, 747. P, 599. 2, 236. W, 311. 791. — aijueiovvTal riveg otl Acoqlxov to .tvvij (cl. A, 65 ?; teiv AcoQiy.ij otaa) Cf. Z, 282 fj SinXSj otl uy.Qiog Aloqlov to tvvtj. — a. Tivig otl (toag Tag aaniSag sYQr/y.sv M, 105. Cf. II, 238 /; dLTtXij ocl ti)v aaniSa iirjQctv Xeyec fitov. 31, 137 i) (JinXrj 0Ti ovTtog t&q aaniSctg (ioag avag. I, 254 a. Tivig otl naQEicciL to „tcc8s Xi.ycov." Cf. II, 496 /; Si- nXij otl ijtol UTrioTQOipe tov Xayov ... /;' iXXeinei to ..tc.Se Xeywv." Sed iam Iiaec mihi taedium movent; seufip enim me laborare in re aperfa. Quare reliqua, si quis forte uti volnerit, breviss.ime indicabo. Z, 472 cf. I, 575. £2, 735. — A. 314 cf. O, 266. — A, 604 c{. A, 5. - 0, 361 cf. K, 164. — / ; 246 cf. T, 115. — T, 400 cf. 0, 185. — Y, 229 cf. II, 589. - Y, 307 cf. V. 298. - X, 208 cf. X, 251. - Ad IP, 543 cf. dissert. 15 sdctfjs; v. — £1, 624 cf. H, 70. X, 209. X, 351. 11, 257. J, 59. (7J, 599. Z, 153. g, 170.) — §. 7. Ef,jj hoc (vicimus, omncs, quas Aristonicus tra- ctatj notas Aristarchi esse. Concedinuis fanicn uno aitero- ve loco a discipulis signa addifa esse ex hiente Aristarchi. Talia enini, quae splitus fueratnofare Arisfarchus, si uno alterove loco non notaverat, fugerat eum, et si quis digifo monstrasset, ipso statim diplen posituro annuisset. Item si quis quid odoratus esset, quod ad aliquam lectionern rtiagistro probatam aiiquid momcnti addere posset, nota posifa ,,!ocum reprehendif, qui prae- teritus negligentia eraf." Poterat etiam fieri ut Ari- starchus consilio unum altennnve lociim praefermit- tefet, qui rei iam satis probatae vel incertuni vel le- vissimuni momefttttm adderet. Taiia igitur addiderunt. discipuli;- c-.ainquani rarum spicilegium eraf. Praeter- ea nec illud omittenduin, cum Aristarchl euitio Homeri saepius descripfa nec iam infegra esset (ut postoa vi- debinius) ffaciie potuisse quasdain ab Arisfarcho appo- sitas notas intercidere: quo minus discipulis dubitan- dum erat, quin ad ttqo- teqoi ote jtalvEto cpatdiftng "Ey.noQ' iOvto avcrjf.tEituoat.T6 ttg TTQog to TtvaooEto ftatvoftevoio (O, 609). yQacpovai yctQ TtvEg ftctQvaftavoio. 'F, 1£0 dtcaxlrjOaovTEg ' rraQaor<;i£iio- catzo av ztg tovto rcniig ib iv zij 'OdvtJGela (x, 440) „tv> ctTTOTTf.r^ag xetpakrjv" (altera ibi Iectio erat anoTfirf^ag) ctvii Tod anoy.otpag. Eos locos praetereo, qu> Aristonici non sunt, nbi cr-ftEtcoTEov vel atjfietovfik&a est vulgari sensu: ,,boc attende vel h. I. not.andum" ut F, 306. 0, 588. Sed hoc fortasse commemoratione dignum quod est X, 379, ubi liaec Aristonici: tc\ yao Totavra eotjfteiovvTO TtQog y.Qtotv noirjuattov, oti onavuog "OfirjQOg ycty.ottkToovg noieu Aut scripsit earjfietovTO. aut Aristarchi aequales discipulos vel contubernales*) comprebendit, quorum *) Sneton. illustr. gr. 7 „Gi>ipho — Alexandriae rjiiidcm, ut aliqui tradunt, in contubeinio Dionysii Sc; ihobrachionis _ fuisse dicilur". — Persaeum cum Zenone niagisiro in eadem domo habitasse, patet ex historiola ab Athenaeo tradita p. G07 c r/ ?;fT>. yp.o 'iAvttyoyos u KnQvottos Iv ztpitegtZtjvtoyos yQtitftov wis „Zi,rcov o Kititvs, pegOa(oy nunit noxov uxthiixgtSiov ngia- ftfvov, Stoxvovvtos eisttyttyeTv nnos ttvxbv cSitt xii ti)v ctiirijv 6i- r.eiv olxl«> u —. f)e contubernio intelligendum videtur hoc in vit. ApoUon. Rhodii iyivexo di ln\ aov tiioXe/ittuov, rb fttv ngio- wv ttvvmv Ktd/.iiiit/io xiii iJtm diSuay.cO.co. Apud Galcn. de libr. \\r. T. XIX. (K.) p. 43 hoc legimnsi hi. d*e xci), nctls Sv, vyixa ■Roiiixov 6 nctji;i> /ie 7m ritv Xoyiy.ijv &eti>Q(uv Xgvotnnov y.til xtuv Iv- i? opera Aristarctms astiS est *). Diximus cle Aristonici libro, quo ,,Aristarchi notas, quibus aliena cnrmina compunxit, recpgnoverat" (Senec. ep. 88). — Similem librum novimus P]iiIoxeni tcsqc gjjiiciov toZv ev 'lliadi (v. Suid.). Diogenis vel Diogcniani liber tc&qI tiZv iv diy-tov Zionxcov SiSufuvn nuniScoxtv, InoitfOtttiqv Iv avic~ tcHv ~\qv- ainnov avV.oyioitxCiv v7touvi)uutu. Non intelligo tv avftpj sed scribendum opinor tv uutou et de contubernio cogitandum. — Persii et Cornuti contubemium agnosco in pulcherrimis poetae versibus Sat. V, 41 sqq. *) Si quis in scho]. Aristonici notas quaerit illud tenendum, ■ quac scliolia incipiunt ab ori partim Aristonici esse intelligendum- qtie esse i) u*tn).~ un. ]\'ec diflicile est haec ab istis discernere, libi oit illud e v . more omnium veterum scholiastarum initio nota- rnm positum. Quae coriupta sunt facile cognoscuntur. Sic A, 307 jj chnXrj oTt tofoolft anoxonrj tov TQucf tttov o 'Hncodtuvog cfijcTiv — Iiic credc, si placet, ab Aristonico citalum esse Ilelodianum aliquot saeculis posteriorem. — K, 18 ?j SmXr) uii HuftcfiXog Tijv Znt uvuoini- tfti. niOuvcbrtQov 0.4 ion to itxbXovOov §i quidem laborum nostroruni, quos aliorum causa suscepimus, liaud contemnendnm praemium est si quid inde vel ad r.os ipsos non qunerentes redundat emolumenti, hoc Aristarchus expertus est. Etenim quam artem subtiliter diligenterque tractare docuerat, eam Didymus tam egregie ad editiones Aristarchi Homericas adhibuit, ut nihil mihi videatur in hoc ge- nere fingi posse perfectius. Eiusmodi libros, quales Aristarchi fuit editio Homeri, quo tot nitebantur eius commentarii, unde proficisci, quo redire schola eius debebat, diligenter esse descriptos dubitari nequit. Attamen nulla ratione satis poterat caveri, ne quid gliscentibus saeculis prave describeretur coinpluresque loci invenirentur, quibns qnae Aristarchi editiones se 19 profitebantur iam non conspirarent. Non minor apud posteriores grammaticos Herodiani auctoritas quam olim Aristarchi fuerat. Attamen vide quam Byzantini pedissequi nonnunquam librorum incerta fide labora- verint. Schol. Dion. gr. 676 Herodiani definitionem prosodiae explicat, cuius initium est: 7tQOg neni fcoaozrztov yctOunzszuL Zijvnbozov f5g rjyvor^y.bzog ozi, zi~> fiiya ctvzi rov (tsyu?.iog"0(trjQog unoyQ~rai. nctQ bdr) ::cd y.ctza Tiva ztov vno(tv?j(iaztov (tezei?./~tp&aL zb (tiya avri znv fte- •yaXiog (h. c. quare etiam in quibusdam Aristarchicbmmen- tariis vocabulum fieya h. I. per fteyaXiog translatum inve- niri). zb Se ovx iyei TaXQifiig ovztog. ei ycto zit ovyyQuft- (taza zwv vrr.nfivijfiurtov nQnzazzniusv, evexa ynvv zuy.ql- fiovg yQticpouev y.arit IdolGtttQyov Zevg ue ftiyag. ev ynvv Ttp nQag (fciXijuv ovyyQcti.iftazi zfj yQUtpfj y.iyQijzui, t)vo Xi- ytov zb fityag arjfiuLvsiv, ziize (tiv zb xaO ? avzb, xctOunsn vvv, ,,Zf.vg fte ftiyag KciovLdtjg" xai „xs7cn ftiyctg fteyaXtogzi X.eXuoftii og innoavvittov" (IT, 776), zozi di avrb (1. ctv zb) nQog zijv xaza zbv uflavza zbv ezeQOv diitxQioiv ,/lYttg 6° o ftiyug" (11, 358). xicv zuig u/izciig ig~ijyovftevog),ai;zciQ iheti uiXag ze itiyag" (I, 169) i'v zivt ztov TjXQtjScoftevtav noi?j- fiuztov (!. vrcoftvijftiiciov) yQucpei zctvza xacic ?.i£iV „oi> y.az inLOecnv.Xiyei ftiyag, ct?.?.ie n(>bg itvzidutocoXijv zov ecinovj uiYuvcog. clzav di Xiyrj „Zsvg fis ftiyctg KqovI- drig" ovY.izi hzi y.cti ecsQog ftixobg iazi." xai covg a:* avcov t)i "/Qtoftivovg igiv svqsLv trj ynucpf, ztiovvaodtoQov zbv ld?.s^ccvboicc y.ai 'Aftfiwviav. ent/.iyovaL t)e oviSiv. dib xui zitg fiaozvQutg aiiziov ovy. iyQaipctfisv. y.ai KaX- XLacQazog iv zt~ nsQi 'IXtitdog nvztog nQorpiQezat, ioace oiwiov Stvai zto ,,lnsi (tiyug todvauzo Zevg" (^X 292). oi<- di b iniOizr;g 6i IIzo?.s(iaiog zitg Zrivobbzov fifmrpiitg ix- Tid-iftevog zctvzrpv tofto'X6yEi Zrjvobocov stvai. (Hulc sclio- lio diserta addifum: rauca oJLdvuoQ.) 21 •5. 1. Tam eg-egiitm fraglrte&fcf* noa taatum ut r«cte intelligatur postulat, sed etiaiu ab omni parte ut l«ctionis et interpretationis iides praestetur. lloc igi- tur priminn agamus. —ynliy.ov jg ttvig eig ic< ftry/.i.ci cov tcqu- yfiatog, 1'dic. $ eavfiov y.ai ayoXtxu noocpiQnviut nu'Jrj. X. 7 ctXXce rag e'§oyug, cog ctnot rig, uQtarlvchjv ixxaDij- Quvceg erctovviDtjy.av ovdiv tpXotiocieg fj claeftvov ij oyoXt- y.hr eyxarcaarcovreg i\iu ftiaov. Dion. compos. v. p. 301 Sch. evruvlict fj ;iiv vnoOeotg ctnf^cei no/J.ct nuQuayiaOct tvjv einijitivcov exuacnv naciadetyficang' y.ai laatg ovx cir vrrdrjk o Xoyog iyivecn noXXotg coamn uvOeat nerioc/.tX- fiivng ro~tg eiantvnig' qtXjf, v.r-infiecQnv tne/J.e cpurijoeai)ut ■io avvcuyuu y.ai oypXt/.bv ftuXXov i] nuQayyehiarty.!iv. Cft Gesiicr s. v. Haec qtiasi accessoria signiticatio a nostro locoaliena, qtti iliud soluin fert guod diximus. Sic Athen. 83,b. i,7cei y.ui uXXog tig xiov ivatQwv rovc tyeLv ovcta- disfiefkciovio, <>Qit(ouevng i'/. nviov aynXtxiuv vnnfivrjftcaiov qvSbQg ov/. uo' £ov. Cotnmentarios scholac dicit, h. e. Bcholae jrej scholasticoruin usiii destinatos, non.in pu- biieum editas. — „Kai Shietev civ vnb /Jtnvvolnv rnv OQuxbg rovro oeShaOat." II. I. nonnunquam promptiores fuiinus ad scrihendum StctSeSooOat, ,'videtur hic error percrebu- isse por Dionysitim." Attamen ScShoOat verum erit. Athcnag. legat. p. 13-4 'Hatodog rj'ts Aljdag nure Nefte- aetog S/Scoat rfjv c E/.ivijv, dJJ.it Ovyuci.Qa 'Qxeavnv y.ui TrjVvng. Unde intelligitur Schol. Phul. Pyth. V, 93 wtb ovty tf)g HvXov rijv Meaaijvrv aijftalvet. ot ya.Q veiore- qoi rijv TIvXov, rjg 6 NiarioQ fjyetro, ov neoi rijv TQtcpv- liuv ii"g 'AQy.adiag, aXXot neQt ti,g Meoar t vt'aS/ dtdhaaiy» - r -^. 21 Sed nolo nunc de usu huius vocabuli, qui ab eadem radice propagatus multiplex et varius apud grammaticos reperitur, fusius explicare. Ad nostrum tamen locum vindicandurn hoc ponam Herodiani: JI, 207 xavxa) ini tt}v tu av?J.u(3f]v dZsia' eyxXiTtxr) yctn sotiv r) fte • zuvxa ft aysiQOfisvoi. ovcco xal IdoldiaQxog. 6 fiivcot KQarrj- zsiog 'EQfieiag zb Sfta Xeyei eyxela&ai. ovtw di dcoast xat dla tovO- t/)v yQucpljv, oix s%ovauv ovzcog. Ergo recte dicetur 6 Jiovvaiog zavzijv zr)v yQucpfjV didcoaiv cog slQLOxaQXELov vel b JiovvoLog zovco dldcooLv iv %& tieqi tcooozIjccov. — JJacJ o 6r) y.al xatd ziva zcov vTcofivrjmTcov fiETEi?.~j- cpOuc to ftiya dvxi tov fisyd?.cog. Hoc mirum est: ex- spectes enim . . . fiETSi?./jcpOat to fieya elg to fieyd?.cog vel fi. avri tov fiiya to fisyd?.cbg. Sed de hoc statini dicam: primum, ne quis fluctuet, monebo y.azd tuvtco- fivfjuaza non esse nisi „in commehtariis." Ariston. F, 2 oix uqu ysydfirjcuL vcp 'HQaxXiovg, cog iv zoig xacc zfjv vixviav rj&evrjfievotQ. Didymus J, 3 eoxbei' xut tvia tcov vrcofivrjudzcov evwvpxbeC cpaQscai. (CfSH, 6.452.) Promiscue utitur iv TOig vTcofivljiiaat et dtot tcov vtc. et xacd. Sed iam de vocabulo fiEzctlafifidvsiv dicendum. MezaXaftflavsiv, quod apud antiquos est ,,commutare" (v. Graser spec. Platon. p. 86), apud grammaticos est „alio modo dicere" vel parva loci mutatione facta ut alius sensus evadat, i. e. Ttaotpdeiv, ut Athen. 336. f. xqslt- tov avibg i(piovtog :< u^VuXafitbv tcprj ,$i)Xfre cf 'Odvoasvg xai olxov ixdvezo." Vel praepositioriem ad- sciscit. Quae pleruinque est elg. 567 daTzzovg. o ds Zrjvbdozog xal avzbg bitoitog elg zccg iayvQccg Ltszst.dct- fiavs. 0, 10 elazo) ^AaiozuQyog Liezalaiifidvei eig zb {mrjQyov. *tt, 114 ov iirsv) ovzcog o^vzovrjziov xrjv ov ctnocpaoiv, "v elg aitiJqv iisza?.rjcp9fj dvztovvLticcv. 0, 114. Apollon. sjrntax. 152, 1. 153, 5. Sed sexcenta exempla sunt. Iani dicitnr etiam iiezaXaiifldveiv dvzi, sed con- traria ratione, quam eo loco, in qno nos versamur. Sic Schol. Aristid. p. 441, 31 zrjv de kzioav OTtovdctiov xccl iieiXSv) zb ayjjtta iiszcc?.ijTzzixbv rov ?.6yov' ov yuQ st.ce OTtovdaiav, ctXXoc artovdcaov, zb TtQctytta iiezcc;icc?.cov (1. Lteza?.ctfjtov) dvci ovotiazog. h. e. iietcc?.attftccvec zb ovoita eig %b nQuytta. Cf. antiquorum exempla cqnstrttctionis fteza?.cciii3dveiv zi dvzi zivog ap. Graser. spec. Platon. p. 86. In illa constructione cum dvzi nititur is usus passivi, qui invenitur scliol. 499 (Herodiani ni fal- lor) 6 di tp~j xiodetciv drcc^ycbv. b /tiv Zr t vbdozog xcti rbv di xai rbv cpij iyx?.ivsc, tva zb cpij ravzbv vTtaQyjj zqi tog xai zb Lieza?.ait[}avbLtevov roiovzov •fi' 6 de tbg xcbdeiav dvaayibv. V, 128 ovcj e9sv) iyxJ.izixibg dvcyviboihj did rd itsza?.ait(}av(')t.ievov ) eotel elg d:c?fv fj iiezc(?.?jiliig. *) Voc. dvitiiezcc?.ai.ificcveiv usus est Aiistopicus II, 30 /; qiTcXrj ozi 6 yo?.og dvzitisrsi?.r t Tzzai cbg laodvvattibv %fj ftrjvidt. II. e. o yo?Mg Liszsi?.rjTz%ai avzi zTjg Ltrjvtbog. His igitur exspectes nostro loco yersa vice dicendum fuisse xazd ziva vTzoiivrjLtaza LiszsOSjcpd-cu dvzi zov /.tiya xb iteycc?.tog. *) Strab. IX p. 433 orav ovv atfjjfipy Te!.e'oj; y ro leiTto/uevov vvvX Ovsrijua ovr iiiiov flvr)fti]S$Ttfreuev ovz avro ovte TOWO/xa to fiiTaXr](f&iv. Hoc vertunt: „nomeh nem nunc certe non memini.— Quod c.b-xp scribi volunms pro avvo non eget delensione. ■ Sequitiir , *] Ev rtvt n~v ■i-xQi(iioitivtov aon>iicticov. Legimus 0, 130 Jiaec Didynti: AQiovctQyog dtu riov ixbimtartav 'Aqi- aroffavii tpnoi ovtyovg ijderij-xirat — At sexcentics dixit Didymus dtct riov vrcottrijudvcov. JEt sic scribendum est et !i. !. ej [', 272 ovvcog'HQioSiavbg i>' §t noiijuari Tui txeqI .tc.Hwv JiSvuov, ut P, 201 Cijvct 6 c riQ(odictvbg iv rcjj a v/cottriuari roo (1. rvi) keqI nathov JtSvuov. Et /, 453 ravva \gtoqu IdQ/coy.Qctcicov b Jiov SiSdoy.cJ.og iv noiijuavi TJjQ i t. (sic). Denique Y, 471 iriiTQijGcr) 0t?.6- Ssvog y.cil lAQtoraQyog. tisqI Si r~jg "/Qacfijg ^jQtGTctQyov (1. — og) iv 7iou'juctri ffijciv otjicog. —. §. 3. Sed iam tcmpus est his missis denuo illud Di- dymi scliolion inspicere, ut. exploremus quid inde ad Aristarchi studia cognoscenda possit elici. Primum Aristarchi libros (ovy/Qd/.tuaicc) distinguit ab eius com- mentariis. - At nihil scripsit quani commentarios, si WoJJro fides ex Suida concludenti (CCXXIX): Xeyezai yQaxbai vtceq cj' fhpMa vrcouvijudrcov itovcov. Verum et Suidae testi- monium sine dubitatione sic accipere Jicet: si tan- tummodo commentarios numeres" *) et Didymus tum hoc *) lins non tam pendet a casu, qui pro construclloni* rcguliset 35 loco «eripta loquitur praeter commentarios, tum alibi ipsis additis titulis plura comniemorat: rcnng Oipft&P h. 1. et A, 524. rtgbg KdfiavSv A, 97. B, 798. £2', 110. rtqbg zb Sinovog naQU$o$ov M, 435. cisqi 'I'?.iu8og xal 'O8voaslaq I, 343. *) Quae Wolfiuin fugerunt. §. 4. Sed quid illud est quod Iibros quam com- mentarios dicit fide digniores esse? Scilicet quod inter connncntnrios ferebantur minus claborati. Narrat Galenus (praef. ad Hippocr. de nat. hom.), se olim in sectatoris cuiusdam usum commeiitarium in Hippocra- tis librum de elementis conscripsisse: qui commcntarius ad illius captum eiaboratus esset: mox se invito hunc coinmenfarium in muUorum irianus T-enisse. Atque idem saepius a se factuiu esse narrat tcsqi 18. (Sijl?.. prooem. ed. Bas. IV p. 361. (XIX p. 10 ed. Kiihn.) (piloig rj fiaOijicug i.8luozo (va iftfic) yoinlg iTciyoucpT t g log uv ov8i rcQiig i'x8ooiv, u?.?i uvioig ixsLvoig ysyovoia 8e7jdsiaiv cbv i\y.ovoav' sysiv vrcofiv^fiavu. Talia igitur sunt, quae Atb. p. 83. b. ayo?.iy.a irco/ivijuctTcc dicit. Immo non dubito quin inter hos scholasticos commen- tarios fuerint qui ne ab ipso quidem magistro scripti pro collocatione verborum varius esse poterit, r|iiam ab usu vocabuli {iovog. Pbit. Pomp. 72 aTnurioirag 6s ixovovg eiaxigy i).(ovg (frjai ire- aeTv liaCvios Holiftoy, h. e. si tantum mililes mimeres, non lixas qtioque et calones. *) Tu tccqI tov vcwazaSfiov (teslimonia infra invenies) Iiic pro- pter duas cansas omitto. Meinekius apud Platonium nenl SiacppgSs /aoaxTijncov in yefbis KnarTvog o rrjg rcalutag y.miimSlag 7ioir)r>)g ure xara T&S *Anyth'>yov (rjltjaets avaTrjnog fi(V xms iVototiQtats iorCr corrigi voluit ^Apf&raQXiov, qu. scen. I p. 19. Cogitavit haud dubie de lijro Aristarchi sic insrripto. Sed nec traditum et praeterea habeo cur de eiusmodi libro vehenieriter dubitem. Proponam aliam coniecturam, <|iiam mox vir sagacissimus expellet meliore: cire d"r) Tafipovt stnytXoyov (rj).i6aas. Sic certe stat illud «ts y.ev ctvvi tov daay.ev. y.al lauv evcpnafitOTRQOv. T, 95 ylQiaTUQyog „Zevg uoct- vo." y.ai ovccog Iv arcaaaig, Zevg aaaTO' y.ai 1'ari rcoiTjn- xijnonv. iv de Tiai tcjv slxtttovtQCOV Zajv ctactTO. Y. 170 "/Qcupeicd aucpoviQWae l'v viatv, ov cpav?.cog. 188 i) x Pia- vov y.ai l/lQiOTocpctvnvg f3ncov trci ' bvx ctyaoiuog. r, 292 ovuog ai yiniaxctQynv ctrib axouayovg' ctl 3i rrleiovg dcct tov e, itth avofictyovg. xah sotiv ovx uy/iQig i) yQttcpij. J\ 18 l'yct be xhv 'OiujQiy.bv yctnay.vijna xah i) avv vcp uqDqio yQctcpij xctiixeo ovx ovaa \4QiaxctQyuog, et reliqua, quaa lectores vclini adeant. N, 502 nQWTog) i) 'Aqhsvo- 18 fdrtie; ttQoadev, xai /ir';noTt /jtltifiv' *r$6te$ov ycin ur ehtev. H, 436 ix neSiov' iv rf] xata IdQtotorprcrri ovttog iyiyQurcro, iv neSito' xcti firj nore apsivov tovtn. M, 428 oxip) Zt]v6Sorog ozeq). xai iurpaivei 'O^fqc.ov ■/aoccxT^ou' xai yccQ tVu.ccyt.d cp)]Ot „rtf> ozer<) ze hatr/Q xsXstai" (/?, 114). H, 428 nvnxaiijg' ovttog cd IJqioccq-- ypv xcaic ysvixnv' 7] Ss ZrpoSotov nvQxctf]. xai tott yaQiiatEQOv tbg zo iv Se nvQ>~/ vnccxr] vcxqov diaav ( ! P, 165). 2, 492 ix ■dcdtouov. Zi]voSotog ig &a/\d/tovg. xaL eoriv ovx am&avpg i) yQatpi). 142 c.yoQevaccc' nctQu Zr-ioSottp iyoQevacci' xal pnOcpaivei rb c Oii7;qixov i!Jog.' 2, 565 irc avtrjv. naQcc ZrfvoSdttj) ig avtrfir' xcti i'%sl Xoyov 7] yQCitp)']. (Contra c. g. i3, 20 heqI S' ciyiSce nccvta xdhvntev yovaeii]V ovrtog aiylSct "/Qtoei>]v at 'Aqi- i>rctQ'/ov, ncQi oXov ccvtbv ixd/.vnte tr/v "/Qvai;v alyiSa' y-cci 'fivTiQte 'OinjQixojtEQov ..zoiov rot iytb vitpog a/upixa- Iriijc) /Qvaeov" (i, 3-13). Sunt haec et similia iutlicia brevia: etenira habebat atl Iioc latiorem campum, sc. commentariqs suos. in Ilomerum: in hoc vero libro haec ultimum locum habebant, lectionum nppuratus summum *): atfamen quaedam ex istis tioctiora sunt quaiu piinia specie vi;lcnfur: habent enini rationem cum Aristraclii doctrina^ alia niuic breviora quam ab aucforis manu profecta sunt: quaetlam nunc etiam la- tius exposita (ut /', 18). - §. 7. Non iniutundum videfuv totum nuem Di- dymum adhibiiisse etiamrium invenimus apparatum^ recensere: Edifiones sunt praefer Aristarcheas'hae: Chia, Mas- siliofica, Crcfensis, Cypria, Argha, Sinopica (v. Wolf CLXXVJ),7; ?ro^a'af^f>e(^/258,z/,335),Antimachi,Rhiani, *) Ccnlra Ptolemaei Asralonitac libnim ntnl jij; tv 'OtSyoatitc Aniatctnynv StoqStuGiai; (Snitl. ) putaverira in diiurlioandis .Aii- xtarclii orthograpliia ct accenlibus maxime versatum fuisie. 30 Philetne, Zenouoti, Sosigenis, Philemonis, Aristophanis, Caliistrati (Z, 434. F, 18), Cratetis (£>,253), tum quas dicit xoivccg, Sr t iicoSeig. Aeolicae (schol. Od. i", 280, 331. a, 98) et Cyclicae (ib. n, 195. q, 25) *) mentio in scholiis ad Odyssenm ne dubita quin ex eodem fbnte sit. Cornmenfarii Aristarchi et scholae destinati et editioni paratae, inde ab istis qui primi fuenmt, cum nondum ipse textum edidisset, sed annotationem suam ad Ari- stophanis editionem applicaret (za xaxa. IdoiGxncpavrp v7ioj.ivr i {iaxu ^AnioTaoyov B, 133). Praeterea Dionysii Thracis, Dionysii Sidonii, Chaeridis (B, 865. Z, 71. /, 605.) Demetrii Ixionis, Diodori (? B, 865), Ptolemaei Epithetae commentarii ad -textum Zenodoteum (si hoc modo recte interpretamur B, 111). Scripta denique Ammonii Trctog ji&rjvoxAia, neoL %ov [ifj yeyovivat nXeiovg ixSooeig vijg uiqiotaQ^elov SioQdiooeiog, Tteql tr,g inexSo- Selo^g SioQOiooecog, neQi zcov vno lllaziovog i.tetevrjvey/.ii- *) In bibliothecam Alexandrinam vohimen venerat Iliadem et Od3 r sseam una cum cyclicis complectens. Hunc Iiomericorum car- minum textum (is fuit fortasse, qui in fine Iliadis addittim babe- bat: ti; o'i y iijufitnov f&q ov "fZy.tooog, rjX&e rf' ]/lftu£oiv,"Aorrios Sv- yi.rr\Q t*iyah\xoqos avilgoopovoio) bibliothecae praefecti et gramma- tici nomine rijg xvx).tyS\s dtoQOorottos ferebant. — Quae praeterea commemoratur editio, S6hol. Od. i-, '204, »/ Ix MovatCov in Didymi copiis recensere non possum (h. e. hae lacerae reliquiae non testan- tur); nam illa annotatio Didymi non est; est fortasse Aristonici (cf. S, 39). De liuius edilionis nomine si licet coniecturam facere, ho- noris caussa (sicut in templis nonnunqnam facfum esse accepimus) Homericorum carmintim exemplar in Musarum.sacello, quod cum schola Alexandrina coniunctum tuit, asservari solitum esse et hoc exemplar significari putaverim. — Non ausus sum afferre Chamae- leontem. jVeque enim pro certo scio, sitne eo tisus Didymus, .quamquam sic videatur ex M, 2:>1, nec adluic constat mihi, prae- ter librum de Iliade fuerit etiam eius editio carminum Homerico- rum: quod quidam loci suadere videntur. 31 vcov i£ 'Oiijjqov *), Dionysii Thracis TCQog KQetTrira, tceqI ffooo-crjTr.ov, liber aliquis Dionysodori Alexandrini (B, 111), Parmenisci 7r()og KQUTijra, Ptolemaei Oroandae st£()4 c Ota]Qixou yaQaxcPjoog, tccqo zijg cmXoTcodag , Apollonii Rhodii tt()d? Zr ( vo8oTov, Athenoclis 7T£()t c O/.u]qov, Calli- strnti TCQog rccg dOsTijOEig, dioQ&cocv/.a **), yre^t 3 I?.icc8og, Demetrii Jxionis 7T()og r«g ijfyyqoeis, TCQog Tovg rjOeTrj- ftivovg, Ptolemaei Epithetae tceql 'IXiadog. ***). §. 8. Sed quamquam Iiis tam multis tamque bonis subsidiis usus est, tainen non poterat ubique yel ipsas Aristarchi lectiones vel earum fontes expiscari. K, 124 (iaX sne/^ETci) q 'I^tov ftiy iniyQCTO' y.ai fir) tcote t) 4QiaztxQ%eiQg ovccog elyev. N, 2 TcaQu tpoc' Zr^voSoTog xai 'Aoiococpavijg tccqI T/joc' (itjtcot ovv drycog. Praeci- pue confer quae dixit de lectione ovTaae II, 467 (de quo loco infra nobis dicendum est fusius). Sed hoc certe efFecit, ut eius modestia (illo ftijicoce plerumque utitur) et doctrina sciamus, ubi dubitationi locus sif. §. 9. Etenim iam si ea, quae de Aristonici Didy- mique libris exposuimus, respiciinus, hoc nemo poterit dubitare quin de tam bonis Aristarcheae doctrinae fon- tibus nobis giatulandum sit. Uter fide dignior sit si in universum iudicandum, palma tribuenda Didymo. IVam is multo pluribus usus est subsidiis et accuratius. Aristonicus nec libros (ra avyyQauftccTU) inspexit nec alias editiones inveniturque in iis erroribus fuisse, quos Didymus scholae errores dicit. Talem schola- sticorum errorem in lectione ftiyag Zevg B, 111 nota- *) Hoc libro, ni fallor, lectiones versuum Homericorum a Platone citatorum, quales in exeniplaribus Platonicis circumfere- bantur, examinabat. **•) S, 255. Cod. V KaXlt(ittxos. ***) Addenda fortasse Chaeridis Sioo&uny.ci ex Sahol. Od. ij, 80. 33 vit Didymus: at est in co errore Aristonicns, 7?, 111. 1, 18. Vid. K, 393. J7, 467, quibus ex locis intelligitur quam nonnunquam AristonicuS securus sit, ubi Didymus Aristarchea non esse vel esse non posse extricavit. Hinc simul colliginius (nam diserta ea de re tesfimo- nia non sunt, nec alter alterum ad partes vocat) Ari- stonicum librum suum scripsisse. antequara Didynri opus in vulgus editum essct. Hoc opere, si iam tum innofucrat, Arisfonicus carere non potuit nec quid- quam ad cius cor.silfium commodius ',. Didymus contra, ipsos fontes adiens, Aristonici breviario carebat facil- Jime. Nobis utriusque opera quanti facienda sit quam- que grafo ;iccipiauius animo indicavimus satis. Hoc famcn iure utemur, quod ipsuin dispufatione nostra vindicavimus, ut ne istos quidem laude minime defrau- dandos auctores sine errore esse in Aristarchea do- ctrina lectioneque tradenda meminerimus. §. 19. Ceterum quae Didymi, quae Aristonici no- tac sunt in cod. Veneto facile produntur utriusque operis consilio. "Attamen est ubi non possit lieri ut utcrque distinguatur. Nam et aliis in rebus liaud raro et in athetesibus cxplicandis saepissime utrinsquc opera simUlima erat. Hoc ipse epitomator indicat. Q, 535 annotatione Aristonici posifa addit: zce avzce <3e ?.eyst Tieyi rwf azlywv zovzcov h z/ldvuog a y.al l^Qiozoviy.og' dib ovx £yQai}ic(iia> tcc zJidviiov. 0, 86 zavza o z/tdvuog 6 (1. of.iolcog) sloiozovtxq) ),iyci tzsqi Z7~g yQacp~g xi~g Jc- tnaoot. H, 253 cuonsQ xai 6'AQtozcvizog ty.ztUrotv, rjv nenizzhv t.voutoausv VQaxpai. Deinde cautio adhibenda, ad quem rinem unum- quodque scholion eiusdem aucforis sit. Etenim qui haec congessit ea nonnunquam ratione usus est, ut plures annotationcs connecferet per de, hoc modo: A, 593 xanTisoov sv Jiyfiycp) nohg r« nsQt 'OlvfiTtov' naqa- as xetvat yaQ fj yfrj/tvog %fj QQay.jj' rtveg 8i uszanotovatv ig yirj/ivov' alK o notijcijg yQrjzat ko iolovtoj oyjjitazi, iv 8" ened ^Qzeavu), y.drcneaev ev y.ovl/joi, dof ev vrjl ne- G/joiv' ovzcog slyiocaoyog. Ilaec Aristonici sunt usque ad zrj Qqcc/.i]. Reliqua Didymi. P, 202 ovy ovzcog na- QeLhjnzac cog fjuelg ev zf ovvijOela. zd.zzouev 8tocccy.zc- y.cog zb oyeSov, ptX% dvzi zov eyyvg' at 8s IdQtazccQyov og 8f) zoc ayedov siat. Initium Aristonici, ai 8s — Didymi. Hoc ubique notandum si quis liis scholiis utitur. Sic -^.205 oivo[iaQeg) ozt Zijvodozog zovzov zbv xonov 'rjdexrjy.ev ecog zov vai /id z68e oy.rjnzQOv. y.cc{? ey.d- azijv 8e ?.oi8oqlccv pQccyh 8taozah,eov. — Usque ad oxijnzQov Aristonici, reliqua Nicanoris. A, 254 etog zov /tdysadat, avvanxeov' pQayv 8s dtaocaheov natSeg, Svikj), /ictQva- /tevcov. ne.Qtanaoxeov 8e zbv Initium Nicanoris. A neQtonaozeov 6i Herodiani. 437 Std •xov e aiylQc- azccQyetot xai cci n?.ei'ovg, dne/teoasv. ZijvoSazstog Seeoztv fj 8cd xov a ccne/iaooev' fiQayi) 8s Staaxai.xsov — Didy- inus — Nicanor. Et sic porro. §. II. Tam bonis subsidiis posterioribus gramma- ticis ad Aristarcheas lectiones et praecepta cogno- scenda uti licuit. Heroiiianus in libro de prosodi.a Homerica Didym.o usus est: sl, 441 ovzcog 8s xaislQL- ocaQyog lyQacpsv e/. nlrQOvg cog zlLSv/tog /taQzvoei. N, 450 (entovQog) xai IdQtozaQyog 84 ovccog, i/.Seyb/ievog zbv tpvXay.a' /te/ivijxac 8s y.ai b ALSv/tog ztjg dnoSbascog xal Tqvodcov. Sed iisdem iam subsidiis usi erant qui ante eum de Homericis lectionibus accentibusque scripse- rant, quos diligentissime consuluit, ut Trypho (neai t^S ccQyalag dvayvcoascog), Alexio, Ptoleniaeus Ascalo- nita, Tyrannio. Quare nonnunquam satis habet ad hos auctores recurrere. Sic N, 191 lti)\e'imv cprjaiv ozc^AQtacuQyog cogoocpog nQOijveyy.azo, sc. yQoog (Ariston. et Did, consentiunt in contrario), TvQavvLcovSi togno- 3 / i^jr -*> r 34 f.og. N, 246 0 ' 4oxa?.(oviT))g

piv oci 6 ^AQLOTCtQyog dvo noiti, HeQamov y.al evg, Tireg de vcp tv aveyviooav cog 'Eceiovtvg. B, 662 llT0?.ei.iai6g cprjoiv o IdoxaXtov.lTTjg d Aqiotc!Qvov aveyvcoxevai ofioicog to) e-s.Tct ovv ov?.o/.itvrj dlo/q) (X, 410) Kcac\ ov^o?.i]v. TvQavvicov de v.aT ev.Taoiv. Fortasse debebat saepius Didymum inspicere. Herodianca schoiia facile colore suo agnoscuntur. Quae veteribus dictae prosodiae nemini incognitum. Ergo ubicunque aliqua in Homero vox esset, cuius de tono, sono, passionibus dubitari et disputari opus esset, eam versuum ordinem sequens illustrare, aHorum sen- tentias vcl probare vel reprobare, sua confirmare. Summum magistrum Aristarchum saepissime respicit, asseritiens in plerisquc, raro et verecunde dissentiens. Saepissime ei res est cum Tryphone, Alexione, Pto- lemaeo, Tyrannione, Nicia, Pamphilo (quem ego non dubito ipsum 'OurjQixr^v TiQogydiav scripsisse *), Herma- pia, aliis: etenim doctissimum opus cst. Caeterum vel seimonis et terminologiae in plerisque Herodianeis unus idemque color, ut non dubium sit, quae quidem ex- cerpsit epitomator in his plerisque ipsa Herodiani verba servasse. Nam vel in particulis agnoscitur. Sic cog oti pro oi'i, qiiod in reliquis sclioliis haud frequens (ut E, 297. X, 447.) creberrime in Herodianeis recur- rit, N, 191. yl, 454. 754. J, 129. 264. B, 592. 831. V, 280. A, 228. E, 283! 0, 109. 178. I, 6. 385. 636. M, 126. N, 11 bis. % 340. Y, 234. («, 22. cp, 27). Attamen ingentem iacturam fecimus. Nam primum non omnia excerpsit, ut ipse significat: naQay.eiTai — tivd v/. rfjg I?.iaxijg 7cqooco- dfctg 'HQiodutvov, et patet ex ipso Herodiano. Sic ex eius nota ad O, 355 patet excidisse notam ad A, 573; ex B, 427 excidisse ad A, 40 (quae nota servata est *) Bico hoc pronfev Rankium, Hes. 12G. 35 in Etymologico); ex B, 643 excidisse B, 533; ex A, 385 excidisse J, 109; ex A, 409 cxcidisse B, 346.' cf. 31, 205. N, 71. Deinde ne ea quidem, quae appo- suit, omnia integra dedit; sed omisit si qua annexa erant quae vel longiora Vel cum re minus cohaerere viderentur. Hoc nonnunquam deficiens connexus pro- dit, nonnunquam alia via patet, e. g. Herodiani notam ad .5, 21 ex parte tantum appositam essc patet ex &, 279. §. 12. His igitur quatuor libris Aristonici, Didymi, Herodiani, Nicanoris ab initio scholia cod. Acontexta; nec diu post Herodiani aetatem hanc operam susce- pfam esse arbitror. Eum, qui haec comportavit, alia multa praeter haec addidisse vix~putaverim; sed ad- didit fortasse quaedam quae ex aliis Herodiani scri- ptis afferunhir, maxime si quando in his ab ea do- ctrina, quam in libro de prosodia Homerica exposue- rat, dissensisse inveniebatur. Haec, quod observave- rim, pluiima diligenter et apte ailata, ut ab homine, quaiem fingere opus est eum qui tam doctum consilium susceperit *), proficisci potuisse non negem. Et addi- dit idem fortasse praeterea unum vel alterum simili consi- lio Didymi notis et Aristonici**). Sed tempore gliscentc *) Verbo monco hoc opus Odysseam quoque complexum esse. Quattnor scriptorum vestigia quocunque pedem posueris in scho- liis obvia. **) Cogito hoc loco maxime de K, 398, ubi et Didymi et Ari- slonici observationes traditae, sed levis correctio addita sic: ravra 6 'Aqiarovixoi neqi li/j yqacpijg ravrrjg (ptjaC, 3in).)]V fiaW.iav za5 oti/o)' Iv u(vtoi rrj rerqa).oy(a (h. e. ni fallor, commentariorum libri quattuor) Ne/neacojvog ovrwg slqoi' neql rtov ariyiov rovrojy, cet. Refutabit me fortasse, si cui de huius Nemesionis aetate con- stat, quae mihi aliunde ignota est. 3 * 3(J plurima alia ex recentioribus conimcntariis Homericis (ut Porphyrii) aliisque vulgatis libris huic quoquo codici appicta sunt. Invenitur qui sibi placuit in an- notationibus ex Apollonii Dyscoli libjris appingcndis, jb sed negligen^issime saepe, ut rf, 2?. coi. Apollon. dc adv. p. 553. Vid. practerea -d, 99. 5C8 (ubi punctum ponendum post *£2(Mg). J, 343. Jl, 100 (wg deixvvtai iv %ii> tteqI ovvrcc^scog ne addito quidem nominc Apol- Ionii). E, 219 (ev tiT> nsQt avrtawfiuHv SqXovtai, iteiri sine nomine).] Cf. V, D ad 0, 138. 2, 505*). Sic appicta sunt quaedam ex lex. Apollonii (ut T, 448), quaedam Orionis, Choerobosci, nec semper nomina au- ctorum addita. Sic J, 6G doctum scliolion est de flexionc substantivorum in cig, quod in Etymologico quoquc legitur (s. vTTSQy.vdc.vTctg) et ap. Eusfathium p. 445, unde patet Eustathium iam h. 1. in scholiis in- venisse. Diu de auctore eius scholii haercbam: Choerobosci esse didicimus a Goettlirigio pracf. Theoilos. p. XIII. !Sunt alia ex Porphyrianis sumpta, partim integra, partim brevem corum summam haben- tia (ut T, 79), alia ex reliquis scholiis. §. 13. Contra haud pauca ex cod. A paullatim in reliquos codd. translata, imo quaedam in hoc cod. de- ficientia hodie in aliis exstant. Omnino cnim nullum genus scholiorum Homericorum est, quin particulae in- vicem translatae et commixtae appareant. Hinc ea observabam sola excludcnda esse, quae iri cod. Lei- densi Senacherhni nomen praefixum habent. Haec enim Leidensis codex sibi propria habet. Ille Zeva- X£iQr h u vei ^evaxrjQlfi Valckenario negotium facessivit '•*) Fortasse huc pertinet umis alterve locus ex his. J, 410. E, 142. Z, 414. K, 67. 252. M, 204. a (de schol. in Hom. ined. p. 137 T. II op.): nunc l*a- ctum opinor ut eius voluntati respondere ])ossiinus. „Perve'im, inquit, ut quis me quidpiam de isto Sena- cheribo edocefaciat, quibus in oris et qua ternporis articulo, Saeculo XII an XIII ^ixerit'^ Scilicet cura jllud observarem ea fere sola uni codici propria esse, incidf in eoniecturam, haec a philoiogo quodam no- vitio codici, quem manibus suis tractabat, appicta, no- men vero ludi caussa sub alieni sermonis persona ee- latum esse. Adii virum orientalium linguarum scien- tissimuru Petrnih a Bohien; cum eo rem meam com- municabam quaerebamque possetne fortasse in He- braica lingua nominis etymon inveniri. Ille de no- mine regis Assyriorum, cuius mentio est in Y. T., iam olim cogitaverat; Hebraicum etymon nullum esse, Persicum nec se satis applicabat ad vocem nec reciu- sum ostendebat — philologum. Sic res in irritum ca- dere videbatur; iamque sermo ad alia transferri coe- ptus, cum uterque nostrum rei probabili visae inhae- reret. Tum ille: Arabes quideni Ke: :m benignum di- cunt. — > Inieci Casaubonum. — Sed quid est Casau ? — Hortus, inquam, Hortiboni memor et lusus Wol- fiani. — Secuta Archimedea vox: Dschinna vel I>schenna (sonus litterae ad e propius accedit) Arabes hortum. Dschennakerim ergo, si verbum de verbo exprimas, est Casaubonus. — Illum Senacherinuiim a quo schoiia Homerica profecta sunt, Casaubonum esse non dubito, etsi nomen — epqfttfQW (id quod Valchenarium fugerat) in rebus Byzantinorum memoratur (Niceph. Greg. p. 255, 3. Cantacuz. T. I p. 139, 3. 150, 18. T. II 77, 8). Casaubonum in nomine suo lusisse scimus et Orientalium linguarum haud ignarum fuisse et nonnunquam Graece scribere maluisse (ut praefa- tiones). Denique illorum scholiorum color is est^ qui solet esso si qui in exterae linguae scriptionibuSi 38 non multum profeccrunt: cum vocabula vulgaria sint, difficilis intellectus: ut equidem Aristonicum, Didymum, Herodianum, quamvis technicorum vocibus plcnos, ci- tius perspiciam. f\, f. i\r- ■ ■ 1 C. III. De jide codd, L et V et Eustathii. §. I. quis igitur codice A recte uti vult, quodam lectionis usu et prudentia opus est. Qua non opus in codd. V et L ct quae B cum his communia habet. Nam de his breviter dici potest, nullum unuiu verbum iis credendum esse. L ad yt, 567 cu itaaai aentovg' at sic unus Iiabuit Aristophanes (sV y?u'nzatg'). A, 585 naoai evwiug eyovai xb yciQi, ov mXrjd-vvTixwg. At schoJ. A, ex quo hausit, non oiunes dicit, sed quatuor certas enumerat. Item A, 598 oivoyoei laxwg naaai, At sex suis nominibus in schol. A enumeratae, hoc quae ha- bcant, minime omnes. Item falso naaai V ad F, 368. BLV ad H, 171.— BL ad A,607 to i)yi ywolg tou l xe- l&vei yQacpeodat Aiovvaiog xai jsagayet AcoQieig a%i ?.iyovzag. Aristarchum, qui item sic scripsisse tradi- tur in cod. A, omiserunt (.,' 4QLozaQ%og to r<~/i yioQig tov i '/QcicpeL xai /iLovvaLog. naQcaiOeTcu di b Aiovvotog tovg /lwQietg XiyovTag a~/L u ). A, 609 cod. A sic: nQ()g ov ?Jyog' otl ZipodoTog nQog o ?.tyog — Quid L? Z/;- vodozog nQog ov. Scilicet jllud o non intellexit. ~- / 3S JULV ad 330 keivog 0- 1 iug dyoQEve) o^vvteov xrjv og 6tcc tov xe. ovccog 'AQtozciQXOg xal c IiQio6tav6g. Eo modo increbili paene oscitantia corruperunt hoc ex cod. A: ovuog c ilQco6iavbg 6ic\ zov -9: l4QiazaQ%og 6i 6tcc xov % (sc. tcog). — Aristarchum pro Zenodoto habet L ad O, 349. Sed palmam meruit hoc: ,E, 695 docet schol. A: ileXayoiv) JlToXEfialog 6 *OQoav6ov 6ta. zov G -slaycov. Quid L? „TlTO?.suaTog 6tcc xov o yQacpei Ile- lctoycov." Koc etiam festivum: I, 575 in A annota- tum: otl evtevO-ev 6 —ocpoy.lijg iv xto Ms^^EccyQO^ tbv '/o- qop anb ieq&lov nciQijyays. At L: evtev&ev xai —ocpo- yJ.fjg tov yoQov Oldino 6o g ee? tEQtcov notst. Nimirum Oedipodem cum sacerdotibus meminerat, Meleagrum non noverat. In eiusmodi auctore talia vix comme- moranda quod dixit ev zotg Aqlotccqxov v7toy.vrjf.taai, B, 355, cum legeret in A, quod non idem est, '^iQiazaQ- '/og xai tcc . vTtoiivrjiiaTa. Similiter V ad K, 51 ccO^stsl ^Qiarocpccvijg. At A: "AQiaTocpccvrjg nQorjTedst. Ergo si intellexisset, scribere debebat: a-OsTsi Id-QioTccQyog y.ccl AQioTocpavijg. Similiter erravit ad O, 231.— Item V ad A, 179 lAQtototpavijg tovg 6vo a&srsi, Zijvodoxog 6e ov. Incredibili oscitantia scholion A cxscripsit, in quo rcfertur Aristarchum utrumque versum reprobrasse (cuius mentionem non facit quia solito more dictum ccdsTovvTca Aristarchi nomine omissO), Zenodofum ne scripsisse quidem (Z. oiy. tyQacpsv)-, Aristophanem alterutrum reprobrassc. V ad 0, 169 ^AoioTctQyog i&vji- licova. At haec est Zenodoti lectio: ?; 6irtXr) oti Zv- vouoTog yQacpEi Idvxutova. — Sed illi melius visum il- lustriorem ponere. §. 2. Nec Eustathius similibus erroribus liber est, quem limis oculis quos ad manum sumserat libros percurrisse certum est. Tantum afferam, quantum satis cst ad genus errorum significanduin. p. 1387, 20 Zsvv 4« attiibivit Polycrati, tjiebebat Aeschrioni. Qui negligen- tius Athenaeum inspiceret (hinc enim hausit p. 335. c.) hoc poterat. faciie pati. Iteiri p. 1376, 24 Pisistratum pro Cimohe nominat, cnm item cx Atlienaeo hauriret p. 533. b. Haeserat enim in Pisistrati nomine, Cimo- nis, quod mox interiicitur, neglexerat. Quamquam ubi Attienaeum male intellexit fortasse iam epitome, qua usus est, cnlpahda (v. Dind. ad jocum priorem p. 335). Sed -vide alia: A, '298 otl xazd zovg Tralacovg i] Mao- dakicoztxi] v.ai SivwTtiy.rj sxdoocg zi~g ^lltadog zb p.ayj]00- tiac dicc rqv r r At scholia (,,oi ncdaioi") praeter has duas editiones.pl ures nominaht; ille oculo stringens quae opiime placereijt quasi sorte duxit. TI, 475 (p. 692, 20) f 3i zcov avoQanobcov Xe^ig vewzeQixt) eozc xazcc zovg rta- ?.aiovg' dib xai. AQtOTOcpuvr^g xai Zr t v66ozog ffiezovv zh Xrtog iv ci xutc.i r) le$ig p.vttj. H. I. eod. exhibet nunc haec Aristonici: aDczeizai, ozl vbojtsqixt] ovouaoia tov avr dQanpSov' ovSs fao naQcc zotg entfis(}).j]x6oiv 'OftqQCjj voeitai. Xvnet 6i xui zb aXXo TrleovdCov. Hic concedo nunc excidisse , quae Eustathinm adhuc Jegisse puta- mus, rj&szstzo xai ttuqu Zi]vo66tco xai IdQiozocpavei. At Aristarchum quoque versum reiecisse, hocj ex illo u- ■OezeicaL neschit extricare. Ad 0, 44 Eustathius sic: zb 6i z8iQQ(.tdvopSj orcso fj Maooalcozix/], cpaoi, yQacprj xzetvottivoig eyei. Ai scholia: ev z/~ 'AQtozocpavovg xai 3Iaooa).[C)Tcxf] : ;:ait4Qyoliy.f] ovTCog icpiQszo XTetvouivotg. — P. 276 dicit B~ooa ab Herodiano per duplex oo scri- ptum esse: at ex Steph. Bjt. apparet nomen appella- tivum tantum ab Herodiano sic scriptum esse, non urbis nomcn. I, 14 ifa loquitur (quod idem facit scholiasta h. I.) quasi plures pro KtftueQiojv scripserint XetiieQtcov. At solujh Proteam Zcugmatitem fccisse apparet, ex Et. M. (513, 49). Sfrictim oculis percurrisse copias suas Eustathium, hbc e.fiam prodifur illustri documento. Usus est schoHorum volumine eorum, quac hodie codex 41 Venetus A habet: sed praeterea tractabat; quem saepis- siiue ad partes vocat, librum conimentariorum, Apionis et Herodori nomine inscriptum. Eo yero libro eadem illa scholia contineri (quod ita esse Excursu opusculi mei ostendam) longum per iter hoc comitatu utenti non patuit. .% 42 Dissertatio II. -i- P ^ j ^PM^) De Aristarchea vocabuloriiiu Homericornm interpretatione. C. I. Exponitur quid ante Aristarclmm in vocabulorum intetjrretatione grammatica praestitum videatur. In vocibus Homericis illustrandis non midlum antea profectum. Quo magis quaedam Aristarchi • (qui universe liunc locum egregie iractavit) con- donanda peccata. Error in vocabulo disyog. §. 1. lOoctac accurataeque, quae aptid Alexandrinos valuit, poeticorum vocabulorum interpretationi si quae- ris queir.admodum prioribus saeculis praelusum fuerit, tam vel exilia vel prava conamina reperies, ut haec tota Jaus fere integra Alexandrinis pliilologis relin- quenda videatur. Et circumspicientes veterum instituta, unde aliquid eiusmodi videri possit pronianasse, pri- mum ducimur ad ludos litterarum, quibus Homcrum et quosdam alios pocfas (v. Bernhardy synt. p. 4) cum pueris strenue tractatos esse accepimus. Quod sine - 5*5^1 .jt~* 43 verborum reconditorum interpretatione haud procedere potuisse cum res ipsa loquatur tum locuplete teste cognovimus, hoc bonae priscaeque institutionis fuisse, glossas Homericas ut pueri intelligerent. Quis hodie nescit Aristophanis fabulam, in qua civem Atheniensem induxit cum duobus filiis, uno bonis probisque maiorum moribus adhaerescente, alteronovae discipiinae illecebris corrupto. Hunc ut convincat pater sophistarum rheto- rumqne disciplinam detestans, nec Homericas glossas scirc coarguit. Ar. fragm. Dind. p. 41 nQog xavia av ?JSov c Ofi?]Qsiovg yltooaag, ii xakovGi Y.OQvt.i[ja; et fi xitXovd af.ievrjva y.aQ?]va; *) Quaerimus igitur fuerit aliquid ex his magistrorum ex- plicntionibus scripto traditum, quod ad Alexandrinorum tenipora pervenerit. Hoc factum esse aio. Commemo- rantiir et refutantur ab Aristarcho saepius qui com- muni nomine dicuntur glossographi. Hoc nomine do- cti Aiexandrini, si qui ante Aristarchum giossas scri- pserant, uf Philetas, Aristophanes (quainquam hi ne Homericas quidem glossas scripserant, quae solae iliis locis respici videntur) sed isti sigriificari non possunt, quod et illustres grammatici suo quisque noniine re- futandi erant nec hi de tot vocabuiis unum idemque attulisse censendi sunt praescrtim falsa. Quod si cui argumenti non satis videtur is ipsas illorum glossogra- phorum interpretationes inspiciat : statim inteliiget tam *) IIoc fragrrtentum maxime Seidleri opera nunc paene cone- ctum ct restitutum videtur. Sed versu ultimo, ubi accepimus i/ff iouio twc ^Wfiy.oqsoK T?;p£W£T«t"vel tlQveteti , nec y>]Qt'srin verum fuerit nec ^ptwici. (quod Fritsch. proposuit de DaetaL p. 54), sei/ Ujttrievittti, - I •;j*r - r iv 44 pueriles in explieandis vocibus Homericis errores non potuisse nisi ea aetate grassari, quae omni doctrinac apparatu destituta non locorum comparatione sensum vocabulorum exquireref, sed quidquid primum intuenti sensus flagitare videretur, id pro interpretatione arri- peret. —, 540 vey.Qovg % a?Ji]?.tov 1'qvov y.caazedvrjwTag) T) diTtlr ori irti tCov tocovtcov zbrctov ol y?uoaaoyQcccpoi •covg veovg vni?-a^ov ?JyeoOac. — W> 16 devovTO ipdiia- ■O-or, devovTO oe Tevyea cptoTtov dd.y.Qvac zolov yuQ nodeov (njaccooa cpb^oio) i) dcnXq bcc av^i]Tcxtog xo to"lov, oiy, tog ol y?.coaaoyQc';cpoi d^iovoiv dyaOov. Eust. 6, 20S zolov yciQ xai nazobg, o xai nenvviiiva fiaCeig) iaciov bzc to toiov yctQ TcaTQog ol y?uoaaoyQacpoc avzi tov dyaOov tpaoiv, tog rcc nalaia oyolca liyec. cf. B ad H, 231 ot y?.(oaaoyQCicpoc zb toioc avzi tov dyaO-oc' bOev y.ac Kat- kliiayog icp touov aei (?) xiy v Qi]zai. £2, 164 aficpi 8i nol?J] yonQog erjv xecpa?.rj te xal ccvyevc to7o yiQovzog) i] 8cn?J] bcc zb zoto ovx l'ouv dyaOov, wg oi yfaooao- yQcupoi, cc?J.a 9av(iaOTixc3g tocovzov (scli. B.) — ~, 378 ot df Tjzoc zoaaov (tev iyov zi?*og, ovaza d° oimto 8ai- 8d?.ea nQogiy.etzo) zboaov (tiv, bzc ini tcov tcciqcc [uxqov TEze?.euofcivcov ovzcog ?Jyec „og zb [tev t'cX?*o togov cpoi- vi£ l]v ('F, 454). ,,tov 8e y.ai a?J.o zoaov fiiv I/e yQoa" (X, 322). A. oc diy/uoaaoyQacpoc tooov avzi tov atoiia. V. cf. sch. B et V ad X, 322. W, 454. — J, 315 yi~]Qc.g btiouov) bzc oi y?.tooooyQacpoc b[iouov zb xaxov. Cf. Eust. p. 476. — /, 540 og (ovg) y.axa nb?J* \'q8b- cxev l'0-cov Ohijog d?.ior)v) bcc ol y?.tooaoyQacpoc zb sDcov dnobtbbaac (iXdnztov * l'acc 8e eif cDovg emcpoiTcov. — K, 58 i?.0eiv ig cpvldy.tov Uqov Telog) bcc oi y?MoaoyQdcpoc teobv Tt?.og tb (teya Tayficc. — P, 151 enei —aQTtijdbv, ciuct ^etvov xcci tcatQOv, y.d?J.crceg IdQyecoiocv e?MQ y.ai y.VQ(icc yevioO-at) r] 6tTr?.T] otc r« e?.toQta (A y 4) ovx eoTi pjQtu- (tazcc, wg oc yltooonyQdcpoc, d?JJ h?.xva(taTa. — £1, 367 t) 6m?Jj bzi oxi rcdvzcog (]Qio[iaza tct dvclaza, &£ olyXaa- 45 OOybatpOt, cc?.).cc Tcccvra ra ovrjoiv tiva ttiQiTtoiovvta, tog vvv ta dcooa. — l F, 661 ([> 8i slrc.oD.cov dcoi] xan^ioviijv) qti ovx iotiv tv civd- ivbg xaftfiovirj vixr], cog ol y?.(oooo- yoctcpoi, ct?J' rj ex nollcZv (1. y.acctuovijg, v. Sch. X, 257.) dtb ini 6qo/lecov ov tctooei, ctl)? tTci twv tcvxtevovtcov xai /lovo/iccyovvccov (X, 257). /lia (1. /ietc\) yctQ xata/io- vijg. — II, 822 6ovtci]oev §£ tceocov) otc ix tcov totovtcov (xnedt"£avT0 oi y).cooooyQcccpi tb dovrcTjOctc tv avO ? ivbg ctvTL tov cmo^avELv' ayvoovoi di oti ovx ini TcctvTog -Q-ava- tov tccooec ti)v ?.ttiv ccl?' etci tcov iv no?.E/Lc>j ninTovccov dict tbv naoaxolovdovvTa ij.icxfov ix tcov otc?.cov. Eadem rcs bis praeterea monita, N, 426. l F, 679. — Piaeterea quinquies iidem glossograplii notati, quod tcoitcvveiv per diaxovEcv (ad £, 155), nQo/iog per (faoiXevg (/", 43), /ta- ocai; per ctxQig (/,324), cccprjTCOQ per OTQOcfEvg (quod idem Zenbdotum peccasse, I, 404), (jqucocov per eX&obiov (verbo pQa%vg nuscjuam Homerum uti, K, 226) expli- cuerint*). Sic ludorum magistri discipulos Homcrum intelligere docebant, breviter, opinor, dictantes usque duni excellens doctrina memoria haereret, sic fere ut in Cratylo Platonis legimus (409. A) to de tcoi;:i?.?.eiv xai aio?.Eiv tavtbvx quamquam quasdam etiam doctio- res si Deo placet regulas ex illa maturc Graecis ada- niata etymologia addidisse facile crediderim, quale sci- licet illud est, quo ut noto utitur PJato (Crat. 405. C) *) Ki soli certi sunt Aristonici loci de glossographis. Ensla- thius nunc eosdem glossographos dixit, ex scholiis nostiis hauricns, nunc ab Athenaeo mutuans et lexicographis Ameriam, Hermonem, Clitarchum aliosque recentiores, qui libros glossarum nomine edi- derunt. lidem hoc nomine significari videntur ab Hesychio et Apollonio lex,. H. qui usus est etiam in scholiis Apollonii Rliodii. Iiecentioribus Scholiis Homericis nulla in huius vocabuli USU ndes. Sic L.: ol yl.co0O"/oi?\piS , xuqk, tiitpQBOvvr) fetigit nuper Nitzschius ad Od. VIII, 40. — Uhata novimus bonam ob- servationr-ni, Ilippine de voce riiQctvvo;, quod ante Archilochum in usu non fuisse docuit. De quo cum Lobeckium intorrogarem re- spondit mihi ad hoc illum forlasse non tam grammaticis rationjbus lUum esse quani civilibus. 140 nem|habent hae observationes: K, 268. SxavSetaM d' aQa cSwxe) fj din?.~ ou ovuog elnev avtt tov slg ~y.dv- dstuv unior£i?.£v , tog ,,nevi)exo yaQ KvnQovds" (-4. 21) avrl tov sig KvnQov uxoveto dtcc to diuyyi?.?.£o$ut ' ix zonnv^Elg xbnov. yl, 21 i) 6in?~ oti ovuog dtarixsv slg Kvtzqov rjy.ovETO duc to slg Tonov ex totxov diccyyi/J.e- oVut o/ioinv uo —xuvSstav d' aoa dcoxs*). Unde siroul intolerabilis Zenadoti error patefactus veraque lectio inducta fl, 515 y./.vOt, uvc.S, og Ttov ^lvxiijg ev Tilovt dijuo) slg y evi TqoIi]' tlvvaout Si ov na.vr.od dxovstv uvIqi xTjdofisvqi, wg vvv sfie x~Sog txdvet. r) din?.tj on ovuog tciods ?.iy£tv uuvtooe dxnvstv, elg Ttavta ibnov axoveiv, ini tiov ix rbnov slg Tonov ucpi- xvovitivav „n£vOtro yuQ KvnQOvSe ftiyu x?.ing L ', tigKv- nQOv 'ijXovETO. Stb xai vvv xutu OVVttXoitpijv dxnvarinv iv fj to n?.~Q£g ndvTOOS uxovetv. Alterum schol. 'AqI- orccQyog \%b~[n?,~QEg axovet ndvTOoe. Zr-vodovog ndviEg (1. nuvrbg) axoveiv Slu tov s (I. og). Mature haec adverbiorum confusio grassata et apud recentiores epicos, elogantiam hinc ut videtur quae- rentes, pervulgafa. hymn. Merc. 6 ccvtqov toto vatovoa. Quo locojde Honierico eloco erravit Ilgenius nec fidem meruit, quani ei Lobeckius habuit ad Phryn. p. 128. Apollon. II, 874 iug Si xcci allot devgo daijftoves uv- Sqec saai. Quint. Sm. E, 515 ovSi % sftol vootolo Ti- ?.og oio SevQO HccvnvTng av&avei. Apollon. II, 718 xai ELgbTL vvv ys T,it:vy.i,uL xeiq, 'Ofiovoirjg 'iqov iikpQnvng. IV, 1217 MoiQaiav S' e'u xetqe 9vt] tniTsta Siynvxut xai Nvftcpitov Notdoto xa$ ieqov y Anb?ltovog (lioftoi. Opp. *) Cf. Ilesiod. Op. 6I.'J imoSntnt OtxaSe poTQVg. Et haec: iv otztt&t xi'()V $s xu/./.iyijfaty.ic 650. 141 Hal. B, 157 rbv (5' bvit nayrjg ?.oyav oQttaivovxa yaavijn 1'vdov elaaae. V, 344 dk?-sar> ds o'i tvdov eveii^g. 561 tv- dov txeaihxi aoreog. E, 581 tonaoev Vvdov oSomtop. r, 349 'S^erai evdoO-i xuqtov*). Sed F, 380 HSficaes $ oqo- tovzeg 1'oto xoiXoio /ivyoio dyQOitevovg recte dlctuni. Oon- tra Apollon. IV, 712 fj r)' eioco ne?.dvovg /icHixtqu r,e v!]cpa?J)]atv xa~tev en evytoX/jat naQeaztog. Quint. A, 449 tog tf ov tato ai/ifiloio /.tey iuCtoot /.li/.iouai. Caeterum de constructione Homerica voc. sioto cum accusativo item observatum Aristarcho. £2, 146 ? 'l?,iov *) TTctqotO-sv sqytaO-cu P ro &v(ttt£e Oppian. Ha). A, 153. — "Ev- tfoOsv apud Homerum iam, ut tyyvQsy, ayedoQsv, alia pro tVcSbOi, diclum. Et Quintus e. g., cum dicit uy_vv : utvog xict» eVjSod-ey (/", 504) et similia, fines Komericos non egreditur. Difilcilis quaestio, sed accuratissima perquisitione dignissima, in his adverbiis in Otv exeuntibus quousque iam Homericis teniporibus unumquqdque a propria significatione discesserit, quo deinde haec libertas pro- gressa sit. E. g. 2V, 107 vvV cf ixuOtv nol.tog xoO.tjg Inl vrjval (AuyovTai.. Sic Aristarchtis bona haud dubie moniinienta secutus; Zenodotus et Aristophanes ixug. In eodem versu I'., 701 utrum Aristarchus dederit non traditum. Hoc unusquisque senlit juityov- iui ixuOtv nohog vix primam originem migrasse, quod sic dictum est ut utto TQiiov aTctJttov rrj; noXtcog Utt%oyjtti. lam Iioc Aristar- chum iure movebat, etiamsi non invenisset in Odyssea (q, -25) ixu- Otv cFe - xe cc&iv tfjtti tivui illi simillimum. Sed quod .ipollonins scripsit I, 21G de Borea Orithuiam auferente ex Aitica iiiThraciem xu! fxiy tlycov sxuQev (iernhin) i£uqnr]d'ov!i]V tiiit nixqi]V xXtiovaiv — hoc, quantum intelligere licet, Homerus non dixisset, sed ixug. If, 5(>2 aig i.nb &ojprjx6g iVlevtlctov xvSaXiuoto noXXov (hio/iXc.yyiistg exug tnrujo niXQOg ciiciTog. cf. f, 495 XittV yuq vrjtov ixctg r]!.Qo,utv et Q, 73 oid* ctq tTt Sijv Tr]).s'/.tuyog '^srvoio sxceg TntbitT. Hoc ad- verbium non tetigit Tafel ad Pind. 01. III. vol. I p. 140. Ulinam pla- cuisset viro docto e( hoc loco et aliis copias, quas fere haud con- teinnendas habet, non per saluram cffundere, sed ordine spectan- tium oculis exponere. Vocabuli vrpoOev pro vipov positi cdmplura habet exempla: Homerus nnnquara sic posuit. 142 eioco) tj dinl~ ozc zorccxcog avzl zrjg TCQoDeoecog. -dilct. yitQ elneiv elg "lliov. Cf. ad 184. 199. A, 71. Semel apud Homerum cum genitivo coniunctum in Veneris et Martis amoribus D; 290 o 6' eloco dco/iazog /jec. Pvitzscliium, qui hanc particuiam subtlititiain iudicat, lioc inomen- tum fugit. Aristarcho vellem scire sitne item haec cantiuncula damnata an res lectoris iudicio permissa, hac fere ratione, quam honnunquam offeridinius: ?/ di- nlTj uzc vvv ana^ zb eioco enrt yevtxijg. — lieeentioribus epicis cousueta haec constructio. Apoilon. J, 357. 372. 390. II, 74. 95. 136 (y.edaairev eioco I>e{!Qvzii t g Auvxov fWQOv ayyeleovzeg). 576. III, 311. Opp. Hal. 380. J, 111. 399. E, 539 (c. acc. J, 109. 389. E, 165). Quint. J, 177. Tsonn. V, 244. 314. Sed — cum da- tivo est Oppian. Hal. 737 toco ?.ay/>veooiv eSey.zo. Sic enim Sehneiderus ex bonis monttitiehtis edidit pro evc, quod equidcm non duhito quin recte fecerit. Aciyd- veoolv ex epicorum more „in utero''. Ocq co. "'Ay to. Hunc locum non extrico. N, 213 i) dfnXrj ozi tvsi- xav elgtjxev cog f>aaza'Co/:ievov (de Diomede vulnerato sermo est) Scct zu rQav/ia. Hinc intelligo hoc voluisso interesse inter cpeQco et ayco, ut cpeQecv dicamus si quid ipsi humeris vel manibus nostris ferimus, contra ayeiv. Quod bene dictum et longe verius quam id quod de- inde plerique secuti videntur (obruunt hoc inculcantes grammatici) animantia duci, inanimantia terri*) Quasi qui vehiculis et feretris argentum praedamque ducit non dicere possit xqvouv ayco et similia. Hinc intel- *) Hunc canonem migrari multis poetarum exemplis ostendit Schrader ad Mus. p. 128. Quod vix operae pretium erat. 14* ligo, non Aristonici csse schol. P, 163 oti ini axpvymv %b ayoifieOa. Sed A:istonici erunt haec: ad W, 512 dcZxe d' ayeiv ctccqololv vneQUvfioLOL yvvaixa xcci tqluoo' coTtoevTcc CpiQetv) nQog'%i]v diacpoQccv %ov ccyeiv y.al cpi- yeiv. Item ib. 263 ircTcevOLv fiiv tzqiotu Tcodcoxeoiv dyla uettla -drjy.e yvtaixa ayeoOai, df.ivf.iovq tQy' eidviav, y.ai tqLttoi)' ojtcocvtcc) oti ovvey.Sc^aoDccL Sei %o> xai tqLtcocV wTcoevTa %b cfineodaL' ay.Qi[3/)g yctQ 6 Tcoii]Ti]g rce^i ra dxTa xcci cpoQi]%d. Denique £2, 367 de Priamo el %ig oe Itdovco — %6ooa ovcLcct ayovTo) oci ayovca el'- Qiy/.cv ov cpcQOvca' oi yccQ ccvTog ipdoTC.Cev. . Haec bene quadrare videntur, modo ne necesse esset credere Aristarchi doctrinam quibnsdam finibus circumscripfam fuisse, quos yel migravit Aristonicus vel ego non "vi- deo. Etenim res non vera est, nec veram esse tam expressis tamque vicinis exemplis probatur, ut Aristar- chum si quidquam in hoc genere hoc tamen fugere non potuerit. £2, 502 Priamus Achilli dicit: cpiQco d' cxrce- qcLol arcoiva. cp, 176 xaL %ig -debg ccvtov eveLxoi. 201 dydyoc di e dccicicov. §. 2. Haec omnia tam egregia sunt, tam vel per- fectae doctrinae satisfaciunt, ut scribens me ipse re- prehendam. Nullane sunt in hoc homine vestigia eius, qua vixit, aetatis grammatiaeque imperfectioris? Gau- deo esse, nam si nulla essent, vererer ne falsam viri imaginem legentibus proponerem. ccdrcTOvg %ei- Qcg explicuit deivdg y-cci drcToi]TOvg (Herod. ad ^i, 567). Mihi non contigit infelligere, quid pleros- que veteres grammaticos prohibuerit, quo minus eam explicationem, quam nunc sequimur omnes, admitterent. Nam et Zenodotus dicitur expli- cuisse ioyvQccg et Aristophanes dircTOvg scripsisse et Herodianus vult ctdrcTOvg esse pro d'idrc%ovg. Quod amorjTos explicuit Aristarchus, id simul eo effectum, 144 quod cum tota antiquitate hoc motlo vocabula decur- tari posse putavit. Sic qui sint ttqo/ioi apud Ho- merurp, id locis poetae accurate perpensis et com- positis perspexit, sed erravit quod ex iTQo/iaypi de- curtatum putavit (v. supra ttqo/ioi). Item O, 162 d/iaQiTj 'AoiocaQypg aTcoxoTcrjv ecvui fioiO.eTat %ov a/iaQ- Trfirjv. — "Yjtuc apocopen esse ex v.tui&a Tyrannio Scli. O, 4. Item Apoiionius de adv. p. 567 ostenderc cona- tur (>(/ apocopen esse ex Qudiov, [SqI ex potd-ttog ,,oti yaQ y.al dvo ovU.afiujv uTroxoTtai yivovzai sv %(7t tc.eqI nadwv edsiy&rj. TOTcydo ttqottc.q ovttogtycc xui to /ic tTteoi, quan- tum intelligere licet ex sch. 0, 209 ubi Aristonici scholion est ad iptlovv. cl. Eust. p. 709. Accedam ad S/ITTljg. 02, 1 NtOTOQa 6' ovx tla')ev layij Ttivovxd txeq 1'iimjg. Sch. BL uxoi.doxcog cpaoiv cog /isdvoog Ttivci. Tciya ovv zbv xvxciova nivciv cprjoiv, og eiyc xai oivov. zivig di ot'i- tovoiv cig to iayjj, xai to e^ijg ovttog, aXXa xcd TtQog tov lAoyJ^rjrtiddijv Ttivovtu scpt],' o §i 'AQiotaoyag uvri toI" b/ioitog To) Blaydavi, wg to t/iTcijg yaiav tc xai oiiQavar (174). ab ds yuiQC xai tiiTtrjg (s, 205), tt.uqiov tc xal CCTtCOV. TOV T£ TTEQ 7T7.EOvdC.SLV tbg TO btpvyOV TtCQ uinvr of.cD-oov. "* Si quis didicit omninm ineptiarum ma^istrnm fuisse Aristarchum, credat huic testimonio. Reliquis expo- nam quid liic auctor aliquoties in veteribus scholiis legerit et inepte ad hunc Jocum transtulerit. Scilice! timrjg apud Homerum duplicem habere si^nificationem. iucog et b/ioitog. ApoJlon. Jex. H. p. 318 (Ft. M. 335, 3»; 145 iftnrjg' no%i ftev ftucog, av ds ycuQS y.ai tfimjg (s, 205)' ■nozi de sni %ov ojioitog ?] sniarjg sftnrjg sg yaidv %e xai ovqcivov ty.ez dvzurj 17 3) N xai sftmjg ftoi rolynt, fteyctQcov xalai %e ueabdftai (r, 87). Scliol. Pind. Pyfli. V, 74 tunav %d xai %d viftcov) %ov~ %iavi %a qyq&d xai %d xtci.pt .... yocovcca be ttp sfi- nav uvvi neQtancoiiivov %ov bfttog, o sortv l'aov %t~> bftoi- cog. y.ai yctQ %b ttmrjg avii neQiantoftivov %ov bftcug %da~ ast "OfirjQog' sfimjg ftot doxici dcitdcov aiXag 1'ftuevai avzoZ xai xetpdhrjg (a, 354*). xai ndl.tv ,.ttinijg eg yulctv %e y.ai ovQavov" xcci sni %wv bftoicov. Porro P, 632 ztov ftiv yctQ ndv%cov piXe f / ■ C/ .3 . / ,1\ \ D\ i e\ ' T \ 3/ anzerai oaztg acpenj, rj y.av.og ij ayaoog. £zvg o tu~ nr t g ndvz iOvvei. Hoc loco in schol. A legimus %6 tftnrjg ctvzi'zov buoicog zizcr/zac, quod videtur Aristo- nici esse. Dcnique Apollon. Dj r scol. de coni. p. 525, 24 nonjzr/.bv ftivzoi zb tttmjg xai ovvrjtteg %b oftcog. kafi- tSdvezai^ftivzoL %b tfinrjg y.ai sni zov bftoicog, cog inizov tumjg ftot zoiyoL fteyd.Qcov — tftnrjg eg yaidv %e xai ovQctvov. Hoc igifur intelligimus, alifjuot Jocis Homericis vulgo a veteribus grammaticis,. etiam n praestanf ioribus, ut Apollonio et Arisfarcho, sftnrig explicafum fuisse bftoitog, et quidem S, 173. a, 354 (cf. et V ad £, 174) %, 37 (ubi v. et Eust.). Quod in his (quamquam ego improbo) hiagnam liabct veritatis speciem; sed hinc a vilioribus quibusdam grammaticis inepte translalum est ad £, 1. e, 205. M } 326 (v. schol. BL.). In ea- *) Htinc locum Odysneae qnotiescnnqsie inspicipi occurrit pri- «nitu* fuisae xax xitptdfe Caueas facile est per«picere, 10 m * dem interpretatione nititur lectio ^otjjs pro amiog, guae fuit n, 143. Laboro hac §. in detrectando Aristarcho. Sed non multum proficio. Iam enim delatum me sentio ad ety- mologica, quae si omnia falsa essent nec miraremur nec hodie aiiorum vituperandorum ius nacti sumus. Et dum etymologias Aristarchi percurro, quas meos in usus in unum contuli, multa invenio recte observata et ex propinquo sunita. Adscribam alia quae mihi falsa vel ridicula vel nimium incerta vel in commen- tario Homerico superflua videntur. Sed veniam prae- famur, si qui hodie eadem vel similia sive credunt sive in libris suis exposuerunt sive pueros edocent. Nolumus quemquam hoc loco tangere nec haec scri- bentes librum evohimus nec quidquam in hoc genere seu verum seu falsum praestamns. fF, 850 ij ScnlTj otl rivig ioevTa diSrjQov rbv fielava tog ioeiSeu ttovtoV pdlriov Se tov elg iovg Evd-ETOvvra' oixswv yciQ to ena- &).ov ToioTcag. x, 161 xaTayQrjOTixcog tprjotv 6 'Aqlotuq- %og ini tcov ■CrrjQuov eivai tt)v axvrjoTiv' ov yao ccvrrjv (.tovrjv dSvvazovoi xivrjoaodaL (scr. xvijo. Buttm. *), dXXa xai tov TQuyrjlov. yL, 156 orjftaiveL di fj XeSig (.ocpeSd- vov) eneixTixbv y.ai ineoTQa l ii/.tevov olov ocpevSovrjSov, anb zrjg ocpevSovrjg**). ovccog A.QtOTaQyog. 2=, 155 noinvvco ab novco novvco nvvco noinvvco***). X, 93 pzi Tr)v tcov ocpecov xotuSvoiv yuccv eYqtjxev ccnb tov yeio&ai, o eoTt ycoQfjoai. elg civto yccQ [.njyc.vcovTaL oi ocpeig elg to %io- qTjoul (occurrit eig uvtqov yaQ f.iv%£vovTc.L ol ocpeig cooce %.) to oco^ta togncQ elvcQOV „ovdbg <$' dj.icpoctQOvg oSe *) Et. M. 50 uxv^nrtg, 7] jpnjfilj Trana xu 'm?.a, a?.?.a y.vQicog uev darcig xai 7CSQLXS(pa?.ala. zd 6i doQcaa y.aT ercLXQcccsiav. K, 34 otl (vtsu siqijxsv tjv tcqoovv- earcdxs ?.sovTtjv (?). Vides duxisse ab ev et hoc vo- luisse firmare. — ""Evc.Qa. K, 528 ij dtrcXfj otl tceqle- XTixiog xai t& Tog~a xal to 6oqv 1'vc:al xivia xai xvrjfttdeg. 570 okl xoiviog za evaQa (B). P, 231 ivaQcov de liyei oiv neQiexcito*). Hinc vult esse evatQeiv. 0, 485 (xat ovqcu 0~Qag ivaioeLv) btt evaloeiv xatccyQtj- anxiog' -OT/Qeg yccQ ovx tyovot navtevyiccv coote oxvlev- Orvai. Egregie lioc: ivaQiCei, xvQicog ftev oxvlevef tvapa yctQ zd oxui.cc ' ovde ftiv i^evd.QL^ev (Z, 417) ■itatayQijGtixtog di dveil.ev' . zbv c)' irtel izevuQti-ev (X. 376). Apollon. lex. H. p. 320. IIoc Aristarcheum esse pa- tet ex Scliol. Z, 417 i) dm?.Tj ozi dtdaoxet zL zb i£evd- (it^ev' inicpeQet yctQ d?.?' uqu ftiv xcctexije avv evtsotv. H, 146 i) diTtlTj uci xvQuog ib e^svaQisS ruv zu evaQU TieQteV-e. §. 3. Sed mintme Aristarcliearum observntionum copias cxhausinius. Hic igitur coacervabimus farra- ginem observationunt, quae onmes ad cognitionem poe- tae utilissimae sunt, omnes eam, quac grainmaticum dccct diligentiam, quae interpretem eiegantiam egregie coniprobant. 'AyijPtoQ nunc in laude nunc in vitupc- rio ponitur (I, 699 r/ din).Tj oti eviote fiiv hni hnaivov 8 ayrjVtoQ b ccyav zTj ijvoQerj y.cd zTj dvciQeicc yQcoftevog, vvv 6i tni rpoyov 6 ayccv vpQLOttxhg y.cci diic zT t g ccvdoeiccg vneQnenzcoxiog elg vpQiv), Item 'YrreQcptalog. (0, 94 f/ dtnl.Tj oti zb vTccQcpicc?.og vvv fiiv hni ipoyov, vneQanov- dog' iv alloig di iv zd^ei hyxcoftiov' ,,ovx ccyanag o fxijlr.f; bneQcpidXoioL fied- rjfiiv " avri zov dyadolig). Haec "observatio valebat ad stabiUendam lectionem E, 881 ai ^-iQiozd.Qyov lneQrpia?Mv (Jtoftijdea), ov% vneQ- iibftov cogncQ al dijfuodecg, His siinilis observatio de *) Hasta fracta erat, II, £00. *J **• rfcC/1^-< r7"/V, * AV^V/ <^~^{^f ^/.'T^^^, H.H.&- S%exXtoqt, hoc etiam pro laude esse (elg sainbv uyvia- fuov, K, 164. Cf. 0, 361). — ''Afitf/avog et active et pas^sive significat, noog ov ovx 1'oti j.ii]yavi]v evQeiv et 6 /.irj dvvapievo§ (iT)%mijv evQeiv, K, 167. JT, 29. 0, 14. — Jloiucog i. q. lixQog. X, 66. £2, 292. * Monitum quod quidam illud a§avv iv nQtoTCo qv(u~> (Z, 40) it» acceperant ut currus Hoinericos plures teniones habere statuerent. Cf. E, 729. 0, 375. ©, 411. — Katadv. (iiog significat i. q. tvOvuiog, v.c.tu ijjvyipi, non, inquit, quod apud nos', sc. aoeaxog*), K, 383. P, 201. — riavy.i] pro mari nullo subst. adiecto seniel, II, 34. *—-* 1'evvaiog memorabilem significationcm habet E, 253, sc. tyysvsg, ndroLOv, ,,ov yc'iQ (ioi yevvaiov ui.vov.aCovTi fiaye- aOca". — i-i(;r2 id significat: moneo propterypassovimn. **) Reimnitzins de ded. graeca p. 137 um'n)Qog duci vnlt*'fe ei'll>. At qiiam mulla viro docto pondcranda ciant antequam hoc poneret, ut hpc ipsun; nc.QriOQog, ne dicam ti/ii)oqos (quod a lancc pethuin-yide(ttr)', deinde [teiiiQOio;, quod cerle non ab ctijQ eril, ei ttivjoa (Iacobs. lectt. Slob. p. 20). • i . * - ) Dc Odysscae versu n, 203 crrare arbitror Passovium. 150 Isiv et vulgari signifkatione et vovere, 1, 682, % 863. — Evxsadai et gloriari et vulgari significatione, K, 461. O, 183. 501. — Oilslv hospitio excipere, sed etiam vulgari significatione. r, 207. Z, 15. /, 481.— Idyccoocao invidit et admiratus est, P, 71. H, 41. — y Axovstv et audire et obtemperare, vTcaxovsiv. Quibus- dam locis utrum voluerit poeta pro certo dici nequit. P, 245. Eadem dubitatio cadit in 0, 97, ubi labo- ranti Nestori ut subveniat Ulixem hortatur Diomedes: 8>S lcpax ovd y .egcrxowe reo?.vrlas d7os 'Odvaoevs, ctV.ct TtaQifi^sv. Utrum non audivit propter tumultum an noluit obteinperare hortanti? Hoe maluit Aristarchus; nam mox cuin omnes a navibus redeunt (266) Ulixcs non redit, ut iudicandum sit dedita opera se de pugna subtraxisse. Ad O, 97. 266. — Juoxsiv et persecjui et gvvtovcos Dmvvelv, O, 439. cf. X, 158. — — cvyslv timere et abhorrere, O, 183 (>) d. otl to CTvyiovoiv ano (iias c'cz'/S dtacpoqa [.iszayszai, vvv fisv dcdlaotv, otc.v 6s stTcij i,OfteQ$ttkfi svqtosvTa xa rs aevysovat 9-eoi tisq" cxvti %oo /.uoovotv). — P, 272 notabilis usus voc. fiiostv, qui hoc uno loco invenitur „fu'oi]osv (5' uqa fttv finttuv y.vol xvqucc ysvsodcu", i. q. fuoijcov i]y!]GUTO. -— II, 361 usus vocabuli ox&TZTsodai notabilis ,,g-/.stztet oioTcov ts qoTlov xat dovnov axovztov", quasi circum- spexit et cavit. — ytyvtoaxcov (aiicpi " y. stccqovq), O, 241 agnoscere, avccyvcoq/Ccov. — EiZat ya/.ccaat 'F, 337 (a|a/ ts ot fjvta xcqatv). — AtdsosTcci. £2, 208 TfQogdi- iscai iog ixeetjr cl. X, 124. — y A'Cstv ctiaOccvsodcct, y/, 532. 0, 252. Cf. Kitzsch. T. II p. 111. — sUycoDai significat ap. Hoinerum aQiOftsioOat, dtcc?.eycoi/cci, iyxot- [inS-ijvai, N, 276. 0, 519, — EYoccto est ioQfvrjtre, icpccvi], syvco, M; 118. O, 532. Et ad 0, 544 Istact- aOrjV tj 6tTi?.ij oii aiupi(lol.ov iart tcoteqov scpwQujjoav — ?; 1'do'iccv. — y Ejilozao$?tti pro dvvaaUat (dixcrim potius Vystv) n, 142. N, 223. 0, 320. (Quod Porphyrius 151 habet nd T, S89, id nemo dubitat, nec eo i*es refel- litur). Item 'EUXeiy pro 8vvaa»at, ©, 366. IIvU- odai audire (sc. non explorare). B, 119. K, 381. Quod hanc significationem apud Homerum dicit sem- per habere, vide ne Aristonici error sit. Quamquam enim Vossius videtur probare, ad hymn. Cer. 481, tamen quosdam locos aliter suadere arbitror. Frequen- tissima quidem illa audiendi et accipiendi notio est. — jiyoQsveiv quod proprie est in concione vel eonsilio dicere*) ponit etiam abusive quando duo colloquuntur, —, 368 (ubi pro xavTU 1. ivzavda). — /lt,axQtveodai ^iytog ytOQioSrjvat, 6 8e Zi]vo8ozog avviqdioq Tjfuv zeza- %ev (puto pro iudicium subire). F, 99. — T, 71 ?) 8. oti zb 'Iavetv oix eazi vvv xoi/.iao3ai &?.?? erzav?.tLsadaL „cog xai iycb -rco?.?.ag f-tev dvizvovg vvy.zag Yav ov" ff, 325). — Idvrjxe avzi zov itpqy.e &, 523. — X, 25 fj 8. ozc zd Jtov iduoyOijv. — X, 201 ozt zb l\lc(Q\pac irci tco8cov 1'zagev (V). — %keSthoS, — ov - Apollon. lex. H. p. 54 differentiam exponit. Ibi est: ovSszeQcog 6e aeO?.u xct aO?.a y.aza zb rcXslazov nalatoiioavvijg ii?.eyeivijg ■Oijxev ae&?.a ( l F, 701) HOev y.ai \£QvaxuQ%og dvaycvtooy.si [tetQov aeOXov ( l P, 551). ib yctQ l'rcad?.ov UXei 8t]Xovv. Ergo fucrunt qui iiei- tov aeO?.ov scriberent**). ") iiyoQ.>i, 1G0 aSluv oid rt neM.a. /.iet avSQwnoicti nO.ovica. Talia Aristarchus attenderat. Ad II, 23S ptov to /.ioi ictri. — notatum: oti nQOTai-as O-rjXvxov ovMuqov tm\vtyy.s to /jol iou nQo; tb arjixaiv6,usvov, «"j io v£<(Q.ti Si /.uv io yiv ovnoxe (Od. 74). Ccternm. StM.or 152 *AQuaza /t, 226 rj 6. ozi zd oyij/tatcc vvv ycoQig zcZv tn- ncov aQftttta svQrjxsV. — mflfo usurpatur pro ayvQig, avvaycoyi'], H, 298 (Oeiov dycov). 2, 376 (Oelog cly.). Dc vecov dycov ad J7. 239. 500. 0, 428. T, 42. cl. £2, 141. — l4yxcov yt.ovla II, 702. — Jco/tcma dixit tabernacula (ozl xazayQrjazixiog zalg oxijvdg ovicog elnev) £2, 512. Item Oixog, £2, 512. — ■Qsf.uatsg dixai iT, 387. (Otiug dea cdncionibus praefecta F, 4). Cyclopes ddt/uotot (i, 106) xa^o ou jftfwotg yQcovzcu vo^toig. Apollon. lex. p. 60- — ^Evavlovg zovg noraitovg zovg ini/.ti]xeig. Q, 283. — 3 Evom), ut jioi), pro pugna P, 714. — Kccalyvi]TOL uvs- xpioL £2, 47. O. 545. — Vvcozdg dde/.cpdg £?, 485. O, 336.— B, 219 o;t ro zara tb atrjdog xdlnco/icc zov ne- n?.ov Kd/.nov elrce. Cf. X, 80. — Kdvig ztcpQcc 2, 23. — Konoog anoddg £2, 164. (X, 444. v. Apoll. 1. H.) — w./aQvai; pro aoQog, urna £?, 795. De eodem vocabulo observatum ad —, 413 ozl ?MQvaxa zi)v xificoxdv. vecoze- qlxov ycxQ ovoua i) xipiozdg^). — Adcpog collum, hinc xazcdocpccdeia K, 573. — Ttlng rdy/ta K, 470. 2$ 298. — ^Ovetaza non ubique pQco/taza (sic explicuerant glosso- graplii), dV.d ndvzcc zd oVTjalv ztva neQinoiovvza, cog vvv zd dcoQa, £2, 367. — "Onl.a et arma et quotlcun- que instrumentum. Neque enim dubitandnni videtur quin quae in B leguntur ad 2, 613. T, 21 ex A flu- xerint. — IIoivi) dicitur etiam pro quovis pretio soluto, quaniquam proprie est pretium pro caede solutum (et pro StS-loi dixit Xenophan. Athen. p. 414. a (p. 60 Kar£ ; eri) tftt io dtivov clt-HXov o nayy.Qcamv y.cO.tovai. Sed Aeschyli locus Suppl. 1034 atvytnov <5f nllti Tode y aO-).ov incertus est: ibi cor- ruptela latet. *) Schol. V ad £1, 228 memotabile habet cxemplum ut hi Aristarchum intellexerinl: 'Aqigtuqxos 8i cj-rjai ti\v y.ifSonbr vtcoTtQuv tlvc\i. ttyvoii cSh 8« xal Zinuvidris xal 'Mxcctklos /.ttfiviiTcti. «irjjj! 153 derivare videfur a rpnvoc). E, 266. cf. F, 285. De mercede al> intcrfcctore solufa vocabulum proprium esse ex pluribus locis apparef..— Tifiij inniftiov, zi- fiwQia r, 286. P, 92. — IleQiwn)'] xbnog g£ ol ueqlo- ij)E%aL zig ndvca £, 8. — Tifievog (ev ■<$' hlOei %. (ia- dvh)iov) ozl %bv dnozezuijftevov %bnov %. t.eyu 2 r 550. Cf. Z, 192. — Turpog %b deivcvov to neQi zi t v %acpijv yz- vbfievov l F, 29. — Tevcov. X, 396 oci vvv %evnv%ag clna rct dia%e%aicevcc %wv ocpvncov vcvqcc. oniDev %i~g xvrjiirjg. 0, 36 i) d. oci ndvzcc %d Tczccueva vevQa zevovzag "Oi.ii]- Qog Xeyei. — 0leyucc 0, 337 /; b. oci ti)v cplbya y.azd xb ovdezeQov. — XoQog <2, 590 zbv zonov y. SLQi]xev ou zb ovo%r t ua tcov yoQEvbvzcov. — Dleooccvl.og P, 657. P, 112. 7j dtnlij ozl %ijv y.uz dyQov e7iavl.iv fieooccv?.ov' oi Ja *A%Tix.oi %i)v Lieoi]v dvQccv %i)v 6ioqi"Covoccv vtji/ %s yvvai- xwvXtlv y.ai %bv ccv5qcovcc. — ~%bftccyog. P, 147 ov Xeyet tb ozbua rijg y.oiliag cuoneQ ijfielg d?J.cc %bv (jQoyynv — kmcpeQei yovv ccvzlxqv cf ccnahuo 6l avyevog. — "Oipov. A, 630 OTi ndv nQ0o6i(j!]fta oipov oi ccQyaioi. I, 486 ozi nccv to nQogeoD loiievov oxpov eleyov oi nalaioi. — "Ozn ^PiOrj ndvza zd fiei.i], oi 6i AioP.eig %b nQooconov H, 856. A', 68.— £2, 228 ?/ 6. ozi 'Enid ijfucza twv y.i§to- %Lwv %a ncdua.Tcc, y.ccTuyQ)]Oziy.cog 5i niiliov y.ccL %wv bfiol- b)v. — K, 258 /; 6. ozt y.vver t v y.cccccyQ)joziy.cZg %bv i»- tavneiov 6eQftazog. — A, 86 6qvv iy.alovv oi nai.aiol dnb tov uQyaioTtQOv nuv 51ySqqv. — 0, 36 ij 6. ozb lAi.wijv tijv 6evdQO(p')QOv yijv vvv XeyeL' inicpeQeL yccQ o & iQtvebv. — 0, 66 ?; 6. otl vvv Ti]v nQ<) ftEorjfipQiag wnav jjio Xeyei. — Neov ponifur pro vecoozi. 0, 538. 1, 520. M, 336. ISec alitcr accipiendum 446. 7. Cf. Apollon. Icx. 563. — W, 485 „6evQo vw i} %Qino5og. irenidojfie!)a" ozi ccvtl tov aye %b Scvqo. — IVofandum ovvey.a pro %ovvey.a E, 266. /, 505. — Et nQO%eQio de Ioco pro e'finQoo')£v K, 469. — D 'EnEi%a non tantum do «rdine, sed etiamjde tempore, fiexd zavza. Ad sta> 554 biliendam egregiam explicafionem /, 169 sqq. V. h. 1. et K, 93. N, 586. % 551 (cf. J, 377). Item quacdam alia*), avzog Q, 99. trprjv 11, 203. aniQE Z, 264. Mtvav E, 37. aldoxjj K, 152 (?), y.ov- */, 188. n?.am) vrjoog x, 3. Apollon. iex. 666. nav- alo?.og I, 77. ^Vete et rj^eirj xecpalr) K, 37. X, 229. % 94. — dxvtco E, 233. — W$&&s X, 31 (cf. Plut. poes. Hoin. 16). xajftvta Eust. fed -V, 27 (cf. Schol.) fitoodfiai Sch. t, 37.— *Aawj' (aonaiQOvza Xaiov") %, 229. Apo!!<»>. 520. fitiQSodca (quo Zenodoti falsa lectio correcfa) H, 127. Ovoog ovqsvq K, 83. Hic versus spurius**). TlaXloj^ig M, 71. Kinc O, 69 spurius (v. ib.) — Nrp.lridtg t, 438. Apollon. lex. 574 (iure itn- probata eius interpretatio Passovio). y.QcaF.vzcaov Apol- lon. p. 500. xkceriov Apollon. 484. Porphyr. ad I, 90. y.T.la Apollon. 476. 611 Scliol. A, 584. M, 280. (v. Soph. Trach. 1086. Schol. Pind. Pyth. J, 344, ubi post Jtog ins. on?.ov). — y.alaiu] (ad £, 214) Apollon. 456. — yJ.Qce ay?.as A, 385. [loog xtQag ft, 253. Apollon. 472. lovOcig ApoIIon. 438 (ubi ab lovdadng Aristarchi verba Sunt ex commentario; et versus Sophoclis scribendus videtur iyib fiti.ai.vctv iSiovOiCio tqI/cc pro fdav fiiv). v?.c.y.6fU0Qog, iy/tolficQog, Ioi.uoqoq Schol. £, 29. Apol- lon. 438. acoooi TtodtQ Scyllae fi, 89. ifi7i?.rjydi]v. Apol- lon. 320. *acp>']TOJO (i. q. ofiocpijrioQ) I, 409. *iv y.aQog aYorj I, 378. tTtioiafiEvoQ Apollon. 348. tQfug ib. 362. *) Asterisco notavi quae aliquid insigne habent in utramque partem. **) Vidimus tuentem Miinscherum Schulzeit. 1829 No. 70. Sed nimis profecto ridiculus Nestor, si quid novi suspicans ta- bernaculum intrantem tanta cum gravitate interrogaret, ecquid multim quacreret stabulis cgressum. Nec multo aplior haec ponderanti videri debet iuterrogatio quaeratne oliquem cuslodum socioxumve. Uncinis inclusit Wolfius. 155 ozecpdvi] ih. 468. 734. oy.(Z?.og ih. 726. dscaiyt^ovTa ih. p. 332. snijxijS ib. 338. *6aQtZsiv X, 128. xqI Apollon. 524. oQ&ia ijvos ib. 612. tcoIuulv 'Odvasv ib. 670. ovv- lousda ib. 746. ozQsrczbg yiccov 738. vvdvfiog B, 2. y.Qijyvov A, 106. tpQaoocov K, 226. y?.acpvQog (ad di- iutlic.milam lectionem) -^, 480. £o!>ov 7)1, 261. r>yo- qocovto zl, 1 (Porphyr. cod. Lcid.) fivxs Y, 260. ai- ■Qovoa Y, 11. ditcplQszog cptdh] Athen. 501. b. Schol. 270 (in quo aliquid corruptum est) 616. /Jvog S, 570. avztog (ad lectionem tutandam adversus Zeno- dotum) 2, 584. ^dsy.if/uog 2, 77. ?.i:, 29) — yaQui] N, 82 (in scliol. A pro y AQiozldi]g leg. IdolozaQ- yog). nav6ipio£ 0, 397. yjoadog 0, 3i9. y.ozih] X, 494. SvooaoQs £2, 241, svzvrcdg £2, 163. ^ytQvifiov ysQvixb £2, 304. fieXav dQVog (/.tsl.ctvdQvovl) 12 (vel potius Eust. h. 1.) y.qzsLOL Eust. et schol. ad 521 (cui tamen testimonio diffido, non quin putcm ctymo- logiae rationem Aristarchi esse non posse', sed quod pa- rum elegans ecaiooL ftsyd?.oi y.xslvovzo dttcp avzov). ds- y.ri]g d, 248. tcsql ozevszai II, 163. Quo tamen loco quae Aristonicus scripsit comparans cum Apollonii lex. p. 736 vix dubito quin de suis Arisfoi.icus lar- gitus sit magistro haud gratiam habituro. (Cf. ad ozsivo- fisvog 0, 220). De x.7.vz6mo?Mg quod Aristarcho tri- buifur apud Apollon. lex. H. p. 486, quod in vocabulo explicatu faciliimo et multis quae Homerus habet si- millhnis aperto supra quam dici potest ineptum est, cave fidem habeas. Scilicet lacuna est apud Apollo- uium; Aristarehi voc. paraplnasis excidit. — In rjui- m busdam satis habuit vnrias explicationes ponere nec litem dirimerre. V. axoovr/aag Z, 506. viS apQtnij £, 78. ug~vlog ui, 155. lcaoijia M, 428. dia oVtiMog ntdioio A, 754. §. 4. Significavi snpra (p. 54) ifa institiitnm fuisso ab Aristarcho ut verbuni verbo exprimerct. Ad B, 420. Did) r »ius haec servavit Aristarclii: „a~K)i oye dexvo fiiv iqa, novov jdu no),vv '/qovov, ut-Oi uvvov, hi- ytuusOa avvaO QoitdnisO a. 6 6i Koyag xoiai-iog' fttjxevt vvv ini noi.iv yQuvov ctvr.ov cvvtj-OQato/iiroi fievioftsv. Et luerunt mulla yocabula Cjuorum ad explicationem praeter hanc paraphrasin niliil addiderat. In lexicon Apollnnii eiusinodi paraphrases complures venerunt. p. 174. l-4viy>joi // ftiv ki^tgiv vTj x T/~g 'Odvoosiag evdixiag aviyjjci — (v, 111). o di l^QtarctQyog' evdixiag ixvto tyrj, p. 164 ava- xTOQi/jOi voig vov itvaxvog otov vov deonovov dsi7cvioag d~ ufi veooiv avaxvoQifioiv iniaOca (o, 396). / . . . o (fi IdQtovaQyog' raig tojv uvuxtoqojv voi. p. 742 fivucpsQrij tf aQSvij nilti Stvd6.wv. xai fiula hiyQoZv (N, 237) . . . o yiiQ lAQiOTCQyog vr t v <>h;v Otavoiav itryoi;- f.sviig cprjOi' ocpiidQa v.ai xaxiZv uv')qiotiojv eig vavvo avv- nXdovvtov yivsvul Ttg uQeii;. p. C52 TtBqt&^rjSrjg di tqu- rveLtj xuniteoE dtvri-Oeig hoc ita expressit Aristarchus; a-vQofjijOeig neQicpeQijg tneoe tTj TQuniirj o>g neQtx?.aoOTj- vcn neQi aiicijv. p. 808 vneftvijfivxev (X, 491) 6 AqU 167 cnaQyog anodidcooiv vnoxaTav&vvxTai (1. — vevevxs). — ib. vnsQonUaaaixo (q, 263) vixi]asis %o~tg onloig*). p. 474 y.EQdclEocpQiov cpQovi]t.ta xsQdnvg tycov (ne quis lucri studiosum intelligat, v. sch. Z, 153). p. 289 3vgt]Xey^g (? zav)]).syi]g) ■Davazog, nol.Eiiog — fiaxQoxoltirjiog, y.axo- y.o!firjTog**), 7'£[t£0>]Tog fisftijilfioioog (V ad A, 649), inirjlt (y, 49) E7TEig&TCE/.nfiE, p. 344, et quaedain alia in iis, quae iam supra attulimus. Apparet studuisse in his verborum sensum vocabulis notioribus et propriis quam accuratissime reddere, ita ut in compositis etiam prae- positionum vis patefieret, in quo perspicuifatis causa non fugit pluribus verbis uti. Si commode fieri pos- set tenuit in paraphrasi Homerici vocabuli radicem, ut avaxzop! i]olv vsaai non dsanoTixcug ne uvuxtlov qut- dem reddidit sed xcdg zcov avax.TOQcov- Itcm xsQdcdso - cpQcov. Et avsyj]. Hoc tamen non anxie secutus est. Sed propria vocabula quaesivit, ut avTog yctQ (Anti- nous) infyXev Tads cQya (y, 49) inecginsfitps. Nam sTciTtsiiTiEiv et ETCEigTCEitTiEiv proprie drcitrir in malis. Et difficiliora etiam.felici conatu transtulit, ut VEfie- Otjtag" fiEfivj!ftniQng; ct ftaxQOxoifirjTOg, xaxoxoifirjTOS quam pulcra ct significantia vocabula sunt. §. 5. Hinc facile intelligitur nullum fere fuiss* vocabnlum quin paraphrasi expresserit Aristarchus: et ex hoc genere sunt sinc dubio apud Apollonium et Hesychium Aristarchea complura. Sed vehementer dolendum quod istarum observationum de vulgaribu* *) Veiba tuTi SnXon exciderunt **) Hic locus Apollonii corniptissimus. Pro fiXXas Ieg. opinor iy 'Iktatfi (Y, 354). Et y.aiaarq£ipuv tis explico U6za/.a/.i]3uytiv nt Schol. II, 163. De reliquig hariolari possum. I 158 vocabulis vcl vocabb. significationibus cognitis vel non- duni cognitis et omnino interpretationum diligentius insfitutarum, quas per totum Homerum diplarum ope erat persecutus, pars tantummodo superest, quas ei sine haesitatione adscribarnus; quae fortasse ex eius copiis nec dimidia nec tertia pars est. Quod facile conce- dent reputantes et ad Odysseam Aristonicei libri quae- dam tantum exigua vestigia relicta esse et minime in- tegra esse ad Iliadem, sic ut de quibusdam (ut duig (pQuteiv, ddXog) nisi aliunde constaret, per has reliquias factum esset ut omnis notitia periret. Et sunt haud pauca servata ex eodeiu Aristarcheo genei e, quorum quin quaedam ab ipso Arisfarchosint mihi certissimum. Quem de adiectivorum aytTliog, ccyijvcoQ, vneQcpialog media quam dicunt significafione nionuisse traditum, vix dubium quin ad eundem usum Homericum voca- v t . / ^Jwck baiivovs^. animos discentium adverferif, quem ob- servafum invenimus e. g. schol. B, 190 et ap. Eust. ib. (;>. 200). Item Tixts.iv apud poetam etiam de, patre dici vix iam credimus ab eo praetesmissum esse, etiamsi pro certo dici ^equit, quae in schol. A ad A', / ^ 53 legimus: zoi Texousada) oi.ioicog tui ,,JuQ8avov av - TZQtoTOv Ttxero" (T, 215) ini aqasvtxov Aristonici verba essc: quainquam videntur esse. Tliom. M. tixtsiv xv- Qi'(og htl yvvaixcov, %b di yevvuv eni uvBqiov. — "Ofir t Qog <5ft xal ini avdQog tio xtxTSiv. iviocs yQ~jcai' cbg ii/ec to ov dO-dvazog tsxsro Zsvg '-'au tb tixxsi fi dvijQ no?J.ot- aiv dvccaacov. — Item Alexandrinos suos eum animad- vertisse putem ad Homericani signific. voc. i)vQsog, cum illo opinor, quod aliquoties supra legimus: oi>x cbg ijiieig: Phrynichus p. 366 dvQSog) tovO^ "OfttjQog eni' liOov tiOijaiv dvci OvQag xijv '/Qeiav naQsyovTOg. ol 6i noV.oi dvTi xTjg danidog xi')iaai. cf. Eust. i, 240. p. 1627. Et multo minus dubito quin illud ei debeatur, quod plane subtilitafem Arisfarcheam redolet, quod de 159 voc. Ovq?] (hoc luissc cur attenderet Ar. supra vidi- mus) Eustatliius monuit i, 243 ubi tle Cyclope dicitur tocoijv . i] liflcciov ttetqijv etceOtjxe $vqtjolv. Hic igitur Eust. oti ttjv tou OTiijlaiov elooSov tjtol zo nEQi aiiTrjv ScdoTijiia VuQav 6 TcoirjxrjS ivTccvOa leyei, xaOa nov xcci iv D lhdSi Tcvlas tov totcov 7ceqI ov ccl icvt.ai. Itlem mo- nitum ad v, 370, ubi de Minerva, Ulixi tliesauris in Nympharum antro reconditis, dicitur: xal tcc /.tiv ev xccTeOrjxe liOov cf ins&tjxe Ovqijolv, Ibi Eust. (p. 1744) llyec Si &vQctg cog xccl TCQoeSijXioOij tijv tcw omjlaiov oTcijv. — Apud Apollonium lex. H. p. 600 haec leginius ofiios cf ol) ?J]i)eTO %aQ[tijs (M, 393) eicoOaitev — Sed haec iam corrupta, quae sic recte explebimus oy% cbg rjj.ielg eicoOafiev ccTcocfcccveoOai keyovzeg' xaxoTrdOeiav fiiv cyei T] y.ccQTeQta, ofttog quos vetercs in Gfiiog persfantes violenfius explicant, equidem ab Homero non hoc modo proiectos censeo. Hac via observanili, quam felicifer suminus gramma- ticus praeivit. et hodie progrediamur. Thierschius in Act. phil. Mon. Ij 3 p. 310 et in diss. de carm. Hes. in Memor. Acad. Mon. 1811 p. 13 observavit a veteri lihgua epicorum usuai particulae tooxe pro ,,ita ut" alienum esse, modo ne locos Homericos aliter suaden- tes praeteriisset. /, 42 el de %oi avcio -Ovftog MXSeiat loore veeoOat. q, 21 ov ya.Q ercl avaO-ftotai ftivetv ¥u rnMxog elfd, toar eTciceO.aitivtp orjuavcnQC riavxa ~ct9i- ad-at. Priore loco quain sponte se praebeat poetam dedisse ctrcovieaOat unusquisque videt. Alfer abessc potest**), et nullus fuit aut alius. Tertius versus in censum venit /, 246 tgig yctQ ulv cpaoiv ctvu^aadai yivi avdQtov' toate ftoi udavaTog ivdaXXezai eJgoQctaoOai. Sed hunc versum recte pro exclamatione haberc licet, quamquam tres vcrsus, quibus hic continetur, aliis de causis pro sputiis habiti. woie, ut hic, ab initio versus aavvdictog positum invenies a, 227. £, 122. cf. 6, 45. r t , *) "WoKhis hoc uno loco o^wi. — 1 £ iT obo~ w; X. '*) Cf. ItisI ovxin TijXUoi i$(v. r, 88, «, 237. 161 84. De Hesiodo in tam paucis reliquiis nihil certi in ciusmodi rebus statuere licet, ut haec causa mihi non sufficere videatur ad reiicieiwlum Op. 44 QTjidicog yctQ y.sv y.ai en afiant iQyaaaaio coavs as y. elg eviavzbv t%eiv y.ai aeQybv eovna, quod Thiersch. fecit. Hymn. Apoll. 530 ovre TQvyi]cpoQog ijbe y im']QUTog, ovv evXei(i ttaQe-jfijXev are $eivntg De/ius fcr/non potest esse nisi accusativus pronominis; de quo dubitavit Buttmannus lex. I p. 241. Nec X, 127, ad quem locum ille provocat, ov fiev ntog vvv iativ imo dQvos ovd' arco 7ierQ)]S iu> qafnCifuevai azs maq&lvos ijt~ i)eos ie> TzciQdivng r/tOeos t baQiQeTov allijloiaLv, aliter explicari potest quam „cum illo colloqui qualia collo- quuntur". Becentiores epici cke pro adyerbio i fre- quentant, e. g. cum similia ponunt. —, Sed rei per se infinitae ponendus est modus. Quare ex iis, de quibus supra Aristarchi observationes recen- suimus, tria tangam: tum hanc dissertationem conclu- dam. Haec sunto cpoftela-O-ai, ac~i;.ia, daig. In cpofiei-- cfrai et atufia tantum necesse quaedam epicorum po- nere. cpofieiod-at fir) Quint. Sni. F. 484. Item B, 6 Sic ed. Wolf, sic praeferl Nicanor „pe).Ttov ttqo roiirov antdv v.tel io cog eig to ovtco iitTalctfijldyttv." Sed Arislarchus, si Scho- lio Parisiensi fides, maltiit tog, quod item pulcrum (so wahr —). &, 176 praefero tus xccl aol —: nam cog. maxime addito v.tti, in, exemplis, quae coram oculis sunt, monstrandis frequens. ' Cf. Fritzsche qu. Luc. p. 199. ct, 35. 3:50. Z, 262. Z, 111. Sed X, 120 tos xcu; quod repetit id quod iam antea dictum est (115). Ut hunc extrcmum locum item accipio t, JC8 cl. 160 (<5c bi di avroi (pisces marini) dl?.i]?.ovg oXixovac yeQetova cpeQzeQog d?.xfj nicpvcov, d?.- f t %r\?.o^g di fioQr] y.ai daheg iaat. Creberrime hic poeta \ 165 / 3atg, dalvvo&ai, davcvpuov (A, 63. 489. F, 232*) ad pisces aliasque bestias transfert, quod in hoc car;mine eura multa ad similitudinem vitae hominum depinxerit nqnnunquam iucundae parodiae speciem habet, ut cum cancer e\%antvd'C,et datta cplXrjv A, 177 (cf. F, 219), quamquam dubitari potest an in eligendo vocabulo hoc carminis auctor cogilaverit**). AaitQevetv his est la- niare (v. Schneiderum) Hal. B, 294. 606. (h. 1. med). Cyneg. B, 247. 263. Item Nonno. V, 363 d^tcpmayelg ovvyeaatv dcpetdeat Xvaaadeg aoxroi vefiQOcpavrj yaQonoX- atv euaiTQevaavio yevetotg. *) Nonnus aquilam Promethei dicit qriatos rjfSwwvtit ucpsiSta dai- zu,uovrja 1, 577. **) Jn transferendis vocabulis ab hominibus ad bestias mirus aliquoties auctor Cynegeticorum. De equis loquitur A, 245 nu- quto O/^irXios &vt\Q /urjXtQa ?iai36s ioTo nan uyxoCvriat, (SaltaOat. Item 255 xal TtTtktaio 'itlvos, anonxvatos 9-dXd/iog, OTvytQojTUTOs in- nois. B, 201 Cervus cptvyovoav (tagniti xal ayxus e^ei naqa- y.omv. Hal. A, 69-2 ay.vp.vovs ayx&s zypvaa (de phoca). 165 Dissertatio III. De explicatione poetae qiiatenus penclet a scientia untiquitatis Homericae. <. ''1 ot vocabulorum usu Homerico accuratissime cognito quasi instruiuentiun sibi paraverat grammaticus excel- lentissimus et ad crisin exercendam et ad antiquitatem Honiericam pernoscendam, quae scientia cum illa arctissime coniuncta et connexa est. Praeterea cum eandem quam iam cognovimus afFerret observandi tli- ligentiam et subtilitatem iisdemque rationibus innitere- tur, .ut et fabulas et terrae coelique descriptionem et artem poetae non nisi ex ipso unoque Homero expe- diret, hanc quoque rem cessisse optime vel incognita caussa concedemus. Hinc allegoricae interpretationi obstitit (v. Wolf. p. CLXV.), fabularum enarrationem ab omni temporum confusione vindicavit, nec in regio- num nec in coeli cognitione plus fribuit poetae quam carmina praestant, denique quidquid de cultu victuque illorum hominum scire necesse est, maxime ea' unde plurima pendent, quae iterum iterumque recurrunt, ex ipsis poematis summa cum assiduitate eruit. Primum hoc duce coelum lustremus et Divos, dein ad liomines atque in hunc orbem descendamus. 16? c. i. ■ n 1 De aere, aethere, Olympo, et quaedam alk* de facie mundi. .5- J C^uac his temporibus coeli ferracque Homeri- cae investigatores observaverunt, ea attendit Ari- starchus ct niulta eatlem planc ratione expedh r erat, Primum de discrimine, quod est inter ovQavbgj^OXvii- 7Cog, aidijQ, arjQ eadem docuisse invenitur cum Vossio, l4i]Q terrae proximus usque ad nubes, quae iiltra has rcgio est aiOtjQ et ovQavog. OvQavbg enim duplicif.ei - significat et solidum coeli firmamentuni (zb otsqs/iviov) et totam istam superiorcm regiohein i. q. al&rjQ. Hine quibus coelum quasi finitur et clauditur nubes coeli portae dicuntnr (E, 749). Sed ab eo, qui poetae di- citur ovQavogt diversus Olympus, qui nec ipsum coe- Juiu est nec (ut tum quidam putarani) quidam coeli lo- cns, seu mons Macedoniae: nec unquam haec comniu- tantur. Cacumina vero Olympi cogitantur nubes ex- cedere: inde est quod Olympus tlici possit in Coelo esse. Ecce testimonia 3, 288 sig sXdcijv dvapdg (Som- nus) nsQi\.ii]x.STOv, rj tot $p ;ldft iiay.QOidvij Tcscpvvue dc ijtQog atr&ef) Ikavsv) ij dcnXrj ovt xa& "0/.iijQnv dijQ ot utco. yfjg itsyQi vsqxuv 'cbnog' 6 6i vtcsq tci vscpij cnnng ttl&rjQ y.ai biuovvficog zto itcsqs;ivl(o ni>Qavbg. dib zu vtquj Xsyei nvXag ovqovov. B, 458 aiylrj naficpavncoaa do aidsQog nvnavbv Ixsv) ozi xixfh "OfUjanv TCQioiog aub yijg soziv o dtjQ, svca fiszd za vicpij aiOijQ nv y.ai butovvftcog zift orsQSfivio) ovQavbv y.aXsi. — E, 749 avcn/iaiat Js ircvXai [ivxov nvQc.vnv, ag v/ov £2qui, tfjg snicicQCcncat /tsyccg nvQavbg OvXvfinng zs, fj/isv avaxXivai vrvxivbv vs- rpng ijif eni0s7vat) >) SiuXij oxi nvXat ovoavov t,i\ vtipi t ' b ydn [mso tuvtu zonog o/aovvftwg, rifi ozsQS/ivito ovqcc- 168 vbg xa2.etTC:dnneoov iv ytijuvci)) nQog za ne^i 'OXv/inov' na.Qaxei- zat yaq rj AT]'uvog zij 0Qqx?j. £, 226 "Hqi] 6' dt^aoa Xltcsv qlov OvXviiTcoto, HttQti]v cf intj3aoa xai ^H/ia- &iijv SQazttvrjv otvaz icp innonbXtov 6qcQta vi- cpbtvza) i) dtTcXa] ozi Maxedovixbg "'O^.v/inog 3ecov olxij- zfjQiov ' /; yd.Q HteQta zovzov dxQtoQtia, xaVH/iadta z€ nQoztQOv i] Maxedovia sxaXstzo' naQaxetzat de xai rj Qoc/.xi]. y.ai sv 'Odvooeiq (e, 50) ini zov c Eq/iov „Hit- qu]v (3' imfidg i'£, aillsQog s/intot nbvzo)". — Quo loco sclioi. Pal., quod patet ex his foniibus manassei dvay- y.dCsi zb tTcog ozt ffijJOg '0?M/mog Dscov oixijzijQtov xazd zbv noirjzijv. Praecipue nota dignus ille locus, ubi luno in Olympo tlialamum suum ingressa se exornat unguei(t<-.que beneolente corpus unguit: zov (iXcdov) xai xivv/lsvolo /Jibg xazd yaXxopazeg d(3 s/inijg sg ycudv xe xai ovQavbv "xez dvz/iij, ubi clarissime Olympus a coelo distinguitur: -i) dtTiXij noog zd TieQi 'OXv/inov- <>zi- oiix sotlv b avzbg zco ov- {>av£ oiuU lonog zov ovQavov ' an itizov yaQ (ptjiSi ttjv Mj-ifjv zov (.ivQoi^buoiwg xai eig ovQavbv dcptxveioOai 171 xcu ug yffifi zovco de ini cwv «cwra») iot> oouvg ho- QVtpmv ovft(ptovi)oei iooy didpci/fia ini y/jv xai ovQavbv ?.aft(Sdvetv (AB). Hoc Uicif: non absonuin erit ex hoc loco colligere a summis Olynipi cacuminibus ad con- ; vexa coeli \ quae hic inteiliguntur) atque ad terram #ar spatium sibi finxisge Homeruui. Setl hoc illinc TOr- tissimum Oiympun» montem a coelo diversum esse. Cum liis alia omnia conspirant. 0, 46 vy t)tn?.Tj lizc oidinoze eine fteoot]yiig yair t g ze y.ai ^0?,iftnov vttpo- evzog' oide zbv "OXyfiftov aozsoosvca' diafpioct yc 'OXvfiTcq) %bv ijXtov «/IX 3 ev ovQavfr ovx ixQa 6 aizbg %(') ovqccvw. — Benique si quis simul dicitur in coeium venisse et in Olympum, hoc inde explicanduin quotl cum Olympi cacumina ultra nubes extendantur in il- las regiones, quas et al&SQa et oliQavov dicit, ilJud rectissime dicitur. ^i, 497 rfeqir) cf d.vifii] ftiyav oi~ Qavbv OvXvftTibv %e) ozc ovzcog eYgry/.ev oiy aig zov '0?.vft~ tcov en oiiQavov ovzog, aX?l enei y.ai ctl xOQVtpai zov ooovg vtceq %a virpi] etoiv' 6 di insQ %ct vitprj zbnog ov~ Qavbg ;'.a?.eizat bfuovificog %({> ozeQeftvio) StXXct (haec vox corrupta, fortasse: xai d?J.ayoTi) y.ai iv oiiQavtT) xal ev 'Ol.viiTcq) yeyovivat aizt)v ?Jyet. Item £2, 97 nvQog rtk TctQaza (1. TceQt) %ov 'OXvfinov. Oiiqcivov yixQ vvv einvjv vno(idg (104) tprjojv ,,rj?.vDeg Ov?>vftn6vde". 104 ozc avco einev eig ovQavbv i]iyDi]Z)]v, vvv Se etg O?.vftnov na~ Qctyeyovivc.t. al yctQ xoQvcpai zov 0?.vfinov enovQaviot. 121 f] dcnXrj oti ndXtv it; ^OXvftixov Xeyec xazievcti " avio Se (97) „ovQavbv ifiyV-rjzrjv". Eene factum quod etiam in duobus difficillimis locis quid egerit certe aliquo modo ex reliquiis intelligere licet. Q, 25 ih*aurea c.itena Iovis: t) diTcXrj ozt ei ///) ixde^toiteDa "OkyfiTiov zb eni Maxedoviag oQog oi (jv/icptovijoet rf/ dia&eon xavz)], erti yctQ tvv oiQctvov ocag tptfor. rbv ■.'OkvflTtOv 172 avelxetv rtjg aetQclg bt zov ()iov ixdeOeiorjg, xai ozt 'rj i£ neQtaar). Huic coniugas observationem, quae sine dubio Aristonici est: enetxu) aiav Selqoto sqvocci cpqai, et intel- liges hanc Aristarchi sententiam ftusse: si ego Olym- pum egressus alicubi in coelo (totam superiorem regio- neln dicit zbv vtHq za. vecpij zonov) stans catenam coe- litas suspensam manu tenerem, "vos omnes in catena suspensi me non possetis terram versus trahere: ego contra si vellem trahere, catenam, cui vos adhaereretis, cacumini Olympi illigatam contraherem itaque et vos catenae adhaerentcs et cum Olympo in solo fixo terras simul et maria suspensa tenerem. Viileo scholia BL et V certa vestigia Aristarchearum obserA ationum habere : in BLest: ne^i qLov Ov?.vunoco cva avzb deoj-ievoag xai •ca ?.oind enuQTj, ovvcqqi ^tiifieviie cdziTi /.tiv zijg y/jg, tfj cli yfj z~jS -OuXuzzrjg. Y (et haec ipsa putaverim Aristo- nici verba esse) Seixvvatv bzi (Jifirjxev u Oh)[mog xai qvx tozi fiezecoQog *). Superest locus omnium in hac re difficillimus: JT, 364 tog a xai uOavdzoiOiv unei?J]T7jv ev ^OXvrincii (pvlonida OTtjaeiv noXvdtxog noXifioio' Oaoav en OvXvftnci) ftifiaoav tfifiev' uvtuq cn^Ooo-j IhiXiov eivoattfvXXov 'iv ovQctvbg ctfifiaTog eYrj duos ultimos pro spuriis habuit ct quidem cam ab cau» I7G sam quod rcs non fieri posset: dQexovvzai cog advvri- zoi. Quid vero impossibile nisi ad coelum ascendere aeneiun? Etenim illa mirabilia sane Vossii fora- niina illi in menfem non venerant. Nos euiu locum sic explicamus. Olympum ascendunt*) Aloidae; tum 13ii illos fugientes in altiora coeli aufugiunt; quue coeli altiora ut et ipsi ascendere possint, cum aera sine machinis ascenderc non possint, montes super-' struere moliuntur. In his igitur rebus, quae ad Olym- puiu et Urauuiu pertinent, hoc distichon nihil peccat. §. 2. De reliqua facie mundi Homerici quid Ari- ristarchus observaturn habueiit ex paucis fragmentis cognovimus: 1) Quin recte Haden et Tartarum distinxerit inde patet, quod O, 16 (zoooov IveQifi uitdeco ooov ovQavog eoz anb yuii]g) notaverat: diTtXfj TtQog trjv. xa-Q- "Oujj- qov zov hooi.iov tc'c§iv. Cf. 0, 225 ireQzeQovg de xaXei y.al ovQccvicovag y.cci vTtozccQzaQiovg y.ui Titavag zovg Tceoi Kqovov -Oeovg. 'E, 279 ozi zovg tveqI Kqovov de- ovg vTtozaQxciQiovg rcQoguyoQevei. Huic loco hoc adiun- gamus. l F, 73 ozi exxbg Txozcc t uov vnoxiQexai zag ziZv dxcccpcov ipvzdq. Notatum propter extremam Od., ubi sfatim nondum sepuiti ad inferos perveniunt (sch. w, 1). 2) Oceanus tluvius est. Y, 7 (ovze ug ovv IIoxcc- iicov a7iei]v axXfjv fixeavolo) rj 6ltc).~] ozi Tioza/.ibv xai (I. ov) d-uhaooav zbv 'Qxeavbv TxccQccdibcooi. Ab eo reliqua tlumina originem habent. O, 195 tv> ovde y.Qeicov \4yielcoiog loocpccQiQeL ovds ad VQQeiTao fieyu of)e- *) Magni aestimamus Voelckeri operam 5 si tamen vermn dicendum est, quod de lioc loco excogilavit, hoc nimium ridicu- lum est. cf. Nitzch. Od. II. p. 9,4- Aeiieum et ferreum coelum non proprie dici (p. 5) assentiniur ei. 177 vog 'Qxsavoio, i£ ovtcsq navtsg noTaixoi naaal te ■Sd- kaaaai) r) SinXrj nEQicoTiy/iievrj on ZijvoSoTog ambv ovx syQucpe' yivETUL Si 6 'Ayshoog nrjyyj tiov dD.cov ndvTiov. £Ovl Si y.a$ "O/ujqov 6 ^Qxeavbg b iniSiSoiig nuoi zct QsviiaTa. Sib xai xard zi/irjv cnrjaiv „ovte Tig ovv no- lauiov dnetjv nl.rjv ^y.eccvolo". Hunc versum nisi Ari- starchus ab interitu eripuisset, quantas turbas excita- tae essent hodie his de rebus quaerentibus. 3) M, 239 twv ovte /tETUTQeno/i o\'tf dleyluo, bvc O \ t. f»0 0/ \ Iri ~ ^ ) T r/n / 5/5^33 \ £7Tl de§L UOOL JIQOQ HlO T ttSKlOV TE, £LT ETC CCQLOCeQCt Toiye tcotl torpov rjeQnevTCt) fj Smlrj otl 8i)0 SiaoTaoeig oiSev "O/irjQog xoa/uxdg uvciTolrjv xai Svaiv' xai Se^id (.liv tu TCQog dvccToldg, uQiavtQu Ss tu TCQog Sva/idg Xs~ yei. Videmus igitur quomodo acceperit x, 190, .contra quam Crates (v. schol. /?, 1). 4) De sole occidente Homerus nunc dicit Oceano submergi nunc subire terram, et hoc quidem in he- roum persona, illud cum ipse loquitur. II, 422 rj Sl- tc/Sj ocl ctvcbg /liv i£ ^Qy.eavov dvacekleiv xai Eig ^Qxsu- vbv cprjOL y.ctTaSveodai tov rj).iov. otcotuv Si TCQogcoTCOv rjQtoixbv eladyij vniQ yrjv xui vicb yijg' to ccvto Si tcolel xai iv OSvaaeicc. 0, 435 rj SinXrj otl avrbg /liv sig 'Qxeavbv Svvovtu xcti e^ 'Sixeccvov dveyovrcc Xiyec tov rjliov, ei; fjQcoixov Si nQogtonov ovxeri. JL, 735 {eme yuQ 'HsXiog cpued-cov vneoeayedE yaujg) i) Sin).~j otl eS, ijqcol- xov nQogconov vniQ yijg tijv dvaToXijv Xsysi, avtbg Se ix tov iSLov nQogconov ££ 'Qxsavov. C. II. Mythologica. Achilles. ^on apud Chironem educatus, v. Thetis. Nec com- moratum esse inter mulieres Scyrias Homero cogni- 12 1 178 tum. I, 668. (Quae de hoc loco in contrariam sen- tentiam scripsit Heynius „das vermeinte Grabmal des Homei"" pag. 41, ea apparet per iocum scripta esse). Secundum Pherecydem Polydora Achillis soror est; sed hoc voluerit Hoinerus II, 175 certe affinnari ne- quit; incertiim enim Peleus hic commcmoratus idem cum Achillis patre sit, an alius ab illo, sicut multi sunt apud Homerum eodem nomine diversi. Sch. 11, 175. Arma eius a Vulcano facta secundum Homerum invulnerabilia , 165. 594. Versus Y, 266 cum se- quentibus spurii, sch. h. 1. cl. ad 265. Recentiores fingunt Achillis necati corpus ab Aiace ex proelio ab- latiim esse Ulixe tegente. Quod illi finxwunt ad si- niilitudinem Uiadis P, 719. Homerus si de Achillia c.aede cecinisset vix ita instituisset (1. 1. fj dirckrj oti IvtsvOsv %o~g vstoTeQOig 6 fiaoTaLoftEvog lAy^?.?.svg vri Aiaviog, vrcEQaarcittov 6's 'Odvaasvg rcaQ7~y.Tai' el a*£ "Ohtjqos eyQacps xbv *Ayi?.i.ttog -OuvaTov, ovx av ercoiijOE tbv vehqov vrc uAtavTog fiaoTutoLievov, tog oi vecoceqol). Od. ■0-, 75 obscure innuitur fabula de contentione Ulixen inter et Achillem inter epulas exorta. Ad Homeri sen- sum eliciendum putavit aliquid profici posse ex II. I, 347, ubi haec notata habemus: r) dirc?Sj rcQog to sy 'Odvoasia bjTovftsvov vs~ixog 'Odvaaijog xai FLtjl.EidEto^AyL- l.rog, oxi ijtrpaivEi xai vvv uvaiQtZv Tijv erciysiQrjOiv tiov rceQc ^Odvaattog ?isyovTcov fiovlfj xai Xoycj) aiQEDijoeo-dat irjv icof.iv' vvv yaQ oiov ercLoaQxdttov Xeyet (v. JVitzsch. 1. I.). — Quod Iegitur T, 45 r) 6irc?Jj oti Trjg vrco^Ihov CTQaTiag fjyeiTO 6 l4yj?.?.svg xai rcQo xov /.iijvtaai, dib vvv ndltv urcoxu&ioTucai >) ijysfiovla. nec satis intelligo nec quorsus pertineat scio: sed videtur pertinere ad A, 54, ubi physicorum somnia explodenda erant. cf. sch. BL ad A, 54, ubi r~g ircb ^D.lov vel Tijg vrcb Tqo'luv QTQaTicig legendum pro T^g vrcaidQov otq. — (Quod le- gitur X, 183 non puto Aristarchi esse). 179 Actoris filii. A, 750 xal vv xev IdxTOQiiovs MoXuove maitf aXa- na^a cet., f} StnXi) oti evievSev 'HotoSog^xTOQog xav inixXr t atv xal MoXtovr t g avzovg yeyeveaX6yr,xev, yovtp S& Ilooetdiuvog. ovdtnoTe Se "Ofii]Q0g dnd firjTQog ayr t ftaTtCei. 709. i] StnXij oti dnb fii]TQbg "Oftr^Qog ov oy^uaTtCet. fiq- noz ovv dnb zavTr t g naTQog MoXov olhtog avTovg elnev. — f, 640 l^QtOTaQyog Se StSvftovg axovet ov% tog ijftelg iv zfj ovvrjd-eta voovftev, oToi r t aav xal ol JtoaxovQOi, c\f\,Xu zovg Sttpvetg, Svo txovzag aioftaza, 'Hatodtji ftd(f~ •tvQt xQOJftevog, xai zovg avfinetpvxoTag. dXXijXoig' ovziog yctQ xai ib Xeyoftevov en avziov catpijviCeo&ai aQiota' dvaozdvzog ys Sr) zov NeazoQog*) — Aeneas. Y, 298 r) StnXrj oti uiiveiag ob aweyQdcpri ztp riov nQtafttdiov noXefio), Stb xai b nQiafiog vntonzevsv avzov, ov% tog kvioi tpaaiv ozi snezid-ezo zfj jiaoiXeiq. Agamemno. Eius regnum Mycenis est, non Argis, ut apud re- centiores. 46. Iphigeniae caedem ignorat. I, 145. Aiax Locrus. Oilei filius, noa Ilei, ut apud nonnuljos recentiore*. *) Hoc eodem modo accipit Creuzerus ep. ad Hermann. p. 103 haec addens: „dass sogar der niichterne Aristaichus indemHome- rischen StSvfUti statt des sonstigen Mvuaovs einen Doppelleib von zwei Koepfen, vier Armen u. s. yr. erkanal!------- wollte nichts verschlagen." Kecte vir perspicax Aristarcatun dixit — sobriuia. l%* 180 M, 365. N, 203. 694. S, U2. O, 333 (cf. sch. Vet Eust. h. 1.). Hoc etiam man<*isse "videtur ex male in- tellecto Homero. B, 527 i) dinXi) otl Tiveg tcov vecoze- qcov aviyvcooav %coQig tov o cog aQdQov ovzog. 6 8e "O/itj^ qog ovv Tiy o SLeyet tov OiXect*). Quod, cum Hesiodus et Stesichorus utraque nominis forma usi essent, ut Eustathius ex antiquis testatur B, 527 p. 277, admo- dum verisimile est. 'OXXeys et apud Homerum non- nullis exemplis certissimum et vulgaris forma fuit (At- ticis OiXevg ut oioTog); forma 'IXevg ex Homero finxe- runt, ubi sibi b^Ilijog Ta%vg vtog et similiaaudire videban- tur. Hanc scntentiam Aristarchi vellem notam habuisset Hermannus, cum scriberet de em. rat. gr, p. 41. 42, ut viri subtilissimi iudicium haberemus. Aiax Telamonius apud Homerum non lingitur invulnerabilis S, 406. l F, 822 (Cf. Eust. 995). Andromache. Z, 457 Hector ad Andromachen: y.al v.ev ivZ^Qyei iovaa nQog alh]g lozbv vcpaivoig v.ai y.ev vdcoQ cpo- Qeoig Meaarjtdog rj 'YneQeh]Q nolfi dey.atoftiv?]) i) Si- nXrj oti y.axct to nQOOTW/jbv ovccog einbvTog '0/.i?']Qov ol vecoTeQoi vdQocpoQOvoav eiadyovoiv avTt]v. Cui simillima observatio haec, unde Astyanax apud recentiores moe- nibus praeceps datus fingatur. £i, 735 Andromache de *) Tzelz. ex. II. p. 4. inter interpretes Homeri, inquit, fuit Ctiam noaeiScoyiog o 'Anollmvicar]g o zrp 'HaioSco fxlft\]iiv Inayiav tog nctoaxpOiCnavTt tivag rtov Ofir\QOV U$ecov,-rov 'OUia 'D.ia dltOVTt v.cX ibv vrjSvfJOV tjSvfntfi v.ai aU.ct cara roiavtcc. Cf. eundem p. 126. (Ipse Tzetzes forma 'Ikeue usus est: v. Wern. ad Tryph. v. 163) 181 filii sorte eiulans: // rig hlvaieSv (>uliec, yeiQog h?.cov, ctrcb nvrtyov, Lv/qov oIsVqov ' ij bin?.~ o-cc svzsv&sv y.c- vrj&ivceg ol (ie-S? "OfirjQov Tcocrycai Qircxbfievov xazct zov vsfyovg vnb tiuv c E?.?J]vcov sigctyovoc xbv Idorvdvay.ja. Antea, uxor Proeti; apud recentiores Stheneboea. Z, 160. Pater eius, cuius nonten apuil poetam non est, apud recentiores lobates. Z, 170. Aphro dite secundum Homerum Iove nata. Y, 170. Apollon a Paeeone, qui deorum medicus est, diversus E, 898.. Quidam falso- Paeeona pro Apolline acceperunt A, 473 (v. sch. h. I.). — Caussa cur cum Neptuno apud Laomedontem servitium subierit, a poeta non tradita. Y, 444. Smintheus dictus non a niuribus (AQcozaQ%og arcQSTzeg fjyeccctc urzb xafiacrceTovg Qcoov zbv debv incdizot xsy.ooftrjo&uc vrzb zov nocrjzov), sed ab urbe Troica. Apollon. lex. H. 726. Ar es Iunonis filius cst, non ut quidam putant Enyus. E, 892. Enyo dea bellica est (E, 333). Inde Martis epi- theton Enyalius, quo nec Enyus filius significatur, nec apud Homerum, sicuti in Atticorum fabulis, Enyalius deus a Marte diversus. P, 211 (ubi leg. ovds cog ol '4'zziy.oc diacpsQOvzu). Martis filii sunt JeXfiog et (froftog, non eius equi, ut Antimachus fecit falso intellect» 182 vcrsu [Homerico 0, 119. vid. ad h. J. et J, 439. 2V 299. — E, 942 notabile, quod eum homines spoliantero inducit. A t h e n e. E, 874 fj dmkrj oti i^icpaivei c5g ix /iiovov tov dib$ yeyqjxhrtjs trjg \40rpag. I. e. Hic Jocus speciem prae- bet, quasi Homerus ex solo Iove natam Minervam co- grioverit. — Si ex his paucis verbis colligendum est, videtur Arisfarchus nihil de hac re certi statuisse, sed ad contrariam potius partem inclinasse. Quod si scho- lion (BL) ad E, 880 Aristarcheum est, praefracte ne- gavit. Hoc scholion est: tovto Sidcoxev cupogcirjv^Hao- 6q) tb avtbg avtl tov fiovog Xafteiv, oTteg b noiritijs ovx Oidev, alka Xeyei avielg avtrjv, inel ai> aidifKov avtrjv iyevvqoag rjtoi empXaprj. Hoc Aristarcheum esse in- clinat animus, sed statuendum ab epitomatore falso relatum, quod dicit aitog pro ciovog Homero non notum esse: id Aristarcheum non est; contrarium is obscrvaverat (v. O, 93). Certissima in Home- ricis carminibus vestigia esse, fabulam de Minerva solo Iove nata poetae notam fuisse, nemo iure dixe- rit, neC propter ea, quae ipse attulit, dicere de- bebat Heffterus Goetterd. auf Rhod. II ? p. 30. — *Ala\- xof.ievrjis Id&rjvrj duxit Ar. ab aXalxeiv, quod refuta- tum invenies ab Steph. Byz. s. ^dlaXxo/iiviov. Atreus et Thyestes. Eorum de discordia ignota nomero fahula. B, 107. Bellerophon. Fabulain dc Pegaso non novit. Z, 183. 191» V 183 t S Briareos, ly.caoyyetQog est qui centum manus habet (non ut qui- dam volunt, cuius longitudo centum cubitorum est). Apollon. lex. p. 370, ubi ante ov dtu inserendum ot di. — Est deus marinus, B, 404. Charites. St, 267 iytb de xi xoi XaQtxcov (.tlctv orcloTEQtxtov dtoota 07ivtej.i£vc(t) oxt 6'vo ysveasig XaQtctov vnottQexai, tcqe- cfivceQag xal vetoveQcig' dto avyy.Qtcty.cog keyet ok^.otequiov. V. observationem de usu yoc. orcXoxeQog J, 324. Du- plex Musarum stirps, Pausan. IX, 29, 2. - Cly taemnestra. Una cum Aegistho interiit; sed an, sicut Aegisthus, et ipsa ab Oreste interfecta sit sec. Homerum, incer- tum est. Schol. y, 303. Cy cl op es. Non improbi finguntur praeter unum Cyclopem. . T. Apollon. 1. H. s. ade/.uoTtov (p. 60). Eustath. p. 1617, 20. (Cf. Damm. s. Kvxlcovj et supra p. 152 de/.ttoT£g). D i ony sus apud Homerum non videtur Deus esse. Z, 132 otjftet- ovvTcd rtvsg otv tog 7ceqI -freov tov Jtovvoov dtaXeyexai, (quod idem est ac si dixisset oci e/.icpaivei tog tteqi dsov tov Jtovvaov, v. Athene) h. e. cum propter Dionysum violatum tanta poena a Dis maioribus Lycurgus affi- ciatur, (fortasse etiam propter &vad-lct commemorata i 184 et propter /uaivo/itvov, cuius explicatio incerta*), e:, hoc loco "videri possit colligi posse, Deum esse Dio« nj-sum. Qnodsi deus esset, vix dubitandum quin una vini inventor esset. Sed cum ubique Homerus vini frequentem mentionem iniiciat, tamen Dionyso nusquam inventionem tribuit. 3Vec Maronem, il- lum vini diilcissimi donato.rem, genere Dionyso pro- pinquum fuisse facit, sicut fecit Hesiodus. SchoJ. i, 198, (quod scribenius, ut correctum est a Lobechio Agl. p. 287) tccvtcc o~?]/.ieiovvtcii nQog to /n) naQadidovac "Ofii]Qov zliovuoov olvov evQBTijv du oh]Q xqg non']occog pivov [ivTjuovsvovTa. ? t ds drcoTaoig nQog 'Hoiodov Xe- yovTa xbv IMaQiovcc OlviOTcicovog %ov diovvoov. — II. 325, sicut totus hic locus, ab Aristarcho et antea ab Aristophane reiectus ut spurius. — In Aristarchi sen- sentia ex tam parvis reliquiis enucleandis discessimus pauluhim a Lobeckio Agl. pg. 286, 287. Attamen ve- remur, ne quid ei tribuerimus praeter sententiam: nam scholiorum testimonia H, 132. i, 198 nec integra for- tasse et an Aristonici sint non caret dubio. Eilei thuiae v. Musae. — T, 119 observatum, quod slXsidvlag pro ipsis partus doloribus dixerit. Enyo. Enyalius v. Ares. i *) rj Sm)S] ou iiaivofiivoio 't)xoi fiavionoiov, /9«Z££t'cj nccQacfxtv- ttauxov, t] auiov iXKtyonivov tv&ovauiaiov ?} (Huy.yjvcov. 183 Erinnyes. I, 569 i) dinXtj ocl imxaXeivai fiev tov Z4idr t v xal ttjv Ilenot-cpovEiav, vnaxovovOL ds ai 'Eqivues £ 5s vn?]Qe- zldsg. 571. rj diTtlrj oci al Eqivvss wotcsq vtirjQeiideg vTcay.ovouoi xal oi fia%e%aL xb „xiy.lroy.ovd lAidqv xal inaivijv IieQoeg>oveiav ec . E r i p li y 1 a m per filium interiisse, Homero ignotum. Schol. y, 303. Eurytus, rex Oeclialiae. Haec Oechalia non, ut apud recentio- res, Euboeae est, sed Thessaliae. J5, 596. 730. Ganymedes non a Iove rapitur amore (sic recentiores), sed a Dis propter pulchritudinem, ut lovi vinum ministret. Y, 234. v. Cic. Tusc. I, 26. Voss. Antisymb. II p. 440. Scho!. V ad II, 97. 'Hebe v. Hercules. Hecuba Dymantis fdia; secundum Euripidem Cissei. IT, 718. H e 1 e n a. A Theseo raptam fuisse antequam Menelao nuberet ignotum Homero. II, 392. N, 626. 196 Hcpha estus Iovis et Iunonis filius, non, ut apud Hesiodum, ex sola Iunone natus. S, 338. Eius officina in Olympo est. 2, 369 (V). Arma ab eo confecta telis haud pervia. Quod auget suspicionem versuum Y, 268. 9. V. h. I. ct O, 168. Hercul es. Non immortalis 117.— Non accepit Heben uxo- rem. Hebe enim Sec. Homerum virgo innupta. Pa- tet iam inde quod diis vinum ministrat, item Martem lavat, quod utrumque ex more heroum virginum est. J, 2; E, 905. y, 464 — Locus Necuiae (602) spu- rius (II. 11. a, 601). v. Neleus. H e r m e s. Ilomeno non ipvyon:oi.iTc6g. Hinc spurius vcrsus «xtr. Od. 1. Animae ipsae nemine comitante terram subeunt. X, 362. ay.azr t Ta II, 185. Musa e. Nunc unam nominat nunc plurcs, sicut in Ilithuii* facit. Certum et definitum eorum numerum non no- vit nec nominat. Versus extremae Odysseae fiovaat t? ivvia ixaoai spurius. A, 270. co, 1. Ncl eu s. Secundum reccntiorcs ab Hercule, cum Pylum ex- pugnaret, caesus. Homerus postea " eum viventem facit. A, 683. (Hoc neglexit notare Vogel de Her- cule p. 3.) _ 187 Niobe, sec. Homerum non mutata in saxum. Versus £1, 614—617 spurii. Sch. £2, 613. Liberi eius duodecim; recentiores nunc viginti quattuor, nunc viginti faciunt Q, 604. Odysseus. K, 265 nlX.og aQrjoei' /) dinhq oxi tb xotvbv xal OVfi- fiefirjxbg xalg neQiy.ecpcc2.aLcag elnbvTog rov noirjzov Qco- yQcicpoi xal nXaaxai niXLov eneOeaav tcT> 'Odvooei. Cf. Schol. V. h. 1. et Eustath. (804. 10). Ule: AnoXXbdco- Qog 6 axiayQacpog svTEvdev nQcozog syQaipe nlXov 'Odvoaei. aX% ovx r>v c.viov i] neQiy.ecpaXccLa. xoivbv %e nciai zb eyeiv. Eust. laieov 6e xai otl nccai] /.tev neQixecpaXdLq xazd zoiig naXccLovg cvitfteftrjy.e niXov tyeiv evTog, ol de vecoTeQoi cog YSibv tl dxovaccvTeg ivTavdct to tov nLXov eneiaav xovg fyoyQcicpovg niXLov neQiTidlvaL rw 'Odvooei. xai tovto nQcozog, cpaaLv, enoLrjoev 'ArcoXXbScoQog 6 oxiayQacpog. Quae testimonia de Apollodoro fugerunt Silligium. O e d i p u s. Thebis moritur W, 679. v. supra s. dovntfoai. P a r i s. Dearum certamen et Paridis iudicium Homero ig» notum. Versus £2, 23—30 spurii. Ad h. 1. (ubi entcc pro et elQrjodaL pro xeyQ/jadai). Hiec secundum Homerun» educatur in agro Paris. £2, 23. Patroclus aaiu maior quam Achilles % 94 (^5-et'j; xzcpaXt). rrQog- 188 cpcavtjoig veov TtQog TTQeofivTeQOv'' 6rj?.ov ozt TtQeofiuTeQog jfaiXixoiQ 6 UaTQoy.log). ' Res certissima ex yl, 787. Pertinet sine dubio ad athetesin II. 97—100. quos ra- tus est Aristarchus a quodam conlectos esse, qui Achillem Putrocli amatorem esse putaret. (Scilicet sic invenitur apud recentiores e. g. apud Aeschyluni). Peleus. I, 481 fj dinlq oii TtQeo(jvT£Qog Ilijlevg OoLvixog. Philoct etes. In Lemno expositus; secundum recentiores in parva insula deserta, B, 722, P o s e i d o n. v. Apollo. Praeterea hoc: N, 21 fj 6iTtlrj oti xaTa zccg uilycxg ev (iv&w ti)v oixrjoiv tov IlooeiScuvog vnoTide- tcci, doQcxTOv dv&Qcurcoig, coQTieQ eni 3 0?.vfiTtov tcuv a?.?.cov ■0-Ecov /.ir) oQco/.ievcov. Trojanis infestus propter Laome- dontem £i, 23 (cjuo loco pro ov 6uc yeiQog mihi emen- dandum videtur ov 6icc tovvo, d?.?.ct Sid to Tei%og. y. g o /.teyag '/Qvoatg vi- cpddeooc noXiv) Aristarchei notaverant, unde hoc fluxit scholion: tovto ix tcov c O/i?]QOv oQfirjOetg Xeyei, oti Zevg XQvobv VjjQeSe Totg c Podtotc dia to tov notrjifrv etQrjxevai y.at ocpiv ■0-. cet. ovx eiQi]xoTog c O/lt]qov otc 6 Zevg ipQe^e Xqvoov, dXXcc neQienoti]oe %v8t]v avTOtg tov nXovTOv. Sed fjuod ibideni in altero scholio est: tovto avTtxQvg ix tov aS-eTov/iivov c O/tr t q ixo £ otc/ov e 3 iXtjcpsv 6 Tltv- daQog xat ocpiv — hoc videmus non Aristarcheum esse. Qui versum pro spurio habebant non putaverim ea caussa commotos esse, quae Hefftero occurrit (Goet- terd. auf Rhod. II, p. 28), qui ceterum bene eum de- fendit, sed maxinie (id quod etiam Wolfium fortasse movit ut eum uncis includeret) repetitum subiectum, quod tamen Homero familiare est. Ceterum ct ipse opinor, si Homerus pluviam au- ream dicere voluisset, non quasi per involucra fabu- lam ostendisset. Scylla. Quae eius figura sit apud Homerum Aristarchi verbis expvessum invenies Schol. /i, 89. In quo, ut solet, nihil ex recentioribus admiscens, sola poetae verba secutus est. Cf. ad v. 86. Nititur eo athefesis in scholiis indicata v. 24: cuius tamen causam non perspicio. _ iso Sirenes, apud Homerum duae sunt. j!V", 66 f> dVnXrj nQog xb dpixov' rj <5e avttfpooa nQog za tisqI tiZv ^etQijviov, vrjct- tov (?), 2eiQr]vouv, oti 6 Xoyog wg neQL doo. Qua ratione ad Sirenas delati pereant (dissentit ab Aristophane) /<, 43. T e 1 e p h u s. IVec in Mysiam Graeci deJati nec per Telephum viae gnarum Troiam ducti ut apud recentiores. An- sam fingendae fabulae dedit versus A, 59, quo naXtfi- nXay%dtvTag intelligerejit „iterum errantes". A, 59. 71. T h a m y r i s. B, 599 7j dinXrj otl tcijqov ov (del.) tvwXbv anede- ^avTO oi reioTeQOL, dX7.it (1. JiaXXov de) Tijg ojdijg nrjQor. •li ytxQ i]v avrtZ (iXafieQOv xidciQtpdtZ ovtl, el tiZv ocpdaX- (.iiov eoTeQijdij; uaXXov yaQ 7iQoge:tbg av iyeveto rfj (pcovaoy.LCi. tov ye dij tol /drjf.iodoxov fj Blovoa ,,ocp#aX- fuZv uiv uueQoe, didov d' fjdeiav doidijv" (#, 64). Thctis non duodecimo postquam Achillem enixa erat die. Pe- lei domum relinquit, quae recentiorum fabula est, sed permansit; ipsaque Achillem cducavit, non Chiron. Ab hoc secundum Homerum nil nisi medicinam edoc- tus est. I, 486. 489. JT, 222. 574. 2, 57. 60. 90. 332.438. Troilus. £1, 257 // StnlTj otl ik tov eiQ)"o9-ai innioyuQurjv tbr TqloiXov ol veoneQotg icp 'innov duoy.ouevov avzbv inoirj- aav. xai ol uiv naida ai)Tov vnoxi&evTai, "OitrjQog di 191 dict zov ImS-itov zilsiov ccvdqa s/icpaivsi' oi yctQ uD.og Innb/iayog liysTai. Cf. schol. V. kvzsvdev 2ocpoxXijg iv TocotXcj} cpr/oiv avzbv dysvdljvui (an Xoyyev&t/vuil Eust. Xoyyrj neosiv) vn ]AyiXXiiog innovg yv/ivuQovza naQcx zb 371.) C. III. De culiu et viclu heroum. §. 1. JLfocog notavit unde de vestitu heroum consta- ret. £, 17 r rj dmlrj ozl eavbg o ccvzbg z([t ninho, xc.i xaOoXov nqbg zbv ozokLOfiov. Cf. JT, 9 q dmlrj ot.l eavbg xai ninlog zb ivdvfia. £2, 229 rj d. otl dii- ozah/.s zbv ninXov dnb ziov yj.aiviov' xcci zd g)d.Qrj tog dianQinovzu zbv ninkov ovztog nQogrjyoQSvae (?)•■ f> 125 dtnkcc^ sc. "jfXcciva, 'rjv iozi dinXrjv dcpiioao&ai. — 13 194 p B, 180 r) d. o%i xa%a %b avrd-og iTtsQOvcov%o, ovy wg j]i.is7g y.cttcc %j)v y.a%ccy./.Eida %ov witov. Haec de multis paucissima supersunt. §. 2. De armis. Z, 117 otl TceQicpcqeig xai ccvcSqo- /.try.eig al aoTtid'£g tcog acpvQcZv xal avyivog y.cc?.vTCTOvaai. Item B, 389. yl, 32. 0, 646. — E, 796 i) 6. otl %s- ?.a/.uoatv etcI %cZv aanidtov iyQiovvo. cf. yl, 32. 38. 545. Et S, 405 r) 6. otl y.ai %a ^icpij y.al %ag aarcidccg sx te- /\a/.tcovwv avfjnTov' dib dvo. — II, 238 r) 3. oii t>)v aoTcida ^rjqav ?.syEL (StZv 6loc %b ix flosiwv Eivai dsQ/icc%cov. Cf. M, 105. 137. Ad II, 636 yah/.ov te qivov %e (Jotov % EvrcoirjTcccov) r) o*. otl tcqoeltccov qlvov %s cog itsQov %i dtdtpoQov ovfiTtXexei pocZv %e, y.cci i\tol i.S, inccval.ijipecog voi]%iov ?.iysa9ccL %b av%b cog „Tcvy.voi y.ai -Oa/iisg" (/r, 92) y.ai „tc6?^s/iov ts /tdyijv %s" (251). ?/ %bv %e ovvds- C/LOV TCSQLTTOV VO/llOTiov , LV 7] QLVOV @OCOV %0V%io%L TCOV daTclScov. Cf. zl, 448. — Binas liastas gerunt vL ,43. — 0, 480 o%l ovx Etyov xoQvdag ol %o£,6%at. xai ini %tov yloxQtov' ov yccQ lyov xoQvdag ycdy./jQcag (N, 714). — Usus criticus primum B, 527, ubi inter alia multa, quae horum \ersuum suspicioncm movent et hoc est: xaxcZg ds y.ai Xivo&aor^' oi yuQ t *EXXrp>eg*ovx iyQcZv%o l.t- volg ■dcoQcc^L' dia Tcav%bg yaQ ya?.xoyi%covag av%ovg ?.iyst. Quo pertinet N, 439 ?) diTtlrj otl cacpcZg %bv ■dcoQaxa yiTcZva ya?.y.ovv. N, 372 ?) 6. otl yal.xol ol &toqfqxeg" TCQog to „oliyog /tiv 1'ijv IlvoOioq?]^". Hoc praestantissimum. F, 328 narratur ut Paris arma induerit, xvrj/ddag fisv TCQtZ%a —, dsv%£QOv av dcoQijy.cc — 334 a/ttpi cf ccq w/lolgiv pd?.£%o ^icpog dqyvQtnjlov 335 yd?vXsov ccv%ccq tTCEL%a acc/.og itiya %s OTipa- qov %s' • xQa%i cf etc ltp&i[.iti) •Awiijv evtvxtov 1'Oijxsv \ 195 ircnovQiv' dctvbv ds J.ocpog xqdvrtSQ&sv trevev etkezo $ aXxifioy tyyog, o °* TcaXd.jirjcptv aQrjQet. Hic Zenodotus versus 334. 5. ut spurios reiccerat, contra post qgijQst posuerat hunc: djicpi (f ctQ couciiot jjd7-.ec aanida ■d-vaavoeaoav, de quo h. 1. iudicatur ,,woxe evavzicog rtZ c Our]QU(w onXtouoj lyetv' tcqo ztjg ccanidog yd.Q cpavijoerat uva?.a\i- fSdvcov ti)v 7ieQty.etpa7.cdav y.ai gicpog /.tij i'ycov c: . Refutatio Zenod. st, 32 ubi Agarnemnon drma induit: — ttqo zrjg y.ecpa?.atag avaXafiftdvei zfv danida cog qv di uvacpoQecov yacouivcov zcdg aoniotV o de ZrjvqSgxoQ eni tov AXe- gavdgov tbv bixXioubv ivij?.Xayev. 0, 439 (ubi Teucer arma sumit) fj dmXfj ozt tcqozcqov zi)v danida ethjcpev, eha ci]v TceQtv.ecpa7.cdav' 6 ds ZijvoSozog evf]?.7.ayev ini zfjg AXe^dvdQOV fiovouayjag. T, 380 (ubi Achilles) ozi dvalaficbv zijv uOTcida uezd zavca eni ndot zfjv tcsqcks- cpal.aiav ztihjat*). Ex Zenodotea loci illius adornatione praeterea Paris sine gladio est. Sed et reliqui gla- dium sumunt, et praeterea de eo monitum ad F, 339 wg 6° avccog l\Ieve?.aog Aqtjloq tvce 1'dwev) ozi ovzog ^icpog lyet' ei de wgavzcog zcp A?.e£dvdQo> y.aOconXiOTat, Tcctv- zcog xaxstvog etye §icpog' fj de dvacpoQa nQog Zijrodozov. F, 361 IdcoeldrjQ de eQvaaduevoQ g~itpog otQyvQoijXov) fj d. oti igitpog tyet, TtQog ZijvoSotov.- §. 3. Annectam hic duo exempla, ubi egregie ex cognitione antiquitatis Ilomericae de versibus subditi- tiis iudicatum. I. 0, 185 Hector equos alloquens: Sdvde ze xai aii TLodaQye x'dl AXdcov Acejine ze die, vvv jtoi zijv y.outdrjv dnoTtveTOv — *) Eundem ordinem in armanda Penthesilea sequitur Quint. Sm. A, 142. \ 13* X 1 I 196 ♦ Hic versus spurius: ozi 'pvSaptoS "OfirjQog zedQinnov %Qr]Oiv na.Qeigdyei' fidyszai Se xai za inayofieva Svixd*), xai r) nQogrptovrjaig evijdtjg. E, 195 itaga Se aipiv exd- ot(£> Slyvyeg "nnoi "ozuvzai) bzi dvaiv "nnoig iyQwvzo. 272 zcb Se Sv') bzi Svo "nnoig h/Qtovzo' ?) (f uvucpoQce nQog t6 zeTQCOQOv „£dv&e ze xai ov HoSuQye". — O, 109 r) S. bzi zez/]Q1]ZUL nuQ uvzio xa&UQtog zcc Svixu xal vvv cog enl Svo Inntov Sia?Jyszai. Z, 37 "nnco Svixiog cog ini ^vvcoQidog scprj. G, 290 r) zQinotf ?)s Svto "n- novg) ?) 6. ozc Svo "nnoig ixQiovzo. W t 276 ozt Svixtog nsQifldl/.szov' ovvcoqlSl ytxQ exqiovzo. A, 699 xai yuQ zio XQSiog ftey cxpelhez iv °'HIlSl Sh] zeaauQsg udlo- cpoQoi cnnoi avzoioiv o%eocpiv, eX&ovzeg ftez aedla' neQi ZQinodog ycxQ e'fis?.lov ■Q-evoeoi)aL' zovg cf ttv&l uvut; dv- Sqcov ^Lvyeiug xdayeds, %bv 6° ilazr]Q dcpisi uxuyj]ftsvov Hnniov) T) SmXrj bzi cpavzaolav o zbnog t%EL tog zEZQioQtp aQfiazL yQiofieviov ztov ?)qiocov ' xai yuQ lcyst „zbv cf iXa- %~]Q ucpisi dxay>]fievov "nntov". ivSeyszai Se Svto ovvioQiSag ini zbv dyiova nsnoQsvoDui, jit} zi neni zi)v szequv ye- vijiai, eiQrjadat Ss „zbv ilazrjQ dcpiet" cvlh]nziY.t~g, *) Notum qua ratione dualem defendant (cf. Reimnitz. de decl. jj. 0.) Hoc Aristarcho etiam in menlem venisse mihi certissimum, «tenim ad maniim est: sed illi praeterea in menlem venerat quae- rere quam aptum esset, quam dignum Homero , • hic, ubi ad unam «andemque rem equossuos, quos una ante currum conspicit, Hector adhortatur, singula equorum paria alioqui, et praeterea, quidquid •dici potest, eo minus valere cum plura et gravia indicia concurrant. Chiod ad dualem attinet, ncc mbTac Uvov iclovre nec %Slficcd£oi ovp.(tiiV.tTov\ nec xovqco y.QcvSevre dvco xcci nevrrjy.ovTcc ab illo acerruno dualisapudHomerum vindice improbataaccepimus. Et il- lud quod est II, ZHnoV.ocS" Iv TiapQCp lovaicQ/cicirsg cox&i 'innoc cc^ccvi iv 7iQ(6rco Qvfitjj Unov otQftai civuxrcav an dubitas quin ipsum nota- tum faabiierit ad tuendam observationem de bigis heroum, sic fere: HQog t6 cciccvi, otc avvcooiai lyQ&VTO ol v 4 Qcotg1 Schol. BL. nQOS xccg avvcoQcSccg cug iyncovTo TQuleg (1. rjQoieg) zo Svixov. Hoc loco egregius dualis et non minus ^ptus quam iilo loco ineptus. \ 197 tov ly.aii.qag eXatijQa, c5g „d/tcpinoXog S cqu ol v.eSvr) exaTEQde nctQsazt]" (a, 335) ' ov /da Ini d/tcpoTSQtov Ttuv /isqluv, dXX' kxaxEQLod-ev /da' ol Ss mg RooEtSiuvog vlov tetqloqio cpaai xQrjadat. tnniog yciQ o -Osog. (Ultima ol Ss \ix Arislonici sunt. Praeterca not. quod Por- pliyr. ad 0, 185 de versu TeaaaQeg — vnLonTevzac tog vodov. cuinam?) Praeterea nomina equorum ex aliis locis desumpta sunt. T, 400 SdvOs ts xai BaXie, %r\- XsxXvtu Tsxva TIoSccQyrjg) or]/iELovvTai Tiveg ozi evzevd-ev ■f] Staov.Eiu] tov TsdQinnov nsnoii]TctL „BdvOe %e *v.ai av TIoSaQye". l F, 295 slYdijv zr)v L4ya/te/ivovet]v tov kov tb TLdSctQyov) i) StnXT] otl IvzevOsv naQ([>Si]%ccL tcc ovo/taTa tlov "Ey.TOQog "nntov ^ti&cav y.ai TldSaQyog' ov ydn elg- dyei tetqloq(i> yQto/tevovg. II. H, 331 sqq. Nestor ad Agamemnonem t as "/Qr) noXs/iov /tev a/i r)oi navaai ^A%attuv r ctvToi S* ayQOfisvoi xvxXrjao/isv IvO-dSe vexQovg (iovai xctl ?]i.u6voioiv' dzaQ xctTav.eio/tev avTOvg- 334. tvzOov dnonQo vecov, Sg x dazscs naiaiv exaazog 335. 6"y.aS ayij, oz av ame vsto/ieda naTQtSa yaiccv. Tv'(.ipov (5* d/tcpi nvQr]v eva ysvo/isv l^ayayovxeg axbvtqy ex nsSiov ' 334. 5 dd-ETOvvzai oxi ov Std tovto sxaiovTO ontog t« doTci xo/uoiovzo.l, dXXh avvr^dsicc' xai y&Q oi eni zrg iSiag TsXsvTLOvtsg sv.aiovzo. v.aOoXov ovv olSe nvQL y.ato- /isvovg Tovg ndX.ai xai evTav-Oa Ti-O-s/tevovg onov y.ai ere- XsvTi]oav. svccvTiovTccL Si y.ai tu eg~rjg ,,Tv/t^ov S" d/tgpi nvQr]v cty.Qizov ex nsSiov", dSiaycoQtOTOv, dStdoTaTOv, tov- teotl noXvdvSQiov' niog ovv „tug x doTea naiaiv sxaOTog"- Huc pertineht: /1, 174 aso (J 5 boTsa nvasi aQOVQa xsi/tsvov sv Tqolt]) i) StnXf] otl tlov sni £evi]g teXevtlovtcov ovh dnsy.oi.dl.EZO tcc doTci slg Tag naTQiSag. oix ctQa 'Ofifjydv eazi Tavrct „Log x hazsa nataiv ey.aazog ofxacf ayfj, oz av ai>Te. vEc6/.teda c< . 2, 332 avzov yala v.a-d-e^st) r SinXn — oxt 198 ovx aTicxcitiiCov zu bazu xtZv xextX.evzr/xbzcov irrl §&ng etg zcg ixazQtbag. fj di avacpoQu nQog xb „wg x baxeu natalv exa&cdg Otxag ayrj'. y, 109 1'v-Oa (.tey u£\'ag xei- xat, 1'vOct o" Idytl/.evg, evdc. di IlaxQoxXog, 1'vOa cf e/.tbg cpllog vtbg — ^lvxtXoyog) nQodrjkov eixevOev oti Tmov txeXevznoav exet tOunxovxo xai ovx botia rcutalv txaaxog V//SZO. Haec rem ita denic:istrant ut rirhil possit. cer- !i':5 esse qriam illa athetesis. Sed cum praeterea illud \ideatur dicere Nestor vel dicere videri possit: cre- menius .eos ideo, ut possirnus eos doinum referre (quam,- fiuarri illud eJc xe ita accipere non necesse vidttvr), vr.asi nisi nunc hoc consHiuirt hnberenf. eos sepeiiie ppssent, illud etiam r.ofavit, nulla conditione heroes se- peliri ced et foris et domi coneremari. Hoc dipla nn- tatum invenies ad II, 79. 429. /, 543. X, 342. 23, 39. §. 4. Reliquas notas, quae huc pertinpnt, breViter mdicabo. Apparet ingentem copiam fuisse; paucissi- mae servatae. Cnnvivia (J, 262. 1, 224. J, 2.), hospitium (Z, 176), eqnifatio. (K, .499. 0, 679), scriptio (v. diss. II s. v. yQatpetv), imprecafio (/, 586), sacrificiuin (B, 422. 424. (9, .325^1, sorfifio (flf, 182), commercium (H, 47.3), *le- -afio (J, 377*), domonim strucfura (Z, 148. JT, 184), dos (/, 146. 147. X, 366. 382. X, 51. A, 244, cdcpeai- poia. X, 88, no/.obtoQoc), fibiaruin usus (K, 13. ~, 495.) et tubarrifn (~, 219. , 388.;), armorum exercifatio (//, 810), mos iatrocimi **), sceptra (!', 505. l F, 568.), noctium *) Cf. nos supra p. 154. **) Contendit in Thucydidam dicenfera (I, 5) heroum aetate et ierra et rnari I&trocinium mjbime turpe fuisse. ArgumentatafFert quae contra valeantj Thucydidem se dciipi pa?sum esse, quod nesciverit, l.rfittaflca etiam poni pro XarpvQaycoyeTv (ut h\iTts''l!)r)- >»;). Vide haec fuse exposita in schol. y, 71 cl. Eust. 1453. 199 dierumque descriptio (©, 111.), fjvioyoc et TcaQafiazai (U, 46. r, 251. 0, 89), *foederis icdo (B, 341. T, 270. J, 159.), + concubinae (£, 70 cl. Athen. 556 b.), ungu- enta et coronae (2V, 736. S', 172. : F, 186. if, 700.), ' carnis coctio (, 607). Quaedam alia quae inspicime- rentur sunt I, 632. K, 68. *P, 602. *W, 88. 267. *269.— De poculo Nestoris ipsa eius verba servata sunt. Sed corruptum scholion eget emendatione. Sc. A, 632. nctQ de SeTcag TceQiy.arJ.ig, o oiy.od-ev r l y 6 yeQcabg, yQvaeinig rjloiai iceTcciQfiivov' ovaza cf avzov zeaaaQ 1'oav, doiai de rteXeiadeg aficpig exaazov XQvaeioi veuidnvzn' diico a vtco nvOfiiveg ijaav. Scholion nunc sic legitur: zijv xazaoxevflv tov tcot^qlov y AoiaiaQxgq zoiavzrjv eivai tprjoL' tcqiozov fiiv neQifitjkss avzb eivat xai dvo Tcvdftivag lyeiv, ovy eceQOv t§ ezeQOv olg zcveg, aXt? ey.aziQcodev ztov zeoactQtov toztov ovy. e§ ianv za diaazrjiiazc. eivai tva fif) v.azbniv ivavziov zov azbfiazog kafipavrjrai, a?.?? exaztQtodev tcozijqlov dvo xai dvo. zovxtov de aTcb f.iay.QCiv Tceleictda fiiav evazeQcodev' avzeazQafifievca de eiaiv avzaig, ctva ftiaov di aiiziov dvo, y.aza yctQ ty.aazov ziov coztov zoaavza cprjOLv eivac' avxtT, yaQ toaei cpia?.rjv xplXrjv, toaze zatg diio yeQoiv VTcolafi- ficcvovzag zcov ciztov TCQng?.afiftaveodai. Quae sensu carent; niihi sic emendanda visa: TCQtozov fiev •rceQifir/xeg ctvcb eivai y.ai dvo Tcv&ftivag iyeiv, ovy txeonv ei; exiQov, tog ziveg, otAa ey.axtQtoSeV ziov zeaactQtov toctov oiiy. e£ l'aov zct diaoxi]fiaxa elvai, iva fif y.aza nbaiv ivavxiov zov axbfiaxog (ob os, ita ut .*) V, S-26 aoXov ctuToyvcovov —■ o ct~v (lcg. videtur ovcf i£,fjst). 4. Vid. infra §. 5. Advertent haec fragmenta lectorem, "quod viden- tur inter Aiisfarchea ad illud genus captiosarum quae- stionum pertinere, quod non tam ad gravem fructuo- samque doctrinam quam ad vanaro. ostentandam scien- tiam vel ad venditandam ingenii subtilitatem vel etiam ad carpendum optimum poetam inventum cultumque esse putaveris. Hoc quaie fuerit, unde propagatum, quo studio retentum sit, qusd denique in grammatico- rum commentariis vahierit, hac occastone accuratius inquirere operae pretium visum est. Attigit haec quo- 20'2 que aliquot locis divini operis, quo nos ad Homericam lectionem instituit, Wolfius: sed nec omnia ille, quae eodem specfant, vel coniposuit vel comportavit, et, nt eius institutum ferebat, in mngnis copiis parum dixit expHeite, vix ut scientibus satis sit. §. 1. Constat sumnii poetae aequalibus quique ho- rum pliira per secula vestigiis institerunt, religiosis hominibus, sed simplicibus et poesis delectamentis hel- luantibus, ne minimum quidem scrupuli iniecisse anti- quorum Deorum et mores et facinora, ad hominum si- milituclinem tum bene eupientium, tum vero irascen- tium afque invidentium. IJis igitur, ut hoc utar, nec Iunouis incudes nec Vulcani reticula dispiicebant. Sed cum primum philosophari Graeci homines instituerent, tum iropia haec talia et scelesta esse duxerunt: qua religione noq solos philosophos, sed ipsos poetas, si quo novae doctrinae colore imbuti essent, infectos esse Pindari cxemplo edoccmur. Tum igitur quidquid ex hoc gcnere fabulae cff;:rebant, eruditorum animos ve- hementer offendit: praecipue tamen Homerus et He- siodus, qui et plurimum in hominum ore versarentur quorumque fabulae non locorum quorundam finibus in- clusae essent, sed totam Graeciam pervagarentur, phi- losophorum invidia flagraverunt. Tum Xenophanes exstitit Colophonius*), 'OfO]Qa7iaTr]g lniv.onzi] ttsct Protagoras vituperasse traditur. Vid. Spengel ovvay. te%v. p. 44. Cf. Herodian. schol. 1«. F, 280. Alterum genus hominum, qui ingenii ostentandi *) Wolf p. CLXVIII. Liscovius, iiber die Aussprache de« Griechischen p. 196. 205 gratia res personasve ab Homero fictas invaderent, ab eadem radice propagatum erat, rhetores. Qui cum in laudando ac vituperando acumen aciemque exercetent (Cic. Brut. c. 12. Foss. de Gorg. p. 43), saepe Ho- merica tractanda sumserunt, et ita quidem nonnunquam ut quae ille laudasset ipsi extenuaient, quae ille \i- tuperasset, ut Cyclopem, Thersitem (cf. Gell. XVII, 12), ipsi laudibus exaggerarent *). Et vidit haec aetas qui utraque ratione adversus poetam pugnavit, et rhe- *) Certa res est, captiosas criminationes rhetorum sophistarum- que studiis maxime auctas ac celebratas esse. Unde vocabula plura in hac re propria ex rhetorica ac sophistica arte depromla sunt. xttrrjyoneTv, dnokoytTaflcu. Sosibius o Xvxlxog apud Alhen p. 494, d rovxtov xotvvv ovxtas xarrjyooov/nt^vtov iij dvuaxQoq:^ /ntpd/it- voi dnokuo/uev rbv noii\ii\v. Arati vita III ap. Buhl. EvtpQitvioQ avxnygiiptxs nobg rdg xov Zcoikov xarrjyoQtctg. Schol. X, 274 ovxog akka re nokkd xttpjyogfi 'O^iijQov. i, 60 nokkol xctxrjyoQovv rov dni- &dvov. 21, 22 Ztotkog de tftiotv axonov — Zr]v6dwQog d'{ dnokoytTxai et aliis locis. Cf. AiistoS. rhetor. I, 3, 3 8Ur\g g Xoyoi evv&a. Strab. lib. Yl p. 271, falsum fictumque esse demonstrans mnltos flu- vios subter mare per aliquod spatium labi integros, plarts affert, qui taiibus fabulis fidem habuerint: cpEibv di, inquit, ^Zioilog o QrjzcoQ ev %(~y TeveSliov ly/.io- fii(i) cprjolv ex TeveSov qe~v, 6 ibv "Ourjqov xpeyiov cbg '(iv&oyotttoov'' i. e. eiusmodi fabulam Zoilus propinnt, is qui Homerum ut fabulosum poetam vituperare au- sus est. In quo miror, Wolfium sibi persuadere po- tuisse (p. CXCII) ultima verba b zbv"OfnjQov xptyiov cog ftvdoyQcupov, in quibus vis sententiae est, ad mar- ginem releganda esse. Recte Strabonis locum inte!- lexerat Hardio in Memor. Acad. Inscr. et Litt. T. VIII p. 187*). In mente liabuit Strabo vl , 6yov r Oij//Q!n', quae haud dubie declamatio erat, a Suida inter Zoili scripta commemorata atque a novem libris adversus Homerum secreta. Ex eadem declamatione putaverim desumptum esse, quod Longinus servavit, IX, 14 zovg ey. KIqxjjs GvocpjQijOviiivovg, ovg o ZiotXog etprj %oiq'l- Procl. ad CratyL /g' p. 8 (Lips. 1820). Apud Athenaeum p. 669. d pro ccn oXvtoOai u'jirjOtv Casanbonns requirebat tniXveaOut. Ne- que tamen necessarium : unoXvtaOat anonlav est schol. Y, 271. cctto- XveaOai nooidatis Athen p. 334. c. Strab. XII. p. 550 tccvtcc juiv CcnoXvnut, in utiuyoucpij. Quod videlur translatum ex anoXvtaOui Tr)v cchCccv (Dion. rhet. VIII, 11.), anoXveaOat dia{loXas (Plat. Pliaedr. 27G. D). — to ujTovtitvov dtcO.vttv est Athen. p. 408. f. diaXvaai tov X.oyov de e!et:cho sophistico diluendo legimus ap. Arisloteleni el. soph. XVI, 9. tcc " 3 \ / 0 ) 5»/ ^ c ' O CcKL El 01 i-LOLQ S0TI CfLAOVg T ioeeiv Y.ai lY.todai oly.ov svxvlfisvoy y.al h)v eg naTQida yalccv. bipe xaxtSg eIOol, oleoag cctco Tcdvxag evaiQovg, ■ vi]bg erc dllozQLrjg, evqol d 3 iv mjfiaza oYyjo*), Non concedo Wolfio, ,,quibus potissimum in rebus Homerum allatrarit Zoilus, parum constare". Men- dacia tabularum in declamatione adversus poetain com- posita ludificatura esse supra constitit. Qualia vero tn novem istos libros congesserit ridicula, ne hoc qui- dem latet. Partim enim excitaverat, quae in Beorum *) Hae tamen rhetonim nugae videntur adducere potuisse lepida mjlhologorum capita, ut vel serio Cyclopem pro prudente homine venditarent. Serv.. ad Aen. III, 63C» „Hic (Polyphemus) vir pru- dentissimus fuit, et ob hoc oculum in capilo habuisse diciiur, i. e. iuxta ceiebriun, yfi%o teTQiyvla — ZcotXog 8i cprjoiv oti ul£'o Kunvbg avco cpeQetatl - e,j f nvQ dcdcv anb y.Qarog te y.ccl tofitov ZcotXog 6 'Ecpecuog itahjyogei tov %6nov zovtov xui (f.4(t- cps%ut T(~) nonjcfi o%t Xiav yeXouog, nenohjy.Ev ex %cov CO/.U0V ^JiofUjdovg xaiojievbv nvQ, ixivdvvsvoe y&Q av y.u- tacpXeyOrjvut 6 ijQcog. Sic argutari licebat in eo versu, quem idoneus profecto -iudex Virgilius supra modum admiratus et identideiu iinitatus esse dicitur. Macrob. Sat. V, 13. — Sine ratione fictum visum illud, quod in Ciconum impetu (t, 60) ex singulis navibus par so- ciorum numerus interiisse dicatur, ^cognsQ an ent- tccy L ua%og". — Ilationi contrarium visum, quod K } 274. UJixes cum Diornede egressus ad Khesum occiden- 209 dum magnoperc gaudeat artlea a Minerva missa, de qua poeta: oix lidov drpdu).{ioTaiv — cc/J.u y./.uy^uvvog axovaav. Hoc malc finxisse poctam: etenim Jatere vo- Ientibns alitis clangorem sinistrum omcn cgsc. Simi- litef li, 20, ulii Iilaeus et Phegeus fratres in curru contra Diomedem pugnantes intlucuntur. Phrgeus Dio- inedis hasta ictus caeditur: tum alter timore percussus a curru sc proripiens aufugit: y.uxrjyoQsi y.ai tovxov xou zonov Ztillog, ori Viav cpr t ai ysloiiog nsnoirjy.sv 6 noLij- zi)g tov 'ISaiov unolmovca zovg innorg y({l &o uQfia cpsvysiv' rjdvvavo yuQ [lullov hni TOig InnoLg. — Deniquc grammatica repreliensio est ad A, 129 et xe nod-i Zevg dfjjoL no?uv svvsiyeov i£,alu7tii£,ai' Ztil2og ds 6 t-ificpinoliing ttal Xqvoinnog o Hzioixhg oo).oi::i'CsLv oYovrai %ov noiijvijv, avvi Ivlxov n.Xrj9vvvi;ti~) yorjoufisvov (trjfiavi' tb yuo 6v>ol, cpaai, nlrj&vvriy.cv (sc. ex nnalo- gia). uyvoovoL 34 .... *). Kic igihjr Zoiius quamquam inepfas proposuit quaestiones, tamcn aliorum exempla secutas est, ut verissime Wolfium dixisse arhitrer," ,,euhi niliil admodum praeter ceteros pcccavisse"**). *) Quod unum restat in schol. p, 204, pertinens ad 3, 200,' non inlelligo. **) p. CXCIf. Sed de hominis ingenio ac moribiis rninime mihi cum viro egregio convenit. Primum quod tlicit „rabiem addidis;e", hoc non video unde coiligi possit nisi ex vetenim admodum in- certa persuasione, qui plurimi fando hominis memoriam tenerent ac declamatorum exaggeralionibus pollutam, quorum fidcm dissen- tientes de taetra eius morle uartatiunculae testantur, cf. Harles. ad Fabric. ! p. 560. Porphyrius (juidem, cui quae in schpliis Kome- ricis de eo (radita sunt debemus, eura yvftvttqfas tviy.u scripsisse ait: quamquam, ut mox apparebit, ne hoc quidem accurate diclum arhifor. Ex vocabulis, quibus in poeta aggrediendo usus est, ySioftoS, caoiroiz, nihil asperius de hominc colligi posse contendo: nam haec vulgata fucrunt in excitandis captiunculis. Ouod si quis illud asperam eius orationem significare reponat, quod cst in u 210 §. 3. Quantum vero immodestiae ac potius impu- dentiae his tortuosarum quaestionum captatoribus poste- rioree grammatici iure adscribi posse arbitrati sint, ex memorabiii sclioiio Aristonici apparet, Y, 269 a&erovv- tai tjcr/oi d', oti dicozevaofiivoi elaiv vno ttvog zcov (3ov?.o- fievtov nQofjh^ta noieiv. Attamen hi versus Aristotele an- Echol. 2, 2-2, de Achille lamentante „i6 rs outco; vmnnty&eh' yvvai- v.codts' ovioig oin tti> /5f!o/?«ooj tit&>] lno(t]t}ei>" , ne ea quidem nova eins loquendi ratio sed proverbialis ; Aristo apud Sexl. lim- pir. adv. Mathem. VIT, 1-2 tovtovs y«g ei; i(t&as ttv xttl nacSa- ycoyovg ■tclmtiv. Addit deinde Wolfius illam rabiem profectam fuisse ,,ab acerbitate et pravitate animi." An cogilari potest, pravitate animi quemquam insectari priscum scriptorem , cuius nec de vita nec de factis quidquam constaret? Quasi quis hodie mali- volus in TJlptiila carpendo bibi placere posset. Admonct Wolfius de Vet. Testamenti repreliensionibus. At ne hae quidem a pravi- tate animi profectae, sed a persuasione rationum. Quod vero in Sallustio, Cicerone, VirgiHb factum est si cui snccurrat, id et fieri poterat iustius et factnm est parlim perversa imiiatione par- tim sttidio civili et aemulationc artis. Jam ut de Zoilo dicam quod senlio, non graviter rcprehendit, sed (id quod fraginenta jpsa demonstrant) irrisit, non Homerum, sed siudia doctorum. In «o si multi non intellexerunt cavillatorem, idem ei quod Piatoni accidit. At, inquit, non uno eiusmodi contei.ttis fuit opusculo, tria taovimus Homerica, novimus praeterea adversus Platonem eum at- que Isocratem scripsisse. Iloc ideo factum, quod non animi causa scripsit, sed disciplinae. Philosopliiim fuisse Suidas tradit ,,(»'lio]Q Se rjv v.cX tfO.oaocf.og." Qualis ve:o philosophus? Videlicet Cynicus. Aelian. V, H. XI, 10 IxaXtTio Si ZoSllcg ouiog Kvoiv (>t]T0Qix6s: quo nomine quem aptius significari putabiinus qtiam rhetorem, qui idem esset Cynicus? Et Iege mihi Aelianum, qua- lem eodem loco hominis habitum depingat: merum agnosces cyni- tmm. Ergo si Diogeni, ut censeo, et maxime Menippo similis crat Znilus, trnovSoyO.otos fuit, et dictorum scriptorumque eius idem cum illis color, idem consilium. — Novem eitis libros ad- VersUs Homerum ipsos puto inscriptos fuisse 'O/XijQOftaaTiS, tit Li- «rinii liber Citeromastix: similiter Carvilii Aeneidomastix. Ca?terum cur unum statuam Zoilum alias dicam. . 211 tiquiores, immo quaestio ipsa versibus adhaerens iam Aristofeli tentata, Poet. XXVI, 22. Similis prorsus eiusdem grammatici observatio K, 372 otc 3'ekovfeg £r)- ■zrjua tcoceIv /.tETCcyQacfovoc tb fjjIiOti%i'o$ olhcog „y.al §a- Isv ovd* lcpcc/iaQTEv, hxcov & f]/iaQTav£ cpcoTog" (pro jj (>a y.ai iyyog cc/iccqtev, sx —). Certe Virgiliomastix talia ausus est: Serv. Eclog. II, 23 „Sane hunc versum male distinguens Virgiliomastix vituperat: Lac mihi non aestate novum, non frigore: defit, i. e. semper milii deest' 4 . De Aristonici observationibus quidquid iudicaveris, demonstrant tamen graromaticorum de ve- tustis quaestiorium professoribus iudiiium. Quo magis mirere, quidni una cum invalescente accurata Alexan- drinorum scientia diligentique poetarum interpretatione hi lusus abiecti planeque exstincti sint. Quod tantum abest ut factum sit, ut et Alexandriae retenti tractati- que et postea Romne aliisque studiorum deversoriis gnaviter culti et ad uKima saecuia prooagati sint. Sed Graeci quidem graminatici praestantiores, quales Ze- nodotus^ Aristophaues, Aristarchus fuerunt, neque vi- dentur haec pleraque in commenfarios suos recepisse, neque istos artis nostrae conditores, quibus ex integris atque illibatis novae disciplinae fondbns plenam ac co- piosam doctrinam haurire licebat, quibus primum ru- dia et confusa exemplaria ordinanda, distingucnda, perpolienda erant, minutiarum iibido vel invadere vel delectare poterat: si quid autem se offerebat vere im- peditum, ut nisi captiosis artibus enodari posse non videretnr, tum non hanc quasi gratam ostentationis bccasionem arripiebant, sed medicinam habebant, quae ab acutuiis, omnia solvere paratis grammaticis nunquam inventa esset, eruditam ac simplicem— u&i- xrjOLv. Iliustre traditum exeinplum est, Aristarchum in dissolvendis quaestionibus, quae sibi inanes vide- rentur, minime gloriolam quaesivisse.- Quid enim re- 14* 212 sponderit perconfantibus, cur in recensu navium a Boeotis potissimuni poeta initium ceperit, apud scho- liastam ad B, 494 legimus hoc modo: ijQy.vai de uno Bouozcov y.ava fiiy 'AqiaziiQyov ovy. zx ztvog naQazrjQrj- aecog .... Alterum scholion: o de AqiataqyfiQ rpijai, xaza erricpoQav avzbv zi)v ciQyjjv non)oaaOaf ei.y&Q y.al u. 7i a Ihov e&vovg ijQ^azo, sCijZ ov ftev av rfjv aiziav zyg aQyrjg. Audin' virum sobrium atque in inelioribus exquirendis occupatum, cum molestos argutiarum scrutatores aspernatur atque elndit? Eius- dcm generis exemplum praeterea cst A, 489. Narrat ibi pocta, Antiphum, Priami fiiium, in proelio Aiacem hasta petiisse, eam vero, cum ab Aiace abcrraret, in I^euco, Uiixi socio {ezalQog) haesisse. Hic quaestio fuit, iv bvo fioiQawv K, 252, et de Pylaemene N) 643, quae sunt quidem quacstiones, sed 213 graves et necessariae ac longe ab istis argutulis segre- gantlae. Itehi aiia quaedam attentum lectorem hvre offendcntia vel semel excitata pungentia, Z, 316 ch 335. ti, 110. iT, 859. X, 209. Z, 262; — 0, 343. Aliquoties etiam aliquid concedere debuisse communi stuclio infra apparebit. §. 4. Primam attulimus causam, cur rem per se inutilem, sed utilium observationum saepe indagatricem, noluerint plane ex hominum memoria eiabi. Sed ef- ficaciores tamen aliae caiisae erant atque partirn de- cori ac dignitati litterarum minus accommodatae. Ac- cepimus in Alexandrino Museo aliisque locis ad philo- sophorum et rhetoriim morem grammaticos quoque- ambulantes de rebus suis disputationes instituisse, Strabo XVI p. 793 tiov 3i paodcuov {isQog sa-tl y.cd to Movoscov, i'y/>p rczQinavov >:ac e^idQCtv. Qaorani usum ambulacrorum cum praeterea notum habeimis-, tum ex Vitravio V, 11, de palaestris dicente hoc modo: con- stituuntur autem in tribas porticibas exedrae spatiosae, in quibus philosophi, rhetores reliquique, qui studiis delectantur, sedentes disputare possint. Rern docte illastravit Gronovius de Mus. Aiex. in Thes. Gron. T. VIII p. 2742. Hic igitur quamqnam in vegeta, qna plerique utebantar, memoria multiplicique doctrina aliquanto doctius quam hodie evatlere poterat dispu- tatio, atque, ut non uno loco apparet ex GeUi.o, re yera evasit, ut iiimis inique de hoc genere existimari nolim, quamquam de rebus ad universam grammaticam pertinentibus colloqui poterant, librum quoque secum ferebant (Gell. III, 1. VI, 18): attamen multae huius operpsae doctrinae partes, et solidissimae quidem, aut non poferant ibi tractari aut ma!e. Vix igitur dubi-, tandura est, quin sine comraentarioram bibliothecaram- que adiumento conversantes gramrnatici haud raro aii. 214 minutias lususqne ingenii tlelaberentur. Quid porro illi ccTTStoiTct drjQioavTsg Movotcw tv xaXccQO) in syssitio suo disceptaverint non accepi quidem: sed nescio quo- modo patulas aures admoventi quaestiuncularum su- surrus adstrepat. In conviviis cnim eruditorum, qnae apud utrumque populum frequentissima erant, propo- nendarum solvendarumque quaestionum pervulgatus mos et quasi propria sedes fuit. Postqnam enim ad epu- Inndum vocati edendi libidinem exuissent, bibendi in- duissent, tum mcnsis rcmotis*), poculis ministratis, ad doctam garrulitatem sese accingere : quippe neque muti esse poterant, homines praesertim Graeci, quos in lit- teris quoque omnium loquacissimos esse Strabo pro- fessus est, neque difflciles iis et convivandi hilaritati parum nptae disputationes placebant (Plut. Sympos. qu. I, 1, max. c. 3). Neutrum decere ex ipsis philoso- phorum scholis rctulerant, in quibus de boni convivae virtutibus multus sermo esse consueverat. Plut. Sym- pos. qu. I, 1, 2**). Cf. Cic. off. T, 37. Quare si quis natura esset tristior atque ad seria iocose tractanda difricilior, abstinebat sese in convivarum coetu ab hoc genere hulicrae eruditionis: ut Isocrates: qui „cum in convivio a sodalibus oraretrr, ut aliquid in medium de eloquentiae suae fonte proferret, hac venia depre- catus est: Quae praesens, inquit, locus ac tempus ex- *) Plut. Symp. II, 2 ccvzol yccQ t7Ti/siQi]tfoftev fijrtJV vzctv ttccv- awutOci (hiTivovvzes. 'Slg ovv c\cfnoi{hit}av ccl ZQccTZtutt. — Alios locos nunc praetereo. Sed apud Virgilium Aeneas fala sua regi- nae enarrat, postquam prima quies epulis mensaeque remotae. **) t.rjtTv fiiv £v~*zccTg Stccznt^ccTg 7tiq\ Ovftnozixtov y.ccOr\v.!jVzcov, y.ctl zlg cIqsti) Ovfinozov, y.cel niog oTvco /^ijaztov. — Nofiovg avftno- zty.ovg scripserant Aristoteles, Speusippus, Xenocrates, Athen. I p. 3 f. Honim et similium ad irrisionem pertinebat Gnathaenae vofto; avu.-rozty.6g Atli. 585. b. 215 igit, ego non calloo; quae ego calleo, nec loco prae- senti sunt apta nec tempori". Sic rem narrat Macro- bius Saturn. VII, 1, mutuattfs a Piiitarclio Sympos. qu. I, 1, 1. Prudenter Isocrates: iure insipientes, qui aliter agerent, vitupcrati. De eiusmodi intempestive docto Gellius I, 2 „Erat ibidem nobiscuiu simul ado- lescens piiilosophiae scctator, disciplinae, ut ipse di- cebat, Stoicae, sed ioquacior impendio et proniptior-. Is plerumque m convioio sermonibus, qui post vpulas ha- beri solent, nmlta atque immodica de philosophiae do- ctrinis intempestive atque insubide disserebat" et re- liqua, quae apud ipsum Gellium iegentur, \ivide, ut solet, et lepidc refercntem (Cf. XV, 2). — Cf. Epict. I, 26, 9. II, 19, 8. At quam frequentia per omnia saecida eruditorum convivia fuertnt, non ex nostra consuetudine diiudi- candum est, sed ex ipsorum usu ac moribus pernos- cendum, Nam et philosophi auctorum disciplinae suae natnles anniversaria epularura festivitate instaurabant, quod Epicurei cx Epicuri testamento faciebant (Cic. fin. II, 31. Diog. La. X, 18), a!ii sponte, lit Socratis et Piatonis rnemoriam quosdam coluissc legimus (Plut. qu. Symp. VIII, 1. Euseb. praep. cv. X, 3, cf. Ruhn- ken, de Longin. §. 8) et eiusdem scholae sectatores conventus epulasque agebant, ut singulis mensibus Epi- curei (Cic. Diog, II, 11), alii (Athen. V p. 186 a. X p. 419 d.), iuvenesque studiosi litterarum tum inier sese (Gell. XVIII, 2. XV, 2) tum apud magistros, quos cuiri mnxime sectabantur (Gcll. VI. 13. cf. II, 22. III, 19. XiX, 9.) epulari solebant,- et si Musarum sacra fierent, quod e. g. Athenis solenne fuisse ex Plutarchi Symposiacorum libro ultimo tenernus, eadem festivitas; denique reges, praetores (Plut. Symp. IX, in.), patroni haud raro ad convivia litteratos ciientes 216 invifabant*). Cf. Eschenbach de Synipos. Sapient. §. X sqq. Graves igitur ac serias qnaestior.es ex lao- tis eiusmodi circuiis excludebaht. Qualia contra ad- miserint atque probavertnt, ex Plntaf cho, Blacrobio, Atlienaeo, Gellio intelligitur. Gellii quidem duas le- pidas narrafiunculas, quibus haec convivandi ratio egregie illastratur, orationi mcae includcr.das putavi. Vl, 13 „Factitatum observatumcjue hoc Athenis est ab iis, qui erant philosopho Tauro iunctiores. Quum domum suam nos vocaret, ne oninino, ut dicitur, im- munes et asymboli veniremus, coniecfabamus ad coe- nulam non cupedias ciborum, scd argutias quaestionum. Unusquisque igitur nostrum consmentus paratusque ibat quod quaereret• eratque initium loquendi edundi flnis. Qaaerebantui; autem non gravia nec reverenda, sed h^.dvf^n/iiaza quaedam lepida ei minuta ct florentem vino animum lacessentia. Quale hoc ferme est subtilitafis ludicrae quod dicam. Quaesitum est, quando nioriehs moreretur, quum iam in niorte esset, an tum efiani quum in vita forcf: et quando sitrgens surgeret; quum iam-sfaret, an tum etiam quum sedcret: et qui artem disceret quando arfifex fieret; quum iam esset, an tnm quum ctiam non esset"......XVIII, 2 Saturnalia •) Rotlssima recensui. 3\ : on desunt alia. Diog. La. II, 133 ,- yccyov' bO-ev zr)v xtctyOTOitCctv Ttyeg ttlxiioiitvoi ry nicooiftCtc i/ncovTo. 217 Atlienis agitabamtis hilare prorsum et modeste .... Conveniebamus autem ad eandem coenaia complusculi, qui liomani in Graeciam veneramus quique easdem au- ditiones eosdemque doctores colebamus. Tum qui coe- nulam ordine suo curabat, praemium sohendae quae- stionis ponebat librum veteris scriptoris vel Graecum vel Latinum, et coronam e lauro plexam; totidemque res quaerebat, quot liomines istic eramus, quumque eas omnes exposuerat, rem locumque dicendi sors da- bat*). Quaestio igittar soluta corona et praemio do- nabatur, non sohita autem tramittebatur ad eum, qui sortito suecesserat: idque in orbem vice pari servaba- tur. Si nemo dissolvebat quaestionis eius nomen, prae- mium ipsum et corona deo, cuius id festum erat, dicabatur. Quaerebantur autem res huiusmodi, aut sententia poetae veteris lepide obscura, aut historiae an- tiquioris requisitio, aut decreti cuiuspiam ex pliiloso- pliia perperarn invulgati purgatio, aut captionis so- phisticae solutio, aut inopinati rariorisque verbi indagatio, aut tempus item (?) in verbo perspicuo obscurissimum". Ipsas quaestiones plus minus ufiles qui ciupit,• is aptid elegantem narratorem ipse cognos- cat. Se.d quas veteruin poetarum sententias lepide ob- scuras dixit, ex hoc genere plura Homerfca apud Plutarchum disceptanturj cur Kausicaa non marina sed flnviali aqua sordidas luat vestes (I, 9, a); cur Achilles Kioqoxeqov pocula misceri iubeat, quod inultis bibacis visum est (V, 4); cur iir\).lai aylaoy.ac,noL ("V, 8), cur albq ddoco (ib. 10) dixerit, .haec prae aliis epitheta eligens; cur cum tot liquida apud poetarn *) Macrob. VII, 4 Bo.rtiamurqne, si vitletur, ut per ordincm unusguisque proponat quam solvendam aestimet qnaestionem. Plttt. Symp. IX, 2, Itlhuvg avzog iv TOtsMovaiioes y.byiovq negupiQi- adca y.cCl jovg avXi.ayovicsg alh]lois qtXoXoya (ijitfft«rci npoilCvtiy. 218 commemorentur in oleo potissimum ailiectivo vyQov utatur (VI, 9); cum Paris se Heienam opesque retldi- turum promisisset, si a Menelao in singulari certamine victus fuerit (F, 71, 92, cf. 101), postquam victus quitlem esset sed non caesus, iustainne hanc Troiani excusationem pacti habuerint (IX, 13 *); denique utra • manu Venus a Diomede vulnerata fuerit **) (IX, 4). • Commemoravi supra epulas a regibits ac nobilibus in litteraforum gratiam apparatas. Ne ab Alexandri qui- dem conviviis doctae quaestiones afuisse videntur. Apud Plolemaeum Hephaestionem Pliotius (p. 147. a. 3 Be.) Iegerat, dtcc ci b TioiTjTqg rce?.eiadag enohjoe T~g TQOcp~ t g tcZv OecZv dicty.ovovg Qi, 62), xcd Tiva\4?J$ctvdQog b (HcuJtXeiig xctt dQitixoT.ehjg eig' tovto elnov. Quae quidem alia occa- sione possunt a rege Homeri studiosissinio (v. Wolf prol. CLXXXIV, add. Hemsterh. Luc. dia!. mori. XII, 3) prolafa esse, sunt tamen convivali disputationi aptis- sima. Ad Ptolernacorum convivia pertinet narratio de quaestione a Comano, regis pincerna, proposita, fragm, 3. Apud Piutarchum (ne suav. qu. vivi p.) Epicurus suadet regibus cpilo/iovaoig, 0TQCtT7jyiy.cc Sirjyfj- ftaTa y.c.l cpoQTf/.ag (j0juo?.oyjag (iciXXov vrcoy.eveiv ht Toig ovpstooioig i) ?.6yovg rceQi iitovoixcuv y.ai noiTjtixwv ttqo- (j?.i]/.iaTtov. Macrobii narratio lmec est VII, 1, 12 (ex Piut. II, 1, 12),,; ,,Cum regis libertus, ad novas divi- tias nuper erexit, philosophos ad convivium congre- gasset et irridcndo e.orum minutulas quqestiones scire se velie dixisset, cur cx nigra et ex a'ba faba puhnentum *) cf, Porphyr. ail r, 275. 457. **) In scholiis similia niulta, ut 0 , 328 tnnTo; oj/tio; ptpl.rjrcu.; cet., et Poiphyr. ib. iv rovrois roTg- entat roT; ttsqi rov Tevxqou iijTovai nptav %tT{iit litQtaitti. A, 25-2, ubi Agamemnon yulneratur: XftQU rtjv aniartyth; xcd yc\n iv 1$ ijrnatptoj avCararai uxovrt tlywrtattaOai. M, 305. '21!> unius colorls edatur, Aridices philosophus indigne fe- rens Tu nobis inquit absolvas, cur ct de albis et nigris loris similes maculae gignantur". Haec nos ducat nar- ratio ad conditionem gramiuaticorutn, qua et ipsa factum est, ut haud faciie possent haec principum. crepundia abiicere. Scilicet reges ex quo Museis, mercetlibus, honoribus studia et eruditos fovebant sus- tentabantque, haud raro et doctos et doctrinam sibi delectationi atque etiam ludibrio esse voluerunt. Ipsi Ptolemaei, litterarum studio tantopere illi laudati, ab hac noxa haudquaquain vacarunt: velut Diodorum Cronum dialecticum et Sosibium grammaticnrn J;*» dc- risui fuisse ex Diog. La II, 111, Athen. XI p. 493 cognovimus. Postea cum Romam migrarent pluiimi atqne nobiiium Romanonim in tlomibus versarentur, pro rege uno multis regibus (sic enim se dici volebant) serviebant, et saepe ne natis quidem, sed factis, sed servitutis qua emerserant maculis conspersis. §. 5. Satis, pnto, caussarum collegimus, quibns quaestiunculae istae cuitae ceiebrataeque sint. lioma- norum florente imperio praecipue viguisse satis ex te- stimoniis, quibus usi sumus, apparet- Et plane huic rei consentaneum, quod iniperatorum Romanorum tem- poribus boc quasi summum et praecipuum grammatici munus postulatum atque efflagitatum esse invenimus, ut ,,om?ics quaesiiones possit dissoloere u . Sic Tiberium et alios impcratores eiusmodi problemata iis propo- suisse legimus, non ioco, quantum ex auctoribus in- telligere licet, sed serio. Suetonius de Tiberii studiis narrans (c. 70). „Maxime tamen, inquit, curavit no- titiam historiae fabularis usque ad ineptias atque de- risum. Nam et grammaticos, quod genus hominum praecipue, ut diximus, appetebat, eiusmodi fere quae- stionibus experiebatur: Quae mater Ilecubae: Quod 220 Achilli nomen inter virgines fuissct: Quid Sirenes cantare sint solitae". De H&driano Spartianus c. 20 : ,,Apud Alexandriam in Museo multas quaestiones pro- fessoribus proposuit et propositas ipse dissolvit". Im- peratorum vero suorum studia cjuid mirum est servile horninum vulgus aemnlatos esse? Juven. Sat. VII, 229 Sed vos saevas imponite leges, Ut praeccp cori verborum regula constet, Ut legat historfas, auctores noverit omnes, Tanquam ungues digitosque suos; ut forte rogatus, /'«• Dum pctit aut thermas aus Phoebi balnea, dicat j\uii;cem Anchisae, nomen patriamque novercae Anchimoli; dicat quot Acestes vixerit annos, Quot Siculus Phrygibus vini donaverit urnas. (Cf. Lucian. merc. cond. c. 11). Hinc acumen est epi- grammatis, quod de Valerio Catone Bibaculus scripsit, Sueton. ill. grarnin. c. 11 Catonis modo, Galle, Tusculanum Tota creditor urbe venditabat. Mirati sumus, unicum magistrum, Suminum grammaticum, optimuui poetam, Oinncs solvere posse quaesiiones^ ~ Um:m diificile expedire nomen. En cor Zencdoti, en iecur Cratetis. Denique eadem ratione Quinti!. inst. or. I, 2 p. 23 Burm, ,,Grammaticus quoque de ratione loquendi edis- serat, quacsiiones explicct, historias exponat, poemata enarret". Eaee undique resonanf. Lautles sibi vide- batur praedicare nescio quis iheptus grammaticus de Satyro, cuni scriberet (ap. Pliot. p. 151) ^axvQog o AQiozaO%ov yvwotfiog, Lyra ixaXefao dia zb Vmnrtmbv av- ■zov, et de Apollonio Byscolo auctor vitae eius, qui hoc cognomen excdienfissimum grammaticum repor- tasse di<:it, ott iv zalc yvftyaolaig dvgXvzovg imoQiag ilsysv £y-og. yctQ hi toig aQ%aioig oocpoig eig Sya imiov 221 qyvGQ%ev96i xai yv/.ivaolas yaQiv alviyiuazcoveis rivas xai aoacpus H&iS (pdtyysodai, quamquam, si omnino no- minis ratio a studiis repetenda erat, rectius dixisset, venisse ei hoc cognomen, quod homo gravis ac tristis ad iocos lususque litterarum cum cohorte grammati- coruni descendere fastidivit. His postulatis si respondere volebar.t grammatici, si magna pars nihil metuebat magis quam ne quaestio- nibus non haberent paratas solutiones, si studebant etiam subtiiiter atqne argute, etiamsi perve.rse, respon- dcndo commendare sese vel in gratiam opulentcrum homi- num insinuare, non Jaudabuntur quidem, sed apuu aequOs reruih humanarum aestimatores facilem habebunt excu- sationem. Factum est ita: atque haec iactantia ycl alioquin parum doctos vel ingeniosos inflavit, tali cru- ditione subnixos. Gelliu» capite X libri octavi nunc deperditi narraverat, ut epitome indicat, „qualrs sibi fuerit in oppido Eleusine disceptatio cum grammatico quodain praostigioso, tempora veiborum et medita- menta puerilia ignorante, remotarum autem quaestio- num ululas et fdrmidines capiendis imperitoruin animis ostentanfe" *). Quid quod etiam sui ostenfandi gratia acroases faciebant publice, in quibus, ut hoaie musici solent fhemata per varias modulationes ex tempore persequentes poetaeque subitarii, extemporaies posce- bant quaestiones? Plut. Qu. Symp. III, 1.- c O h^PoSo) axi/ov alzfj(tavTL yQafif.iaTt.xot noiovuhvco delS.iv Iv iw Oed- tqo) Tiooztlvas jSqq ez vijaov Duooov zXl-y/iove. Cwovzcov *) Qui meminit qnid ,.oi'Tcog yQc./c/icnixoi'" significft apud Sext. Eropir. adv. Gramm. c. 13 § 277, conccdet mihi talinm, quales hic Gellius depingit, var.iiate philosophorum fastui cgregie sub- ventum esse. $22 ctdr,?.ov eYre rcaltwv la~ufiQtoev eize uy.wv •rjovoyrjoe *\ Gell. XVI, 6: Redeuntes Graecia Brundusium navem advcrtimus. Ibi quispiam linguae Latinae litterator Ronia a Brundusinis accersitus expcriundum sese volgo dabat: imus ad eum nos quoque oblectamenti gratia .... Legebat barbare insciteque Virgilii septimum: ,in quo libro hic versus est: Centum lanigeras mactabat rite bidentes: et iubebat Vogarc se, si quis omnium rerum vellet dicere. Tiim ego indocti hominis confidentiam demiratus Do- cesne inquam nos, magister, cur bidentes dicantur? — Ilinc factum est ut eiusmodi quacstiones litterati in docta adversaria referrent. Narrat Gellius (XIV, 6) „hominem in littcrarum cultu non ignobilem magnam- que aetatis partem in libris versatum" sibi in noctibus suis adornandis occupato librum grandi volumine ob- tulisse , ut inde peteret si quid memoria dignum inve- niret. Gloriabatur vero esse istum librum „omnigenis doctrinis praescatentem atque ex multis et variis et remotis lectionibus sibi elaboratum". Gellius libenter accepitj at pro auro cavbones invenit: maximam enim partem collegerat spinosas et minutas quaestiones. Ex iis igitur, quae se ibi invenisse dicit, nonnulla haud *) Conf. Plut. Sympos. Qu. JX, 5 in. ravra rovg ul.lovg anav- lag r\8l6v$ Inouiae, /liovov <$t yga/u/j.aTixov "Y).av o oipion ^curtm; oqojv ii7ioaiiojiuivza xai pagv&Vftovfiiyov (ov navv yag tir]iiicnptv iv ruTg im&tCisait') — . Cell. XVIII, 5 „Puieolis Juliano nuncia- tur, ilvayyioaiijv quemlam, non indoctum hoininem, voce admodum sciia et canora Ennii aunales legere ad populum in theatro. Ea- mus, inquit, auditum nescio quem istum Eiinianistam: hoc enim se ille nomine appellari volebat." V. Casaub. Sueton. 111. gr. c. 2 — Ceterum a ridicula auditorum cavillatione ne veteres qiiid' in gophistae, plurimorum summa admiratione accepti, sibi cavere po- terant, ut Gorgias a Chacrephonte elusus, v. Foss. de Gorg. p. -27- 22S scio an magis Gellius contemn&t, quam fas sit gram- matico: invenit tamen et liaec: qyam ob causam Te- lcinachus cubans iunctim sibi cubantem Pisistratum non mariu attigerit, sed pedis ictu excitarit (o, 45); quae nomina fuerint sociorum Ulixis qui a Scylla rapti laceratique sunt; ex quinque operimentis, quibus Achil- lis clupeus moenitus est, quod factum ex auro est summum sit an medium, Y, 269. Hi ipsi versus sunt quos supra notavimus secundum scholiastae sententiam fictos esse vno uvog xiov. (iovXoj.ievwv nQOpXrjna noteiv. Quod vero idem addit, id nunc ad rem nostram facit. Dicit enim: iva di [ir) doxfi )»vaeibg ti etnrjztvai (leg. ijnoQiixivai) xai dia tovzo jjdezrjxtvai girjoi — Ergo si vel Aiistarcho (hic cnim significatur) et illis teinpori- bus aliquando commodum visum, cavere invidiatn quae- stiones postulautium, quid postea et a mediocribus fac- tum esse putabimus? Ad idem studiiim quaestionum pertinet quod in reccntioribus nonnullis cominentariis inveniinus expli- cationes afque observationes ctiam graves et utiles ita tamen verbis concipi, ut formam iustae quaestionis ac solutionis referant. IIoc quale sit duobus exemplis, uno Graeco, aitero Lafino iilustrabo. In Servii com- inentariis hoc fecit is, a quo codex Giielferbytanus I adornatus est. E. g. ad Aen. III, 55 legitur iri com- inentariis vulgo: ,,Obtruncat, occidit inteliige. Nam obtruncare proprie cst capite caedere". Sed in cod. Guelf. I adiliturn: ,,Quomoclo o!>truncat, cum sit ha- stis interemptus? Solvitur: quia veteres plerumque truncum pro unoquoque genere intereinptum dixerunf, obtruncat ideo est occidit". Item ad III, 70 in com- mentario legitur vulgo sic: ,,Auster auteni pro quovis vento". Sed Gueif. I: ,,Quomodo Auster ex Thracia, cum lenis sit? Solvitur: Ausier pro quolibet vento 224 accipimus"*). Ex Graecis exemplum esto hoc: Ad Hesiod. Theog. 139—143 yelvaio cf av Kvy.?.conag vntQptov i]TOQ tyovzag, L'qOVT1]V TE 2t£QQ7Z7]V TE y.ai "4q'/)]V 6^Ql[l6i)Vf.l0V, o'i Ztjvl (iQOTrpi f tdooav tev^ccv te xeqawov, 6't 61] tol T~a j.iiv alka &Eo~tg ival.iyy.ioi r)cav in ed. Tiincav. hoc scholion legitur: b'i 6/] toi] KQtczrjg avzi tovtov alJkoy. otL%ov nccQccTt-3'ETat ol tf i'§ a&avaTuiv ■DvTjTbl TQurpsv avdrjeviegi ritvg yaQ Tovg avroirg -Oeotg iva?.iyy.Lovg )J.yet y.al iv ztTi iwv yfevy.iSTTCidiov xaia?.6yo> vtio *4n6?.?xovqg avdweid-d^di czoiel^ otl ov navzag zovg iy. tl~v -OetZv yeyovoTccg a&avarovg sivai GvttftaLvet, wg qvjotv 'Hoiodog. *Ev yigui in solis dissolvendis quaestionibus occupati erant, commemoremus, qui pro auctorum ingeniis haud dubie plus minus spinosi erant, nonnunquam quaestionum ac solutionum nomine ac forma necessarias atque prae- claras commentationes continebant, cum aevo poste- riore in ipsis commentariis explicationes ita plerumque *) Idem consilium agnosco in praescriptis Servii, ut hominum nomina non nominata poncnda sint. Aen. IX, 362. Cf. I, 71. 174. Juvenalis et Suetonii loci supra allati ostetidunt, horum nominum scientiae Romanorum principes avidos fuisse. — Saepe vix habe- ftant vexati grammatici quo confugeient; -de quo lepidum est quod habel Athen. 308. o. 227 proponi vidcamus, ut incipiant diaiti .... Scripsit Aristoteles arcoQ^tiaza vel tyjirjfiaia vel rtQopXrjfittta r Oftf]Qixa. Phryn. p. 225 flaoiXiooav ^AXy.caov cpaot xbv y.coiKpdoreoibv xai i4otoioT£?.ip' ev TOtg z Oto]oiy.o~ig ccttoqi]- fiaotv eiQtjxivai, lieliqua testimonia vid. ap. Lobe- ckinm et Nunnesium 1. 1. cf. Ruhnk. tle Longin. §. 14. Saepissime Aristotelis 'OfitjQtxa Qjinfyidifa a Porphyrio in commentariis Homcricis afferuntur ut, si quidem ea genuina sunt, haud contemnenda ex hoc libro hodie exstent fragmenta. Sed equidem nondum potui mihi persuadere, non subdititio libro usuni esse Porphyrium. Tam oinnia ei commemorata ieiuna siint atque ab Ari- stotelis ingenio et doctrina aliena. Denique cur a commentatoribus Komericis reliquisque Homericas quae- stiones tractantibus, ut Plutarcho, hic liber nunquam ad partes vocatus, a soio Porphyrio adscitus? Post Aristotelem commcmorandae Heraciidis Pontici- Xvuetg 'OfO]Qty.ai, Diog. La. V, 88. Speciuiina sunt Schol. B, 649. F, 236. v, 119. Dcinceps comniemoretur illud volu- ir.cn, in quod teste Porplryrio K, 274 Alexandriae quacstiones propositae una cum solutionibus relatae sunt: de quo scite dictum est Wolfii p. CXCV. Pro- ximi sunt praeter Sosibium (Suid. Athen. 493) Zeno, Stoicae disciplinae auctor, et Athenodorus. lile scripsit 'OfOjQty.wv TtQnfjlr^iavcoi' libros quinque, de quibus v. Menag. ad Diog. VII, 4. Arati frater Athenodorus scripsit contra Zoilum. Arati vit. III ap. Buhl. T. II p. 445: ddslcpovg toye vivQrp) ts v.ai Ka?J.t66av xai IddipodcoQOv, ov cpi]Otv EvcpodvcoQ dv- zf/Quipai rtQog zicg iriv ZcotXoi) xa'tqybQ'iag. Fuit cum putarem Athenodori nomen pro Zenodoro renonendum esse Scliol. —, 22, ubi Zoilus a Zenodoro vefutatur. Sed intellcxi non necessarium esse: imino verba, quae ibi sunt, y.ai aV.tog ovvijDt] ravTce Ttjj re film declarant, hoc petitum esse e Zenodori libro ne^i Ti~g 'Olo']qov 15* 223 vwq&etag (sch. Porphyr. ad 2, 356, cf. ad P, 263*). Tum iunior Zenodotus, cuius Xvoeig 'OfiijQixuiv anoQij- (.tazcov Suid. commemorat. Schol. A, 1. JB, 12. r, 236. — Soteridas — an Socratidas, Siiid. IlajiipiXr] — ma- ritus Paniphilae, scripsit trjzrjoeig 'Oj.njQiy.ag, Suid. s. v. "Vixit igitur sub Nerone; haec enim Pamphilae aetas est (Phot. p. 119 b. Be.). — Diogenes Tarsensis., yeyQacpijg neQi noirjTixiov 'CrjTi]j.taTiov, a Iveiv Inr/eiQei Diog. La. VI, 81. — Hephacstio, qui Veri praeceptor fuit, xiojtixcov anoQijjtaTiov Xvoeig et XQuyixag ?.voeig, Suid. — Dionysius Longinus, cuius anoQijjiara 'Oitrj- Qixa Suidas commemoravit. Cf. Ruhnhen. de Long. §. 14: qui cum pntat quae de versibus quibusdam Ho- meri a Longino pro spuriis habitis leguntur apud Eu- stath. p. 67, 20 et p. 106, 30 ex hoc libro fluxisse, mihi errare videtur. Haec enim rhetorica sunt et in libro quodam rhetorico posita fuisse verisimilius. Eius- dem Longini liber a Suida recensetur nQo(i?.i']jtaTa *Ojri]Qov xal Xvoeig ev fitj3?.ioig /?': at is ego non dubito quin-cum priore nnus idemque liber fuerit: sed cum utroque litulo hic liber, sicut Aristotelis, circumfer- retur, Suidas deceptus est. — Porphyrii CijTijjtaTa *Oj.tr l Qixa: qui liber hodie exstat, sed quibusdam quae- «tionibus suppleri debet ex scholiis Homericis cod. B. Idem Porphyrius scripsit ovjtjiixTa CrjxijjiuTa, Suid. — Pertinet quoque haud dubie ad hoc genus scriptorum quod in schol. ad jB, 308 commemoratur Jiovvoiov (nescio cuius) anoQa: nam hoc vox significat. Mcanor in scliol. A, 166: ovTcog XvdrjOeTai xo ev tc7> xonoj tov- anoQov. cf. Z, 326. K, 274. X, 208. Tzetz. Ex. II. p. 51. Gell. XVI, 3. Et, opinor, Herniogenis neQi twv s tiqo- *) Falsus Suidas, qui hoc cpus adscribit Zenodoto Alexandrino. Idem error nominis in cod. Leid. ad 2, 356. 229 fttrjfiazcov, BV ad O, 363. — Herodiani TtqotaaeiQ, quarum soIutionesscripsitOrus (Ivaeig nooxaoecov zcov^Hyiodiavov, Suid.), qui hominis studia cognovit facile concedet de abnormi orthographia, prosodia, similibus fuisse pro- positas. Et concinunt fragmenta schol. l F, 61.7. £2, 657. — Ex Latinis huc pertinet Valerius Probus, de quo Sueton. illustr. gr. 24: „Pauca et exigua de qui- busdam minutis quaestiunculis reliquit". His absolutis fragmenta ab initio posita eircum- spiciam. Ex his prima et quarta solutio in commen- tariis fuit, secunda et tertia ex conviviorum colloquiis fluxerunt et vel Alexandrino illo Thesauro Quaestio- nuiri Grammaticarum vel discipulorum memoria serva- tae sunt. Utramque esse iocosam, facile apparet in Aristarcho (§. 3): tertia facete ex usu loquendi repe- tita, secunda ad acerbam quaerentium irrisionem facts» C. V. Chorographica et Geographica. §. 1. Oe agro Troiano et ordine navium Graecorum primum dicam, quod de hoc plurima servata sunt frag- menta, quae alioquin in hoc capite rara inveniemus: quae fragmenta notam iam nobis grammatici rationem ftic quoque praestabunt. Quo ordine naves Graecorum ante Troiam collo- catae fuerint et (quod cum eo arcte coniunctum est) m de agro Troiano diligehtissime quaesivit atque, ut videtur, tabula illustravit. K, 53 ozl sx tovtcov xai tcov tolovzcov %c. rcsQi tov vavacuO-fLOv o AQLOTccQyog erzQayuazsvacczo. (njzcog yctn XsyszaL n?.rjaiov tov Aiav- Tog o 'Idousvsvg vsvscoXxrjy.svai. Cf. 112 rtnbg tci tisql tov vavava&fiov, otl nXijaiov o 'luousvsig AiuvTog tov Te?.aftcoviov eveveaXxtjxei. K, 110 fj dcnXfj otl nhjaiov tov ytoxoov Aiccvzog 6 Meyrjg iveveaXxrjxei' — ij ds dva- rpoQcc TiQog zbv (J. tci) sni tov vavazd.Ojtov. A, 6 /; 6i- nXrj TiQog tcc rcsQi tov vc.vOTad-t.iov, otl iv ftsaoj zdg tov Odvaascog vrcoTlO-STai, icp ixrtzsQov ds xsQazog zdgAycX- Xscog xcci Aiavzog. Ilinc iudicatum de versu B, 558 azTjos cf ccycov 'iv Aitrjvaicov "avavvo cpaXccyysg. Vid. F, 230 fj 3in?,Ti otl nXrjolov o 'Idousrsvg Aiavcog tov TeXa- jtcoviov etccoosto (ins. xai) xaza tijv inincoXrjaiv (A, 251. 273) avjtcpcovcog. naQcuzrjzsov uqcc ixsivov tov ot'l%ov tov iv tc~j xaxccXoycj vno tivcov yQacpSfisvov „azrjoe — ov yuo fjaav nXrjaiov AiavTog AO-rjvaioi. Ad /1, 251 rj di- tcXTj otl ij zdg'ig ^ldoi.tsvscog nXrjaiov AiavTog, nQog Tovg vnoTaaaovzccg xolg AOrjvaioig tov TeXccjuovlov. — Porro 0, 223 TtQog- ttjv tu'§iv Trjg vecoXxiag ij naQCCTrjQijaig. A, 622 ij ds Sl;c?Sj otl occpcog ovtoi TCQog tJj ■OaXdoo/j vevscoXxrjxaaiv. 807 ij chrcXij nQog to tov azQcczonidov didyQCcftfia otl. vnoziOezuL xaxa fteoov tov vavozaO- fiov ■O-ec.zQoeidrj zonov elg oyXov ovvaycoyrjv. M, 118 ocl xazd aQiOTEQa Tov vavoTc.-Oftov ij TcvXrj. 128 AQiacaQyog ix Toirccov cpijoiv otl AccniO c.i ftscu'Idofievfja vsvscoXxrjxccaiv (V). M, 335 ij t)'. otl EVTOLgaQLOTEQo~ig ftEQsai TOvvc.voTddi.tov ysyovsv ij fidyij otcov xai ol AtYavreg edxrjyovv. N, 681 ij 6l- fcXfj otl tov Aoxqov Xsysi AiccvTog • obzog yc.Q nXrjoiov ive- coXxsl tov IlQcoz£ai?.dov. nQog tcc rcsQi tov yav&ta&fiov. 765 ij oltc?Sj otl tov vavazdOftov tu aQLOTEQd .Xeyei. fit> 28 naQ vrjcov) anb tcov TCQog O-dXaaaav ini Tag ev tc[j Teiysi. ^,31 Autochthonis expiicatio servata (quo in scho- lio pro TCQOztQcov 1. TCQcoTscov) Aristarchi ainissaest, qfuae 231 tamcn ab illa diversa erat, quod inde patet, quod nQv- ftvrjOLv intellexit, ut debet intelligi „puppes navium" non „extreraae naves" (v. egregium Herodiani schoL v. 32*). Ex Herodiani et Autochthonis scholiis disci- mus Crateteni putasse duos fuisse navium ordines, Quod Aristarchus iure reiecit qui uno semicirculari ordine positas fuisse sumsit. Planius etiam docet Ari- stonicus ad v. 35 ?/ 6tnl~] oti nQOXQoaaca %ag x7.ti.ia- v.rjdov**) vevetolxrjitevag heQag nQog (I. tcqo) heQtov cooze ■9-e azQoeideg (cf. A, 807) tpaLvead-ai %b vetokxtov. xQoa- oat yccQ at xXLftaxeg. nQtozat vrjeg B, 31 intellexit quae in agro erant muro proximae (,,die vordersten" ut nQiozog QVfiQs) item O, 653. 655. Sed aliter S, 75 vijeg oacu nQtozat etQvazat ctyyt &alctaaijg, ubi errori et sen- tentiarum nexus obstat et ipse poeta cavit adiecto ay%i & aXctaarjg. — Z, 4 ?; dtnXn ozt iv %o7g ctQyaLoig (fort. Iv %atg IdQiaiaQyeioig) iyeyQanro „fieaaijybg no%a- rtoto ZSxauctvdQOv xal a%Oj.LalLftvr t g 1 ', 6tb xal iv tolg v rco f.ivrjfiaa t tpeQerat. xai vaveQov de neotneaiov iyQatpe „Lieaarjyvg 2tfi6evtog ide Eav&oto qocuov", ro7g ya.Q zov vavoTa&ftov %6notg r) yQacpr) ovfitpeQet, nQog ovg ficc- yovzat (sc. hi versus illa lectione retenta). — H, 22 r) dtnlij oti nQt> Ttov nvliov %tjv cpijybv %av%ijv vno%lQe%at. ftQo noXJ.ov 6e 6 Anolltov ea%iv ini iqg IleQyctfiov., (? I, 354 r) dQvg nQo %rjg 'IlLov fjv). A, 166 r) dtnXrj nQog *) nnonano'$vrovr)riov xb nQvtivijOtv. KQcirrjg uivroi nQonentana, axovtov inl ruTg ioyjiraig, nhcvrjfhelg ix rov rug yan nntbtug ns, SCovSe etQvOav' ccyvoel Sk ort 6 nocTjrfjg wg tnl tb no/.v rb nQvuvbv oii ri&ijotv in\ SieartSrog Otbuarog tcX)' inX r\vtau(vov. „nQi>urbv vnho S-evanog" (E, 339) „rov (F ccnb flky yluoaav 7tQvuvr)y ruue li (ib. 292) „nnvfivr)v ixruuvovreg" (M, 149). **) Cf. M, 258 bri xnboaag iv uiv rotg vnouvr)uaaiv xetpuUSat Iv Se roTg ne^l rov vavqa&uov xUtiaxag (cf. Porph. et Nicanor h. t.) Et hanc explicationem (xUuccxug) probavit prioie reiecta. Statim apparebit dissertationem de navalibus post commentarios scriptam esse. 232 zb tnsqi zov vavazaDftov 61 & y\q aft u a' %b yaq "iXov oTjfta xara ftsaov elvaL cpi/at up 7rsd£q>. M, 22 i) di- ozl a:tipl§o?.ov ftsv sni noztQov ziov nozafttZv Xtyet, tov -y.aftavdqov tj zov Sifiovvzog' dsy.Tsov ds sni tov Stflovvtpg' dtcc ftsoov yctQ zou nsdLov cpsQszat. xai ozi avtyvco c HoLodog zcc OftrjQov cog av vecozeqog tovzov' cjv yaq l^ev/jvnye Tovg noza/tovg fir) ovrag cc'cjto?.6yovg, si ftr) oV "OftijQov. xai tlTj ZtftovvzL nqngsD.ijy.sv snLOszov zb „d-s~t6v zs Ztftovvza" (Theog. 342). M, 66 i) dtnh~ on to ozsvcofia to Y.aTct ttjv ytcpvquv Tqg zacpqov Xsyst. X, 6 sv ccqiozsqa zov TsLyovg al nvXcci. exsivzo, a't sy.c.Xovvzo zlaQdavLat. fj 6in?,r~ nqbg zccg JSxaiag. Viclemns igitur non tantum in commentariis de Ciraecorum navalibus locos probantes notasse, sed postea etiam seorsum liaec omnia singulari disputatione complexum esse et quae- dam in quibus sibi errasse yideretur correxisse. Cf. praeter locos iam memoratos scb. 0, 449 udszovvzaL ovLxol y xai aazEQtoy.oi naqctxsivzai ozi . . . , vozeqov ds sv %otg neQi %ov vavazad-ftov ano?.oyEizccL. Illam zotg nsqi zov vavazad-ftov Xsyszat. Quibus iistiem iterum ISi- canor utitur 2, 68, ubi eundem libellum commemorat. Ergo auctor Etym. scripsit diaXeyszai vel dtsistai. Illud vero Stdyqaftfta eo ducit ut pntem commentario additam fuisse tabulam. §•2. v Aqyog. 'EXXdg. ^Aqyog. d, 171 r) din?.rj ozi Idqyqg ztjv TleXonovvr t aoy ov trjv noXtv Xeysi. Z, 152 uiqyog ds mnofiozov zijv IJ.s- 233 ?.onovvrjoov xaXei, tfjv 6e QeTzu/uuv "4qyoq TleXuoytv.ov. I, 141 fj dinlTj oti rfjv IIe?.on6vvrjoov \iyaiiv.bv "AQyog ' Xeyei xai ''luaov ( ei iiavxeg oe Ybotev av ''luaov^ldQyog o, 245), Tle7.aoyiv.bv de "AQyog zfjv Qeooufuuv. T, 115 fj din/.rj oti rr/v TleXonovvijoov '!Aqyog 'Ayaiv.bv X.iyet, Tfjv QeooaXLav de "AQyog lle7.aoyiv.6v. I, 246 ^Aqyeog innofioTOio) orjueiovvTccL Tiveg vci Tfjv of.ijv TI.e?.on6vvijvov ovx oidev 6 nonjTrjg, 'Hotodog di. A, 270 TTjlod-ev e£ ' AnLrjg, oti nuQU?JJ/?uog TtjloSev ig~ aiibng' ol de vetoTeQoi i£edig'uvTO t>)v Tlelonovvijoov. T, 49 fj dm/.fj otl dnLuv tt)v noXv dcpeOTtoaav, ov% aig ol vetoTeQOi ttv He?^on6vvijoov. cprjoi yovv „eg~ dnirjg yccir t g dev.uztj) eviavttp" (ji, 18). v. sch. '//, 25. B, 684 "EV.rjreg. fj 6inXfj otc fiovovg Tovg vn ' AyOJ.ei TeTayftivovg c E?J.rjvag v.aXei. I, 395 fj 6inXfj oti tfjv Oct- tccXLuv ovctog f.iyec itovrjv, tijv 6e ohjv ijnetQOv ovv. 01- dev ovTtog y.uXov/iivrfv. vo-Oa ovv ev.eiva „eyye!.rj d' lv.iv.cc- oto TlccviXXijvag xai 'Ayaiovg (B, 530), xutf E?J.u6cc y.cci /.tioov''AQyog" (6, 726 et praeterea aliquotics). Ad hunc ■versum 6, 726 sch. TceQtrxbg 0 ozLyog. xai yctQ nQoeinev' rj noiv ttiv nootv ioO?J>v' xai ovv. oidev 6 'OurjQog tijv xad 1 fjuagE?J.c'c6cc, dXXdtrjv Oeooa7.Ly.fjv ovzco X.iyei, xui"E?Jijvug Tovg tv.eidev. Sch. AD ad I, 395 'AqLotccqxos nccQ 'OiifjQci) Oeooa?.Lav /.tovrjv tijv 'E?J.d6cc cpijoiv elvuc v.uVE^J.rjVug Tovg Qeaocc?.ovg naQav.oXovOiov Qovv.vxl6rj. y.ai d&erei tov otL%ov tovtov „iy/ v eLrj a e/.iy.uaTO Havi?J.ijvag v.uV Ayuc- ovg". xui ev.ei 6e ncc?uv zfjv Qeoou/.Lccv uv.ovec „tpevyov tnetT dndvev&e 6c 'E?.Xd6og evQvyjiQOto" (478). I, 447 ?] 6cn?Sj oti ndXiv tjjv OeTTa?.tv.fjv noXiv ovzcog einev. B, 867 Kccquiv ^ccQjiaQotptovtov) fj dtn?Sj otl Oovv.v- cSLdtjg Xiyei Tfjv ovouuotav twv (~aQ(3dQcov vetozeQtv.fjv elvai. i?Jy%eTui 6e evrevdev ('?). v. Strab. XIV, 662. — Caeterum ex multis hic pauca habemus. Quare non omnia iudicare licet. »■ 234 ^Aqvi]. "Aoxqi]. B, 507 ot re TtoXvoTucpvXov "Aqvrjv e/ov o" te Mideiav oct Zijvodocog yqdcpec "doxQTjv eyov' oi Svvazat ds nqhj- OTatpvXog f) 'Aoxqrj XeyeaOaf uSiOTCiGTOTeqog ydq eOTiv 6 'Haiodog Xiytov ,]'Aaxqr] yeiua xaxfj, &iqet aQyaXen" (Op. 639)- cjote ovdi noXixaqnog IsyotTO uv*)' H, 9 otl Zrjvodorog ev /tiv Tq> xacaXoy;o TtSTtoujxsv „ot cs tcoXv- acdcpvXov ^Aaxqrjv lyov", ev&dds di eluoe %fjv ^Aqvtjv. did f) dinXTj ev Ty^dQvr]. Strabo IX p. 413 to <5' Axqai- cpiov xal ccvto xeuai iv vipei. Qaai 8e xovco xaXeioSut Aqvijv vtco tov icoir]TOv 6/xcovvfiov Tp QsTzaXixf]. Ot 8e cpuai xai zfjv ^'Aqvrjv vtco zfjg Xi/tvrjg xuTccnoOqvat y.ai xrjv Blideiav. ZrjvodoTog di yqdcptov ol 8i TCoXvoxdcpvX.ov ""Aoxqrjv tyov ovx toixsv evTV%siv zoig vtco tov c Iioiodov tcsq^ Tijg. Tta- TQidog XeyOsiot xai Tolg vtc (del.) Evdo^ov noXv ysiqto Xiyoviog Tcsqi cqg ^'Aay.qrfi. Tltog yuq ccv Tig noXvaTa- (pvXov. %f]V COLUVTljV VTCO TOV TCOLljTOV XiyeoO-UL TtlOCEV- oelev; ovx ev 8i ovce ol Tdqvrjv dvci Tqg *'Aqv)jg yqd- cpovcsg**). ov8i ydq ftia dsixvvTUL Tdqvrj naqu Boito- roig. iv 8i Avdoig ioTiv' rjg xai "0/.tr]qog /li/ivijTCCL' 'Ido/.iEvsvg lcqa Quiotov evijquco cixtovog vlov Btoqov, og ix Tdqvrjg iqt[iioXaxog eiXrjXovO-ei. (E, 44). Apoliodoium audiinus, ut alibi. C y 11 e n e. O, 518 HovXvSduug 8' y Qtov KvXXtjvlov eijevdqi!;sv QvXei8eto ecaqov, /isyaOv/Uov dqxov 'Enettov) fj dtTtXi] o%t ") His extremis verbis iSiebelisius (in Jahnii Annalibus VII, 1 p. 86) notari putat epitaphiutn Hesiodi , (V. Pausan. XI, 33. 3) "Ao/.aij ,ufc rrtanlj n o l v X i]Co i. *') Hoc natum ex lectione nolv^upvXov x "Aqvijv nt versus ex- hibetur a Steph. B. *. "J^Qvr^ t 235 ovx cctto KvXXrjvrjg rov ev 'ufQxadiif oQovg, aXX' ircLvsLov sotlv 'HXsLtov KvXXrjvrj. ovtol 8e elolv 'HXscoi (1. 'E.-celoL). Strab. VIII p. 337 /ii/.ivrjTUL Ss zrjg KvXXrvrjg zcwcrjg xal "O/LijQog, Xsytov y £2vov KvXXfivtov UQ/hv Eiteiiov. Ov yccQ urtb zov 'd.Qxadixov oQovg ovva e/leXXev rjysiiova ztov Etcelcov aTcotprjvai. Dardania. Dardani. Y, 215 7] dircXrj ocl ersQa zrjg 'IXLov i) JuQdavLa tog~ tceq y.ai i) Qvyla (v. infra). Sed Dardani Troum no- mine continentur. P, 80 Tqiolov zbv x uqlocov sTcstpvsv np.vd-oLdrjv Evcpoo(3ov). TQtbg uQa 6 EurpoQj3og aXXa xai JaQdavog (sc. H, 807 aysdodsv ftuXe JctQdavog avrjQ nav9oiS/]g EvcpoQjSog). ol uqu /Jagdavoi TQtosg. xai oci avci zov zbv tv Tqioglv uqlozov. ov ycxQ sotlv wg MvQiiidovcov zbv uqlotov (~, 10). "V. Strab. X, 453. XIV, 574 l.syeL /isv yuo (o TTOLrjTrjg) xai xoLvtog arcuv- zag TQcoag zovg avfiTcoXsurjoavcag avcolg, tog ntQ xai 'ui%ttcovs zovg svavTLOvg, aXX ov dijrcov Tqqluv sqov/lsv v?j zl'ia xai zrjv HacpXayovLuv ovds zrjv KaQLav rj zrjv ouoqov avzfj ytvdiav. sliyto tf oiav cpfj' TQcosg /isv xXuyyfj z ivonfj z 1'oav, ex 6s ztov ivuvzLtov ol tf uq itjccv oiyrj /.isvea tcvelovtes ' ^dacoL Cf. infra Troes. Demetrion. B, 696 oi tf elyov 0vXuxrjv xui nvoaoov uvd-e/ioevza, Jrj/i?jTQog zi/ievog "Iztovct zs /irjcsQa /njXtov) r) dircXrj tkc oi zbv nvQaoov XiysL JrjurjzQog zi/isvog, aXXct noXig iazi Jrj/LrjzQiov xccXoviiivT]. Aliter Strab. IX, 435. Parti- 236 cula quod abest minime Aristarchi iudicio obstat, ut alias ostendam. Dolopes. /, 484 JoXorceg j.ieqog zrjg QfricoziSog ytoqug, 5i6 xai naqaXeX.oircev uvzovg iv rw xazaX.oyci). Echinades. B, 625 o2 (5' ix /Jov?.iyioio 'Eyivucov -0' (fpctwc) // Sc- nJ.rj bzc oiiy cog xeytoqta/.iivov JovXiyiov ziov *Ey y ivad(av ovzcog eiqrjxev u?.K avzi zov ix /Jov?.iyiov xai ziov a?.?.tov Eytvudtov. y.ul bzt uizo zov 'Eyivcc eirzev ^Eywacov. Sc. eodem niodo ut Tqcuug ze xai"£xzoQU, quod notatum crat, V. Ariston. N, 1. — Cf. Strab: VIII, 340. X, 453. VIII, 335 (EytvaSeg cov iazi xai zo JovXiyiov). X, 458. HXetot incolae Elidis non saepe nominantur ab Homero, sae- pius 'Eicetoi. A, 688 bzc aizuvtcog HXeiovg xuXei. A, 694 rj ScnXr) bzt Mv ziai yqucpezat 'Ayutoi' zovg Si HXei- ovg 'Eusiovg xalel "Oftrjqog. A, 737 rj Sm?:rj bzt zivig xai 'Ayutiov yqatpovaiv. "O t urjqog Si 'Eicetovg zovg HX.ei- ovg Xiyec. 759 fj SncXij — bzc zovg nvXiovg ''Ayatobg X.eyec vvv, zovg Si H?.eiovg 'Ercetovg, — De Epeis prae- terea Steph. B. s. /lov?Jytov' iliyovzo Si xui ol iv ztjj JovXtyico 'Ercetoi, cog 'ErcatpqoStzog Tcuquzi&eig zov *Aqi- czaqyov ix5ey6/.ievov ovcto* E p h y r a. Duplex Ephyra est apud Uomerum, una Thespro- ttae, altera est Corinthus. B, 659. Z, 152. N, 301. 237 0, 531. Hanc posteriorem ubi poeta ipse loquitur Co- rinthum dicit, heroes Ephyram. B, 570. Z, 152. 210. N, 301. Velleium Aristarcheum nemo suspicatus est. „TVeque est. quod miremur ab Homero nominari Coiin- thum. Nam ex persona poetae et hanc urbem et quas- dam Ionum colonias iis noniinibus appellat, quibus vocabantur aetate eius, multo post Ilium capttim con- ditae". I, 3. Hyde. Hylc. v. infra. 61/^ VljOti) h XQavafj r, 445 rj SiTiXij otl adrjXov nozeQOv ovofia y.vqlov iaxiv cmb zov XQavO~vc(L in avztjg nQtiozov zbv ydfiov xai TeXeitu&rjvai rov lAXeg~dvdQov xai T~g 'EXtvrjg ? tj im- dezixcog xrjv TQa%e~iav. Tivig ycxQ zrjv Xeyoftivrjv c E?Jvtjv rcQog tij \A%xixfj eivai drcb zrjg c EXivrjg bzi zavzrj nQwztj Iniftrj. Lycia Troica. /d, 101 jivxrjyevei bzi dnb zrjg TQcoYxtjg Avxlctg, ig~ ijg iozLV b TldrdaQog. E, 105 Avxltjdev) bzi zrjg Totoi- y.tjg Avxiag. 173 t) din?Sj bzi ztjv TQwixrjv Avxiav ?.eyei. 'Lydi. X, 431 rj din?.ij bzi "O/iujQog ovx olde xa/.ovfiivovg Avdovg, d?.?.d M/jovag. nQog %d neQi KiXtxiag 'Haiodov (Cf. V ad 2, 291). Saepius monitum Straboni, e. g. XIII, 625. 2ZB Mioof] T. infra. ( IMf l rr-t-t/pe' Phxygia. B, 862 fj dtnXij oti ot vecotsqoi tijv TqoLc.v v.ai tj)v @QvyLav tijv avcijv Xsyovaiv, 6 di c 'Ofi?jQog ov% ovtcoq. AioyvKog di avviyssv. Huscusque puto Aristonici ob- scrvationcm esse. ovxot di T?~jg itty.Qug elot QQvyLag' ij fisyalrj tcuqu tqj 2uyyuoLco xeitai odsv v.ui °!Aotog og fiij- %Qcog rjv "Ey.TOQog iTCTToddfioto (ABL). K, 431 fj 6. oit etdpdvg tcov Tqcocov oISe Tobg Oqvyag. TI, 719 fj d. oti "OftrjQog scsquv tt)v QQvylav Tr t g Tqoiag otdsv. 2, 291 fi dircl.rj bct stsqu fj (JiQvyiu naQa t?jv TqoLuv. £1,- 545 fj d. oti etsqu v.u$ c 'Oft?joov fj QQvyiw ol ds VECOCEQOl cvyyjovot. Strab. XIII p. 657 ol notrjTai ds, fidXtocu o) TQctytnoL, ovyyJovTsg %d s&vij, v.uddrcsQ Tovg 2 T Qcdag xai Tovg Mvoovg xul tovq Avdobg QQvyag rtQogayoQsvov- civ, ovcca xai tovq Avy.Lovq Kuquq. Cf. XIV, 675. 2af.iT]. og. B, 634 ol' re Zditwdov s'%ov ryd' o'i 2dftov dftcpsvs- ftovco) oti ZijvodoTog yQc.cpst ijcf o'i 2dfirjv, y.ui ciftETQOv noLcov y.ai ayvocov tht v.utu to ctQOsviy.bv svLote ivcpi.Qs- iut ta £ig og (1. rj) bjyovTu. Reliqua Aristonici scho- lio ab alia manu assuta sunt. Cf. Scli. o, 29. De Strabone p. 453 1. X suspicio est non omni ex parte recte referre de Apollodoro, sed in quibusdam eius sententiam haud recte cepisse. 2 a ft o ■& q ct y. rj. A T , 12 2dftov Oorjiy-Lijg) fj 6. oti oidsnoTE avvd-hiog 239 «fyjjjg 2afio&Q<^xt]v*). £2, 78 Iccuov) r) dfopAij or< */}»' Zaiio&Qctxrjv ovrwg elnev. Strab. X p. 457. Scamander. X, 151 r) StnXfj oti ix vijg avTtdiaoTO?.ijg Tavrrjg oa- rpig oti $i eTSQa nrjyfj v6art XtaQc^i Q£i xaTcc %Ei{ic5va. . 2 e X X1) e 1 g. B, 338 oTt SM.rjEig noTccfiog ioTtv Idoictg 6/.i(i)vviiCi)g Tjj &£-Tia-Alf3oXqg ovaa bvx i"t dua%v- QiUo&ai. Adscribam quae sequuntur apuil Strabonem, unde apparebit ut Aristarchus suum duxerit attendere quid Homerus aperire \elit et ut Apollodorus magi- stro. suo obsecutus sit. G>i?.6yoQog bi cpijoi (sic pergit Strabo) xai zbv tieql Jtobtovrjv xonov iogrcEQ zrjv Evfioiav 'EXXoiiiav x?.iji)~vca. xai yaQ 'Holodov ovtco Xiyeiv. Iozl •cig 'EXXomrj npXvhfiqg rjc? evXelpcav' ivddde Jiodib&rj ng £7i eoxazirj 7cen6?uozca. oiovzai di, cpijoi v b 'AnoXXb- dcoQog, artb ztov elcov, zcov tteqi to ieqov ovtco xa?.e~iodaL' tov ftivTOi tcolijztjv ov ?.iy£iv c E?.?.ovg, aXla ^E?.?.ovg vtto- XaftjSdret zovg tieql zb ieqov, nQogLieig ozi xal ~s?j.ij£v- tcc ziva ovofidtEi nozctfibv. 'Ovofidi.iL ftiv ovv ozav cptj Tlj?.6i)£V I| EcfVQJjg TCOTClflOV ClTcb ~£?Jjj£VTOg. 2lvziEg. Hic populus est Lemnum habitans. Apollon. lex. Hom. 720. Troia. Troiani. O, 544 fj dm?.rj ozl bfitovvfuog xfj ytoQa tijv °'l?uov Tqolciv eiQijxev. E, 200 i) dcrcXTj ort ol tijv Zi?.siav ol- xovvTsg vtco tijv "ibrjv xai vtco ndvdaQOv TQtosg i?.iyovTO. E, 211 ijysofirjv Tqweool, cpiQtov yuQiv "ExzOql dlco) ozi avTL zov TQtotov tcov vnb tijv "idijv, xaQiCbftEvog 6i a Ex- toql ' TLvig di ayvoovvxeg oci Xeyovtat xai ol vnb ndv- Sc.QOv TQtoEg fiEzayQacpovOL' ,,Tqioeool cpiQcov yaqtv l?t- noddfioioi". — Strab. XIII p. 584 sqq.*)--Ari- sta.chi esse puto, quae habet ad B, 113 "iXov fiiv *) p. 5S5 sanandus Strabo verborum traiectione. Verba ovx otovTctt, — Qr)°ijai transponenda post alterum Qi)§ycsi, sic: Hqici/jou h'l oiztp, c.iricQ iytxi Qr)^rjOtr. Oix oXovzctl fle flsiv li tiOtic.s axoitiV oi uiv Iv Tyofrj, aiiitQ iyco Qrjjijaiv, aU.cc y.utr intQ^atov. 241 ?.iysi "OiiijQng; I).li~s 8i ovxiil gnjai' xalEqfidtav, al£ oix Evjioelg (sed Abantes). — Qiiaedain ad fotmaui nominnm pertihent. B, £D"2 i} 8. oti &qvov etne %rp> iv u?.Xotg QQvosooav, etrvt de tjfg G;ov6sooa itbXtg. y!, 711 dil 'i)v iv i@ xaza?Jiyq) sl'qi]xe Qqvov vvv Qqvosoouv Xiyst. — B, 592 ozi Mioorjv zqv irci ylay.covLy.~g Msooqvrjv Xs- yet ovvxlnliag zovvouu. Sirab. VIII p. 364. B, 500 ozt vvv fxiv ixzszaiiivcog "Y?.r t v ci'Qr]xzv, iv a?.- Xotg 8i ovvsoicditivcog ,','YXij ifi otxia vaitov" (II, 221). vvv 8i xuXovvzcu "YXctl 7i?.}jt}vvziy.cog. II, 221 ozt iv- ■zavda ovveor.c.Xusviog, iv 8s zw xataXoyca ixreza/iivcog. E, 708 // di7i?.~ ozl Zi]v6dozog yQucpst "Y8i]\ 1'ozt 8i zijg slvdiug i] "Y8ij (Y, 395*), 6 8s avriQ BoiwTing xaixto/trj Bnttoriag tj "YXij. xai ozt ~ov (1. vvv) ovvsozul.uivcog Xi- yezat fj rcoXig, iy.Tsxaxat 8i iv T(~ xaxa?.6yto olcc /tixQOV. Strab. IX p. 439 "OiiijQog <5' cvtxtog IxcptQci, r.ozs fiiv iy.xsivcov tcjv TZQtoxijv av?.?.u(ir]v, cog iv tvj xaza?.6yo), i]tf "YXi]v y.ai llszstovu, noiqzLy.iog**). tiozs 8i avoxiX?.cov, bg (> 5 iv "YXi] vuisoxs (E, 708). xui o Tvyjog oy.vxox6j.LCov o% uQiozog "YXrj ivi oixia vauov (II, 221). oi>6' IvzavUa ev yQarpovzcov tlvcov "Y8i] ivi' ov yccQ 6 j£iag ix zijg ^iv- 8iag to odxos /iszsttsi.itcszo. Vitles Aristarchea omnia quae Strabo sunisit ab Apollocloro. — II, 180 Mvy.}]vr]' i] 8mX~ bzi u?.?.u%ov Tc?.i]d-vvzixtog Mvy.i]vag. Item ad yL, 6 bzt vvv ivtxtog t^v Mvxnvnv. — ♦) Memoria lapsus est Strabo XIII, fi2G T. ,V p. 470 Tz. Ver- stis a quibusdam insertus 13, 807 T,am).f> vno vttfoivxt, iion ideo spurius babttus ab Aiistarcheis (haurit ex his fontibus) quod nulla in Lj'dia Hjde esset, sed quod repetitus videretur ex Y, 335. **) Boeotos dixisse "YXcts ut&vgas, kvtias, Strabo docet X p. 407. 16 242 H, 136 0siag. r) dmXrj Szi lv 'OSvooeicx (o, 296) ftAvdvvfixwQ ,,?) Ss 0saig inipalXsv snstyousvtj Jtbg ovqco" cbg Mvxrjxrjv xai Mvxrjvag. Admonebo hic notissiinae -observatioAis, Homcrum semper haberc ?) -'IXiog. Unde bis falsa Zenodcti lectio convicta, O, 71. 11, 92. §. 3. Si quidem et in sermone Hoineri cxplannndo et in antiquitatibus eruendis utile erat et necessarium recentiorum usu neglecto sokim Homerum sequi, id in geographia oinnium inaxime agendum erat, ne com- mentis et vanitate oninia commiscerentur. Etenim hunc locum non docti tantum interpretabantur, sed ipsum Graeciae vrJgus, cum unaquaeque regio nobilis ignobilis se tamen a celeberrimo poeta praeteritam nollet. Sic quae Homeri Pylos esset non tantum in- tra eruditorum parietes disceptatum. Strab. VIII p. 339 ol c? ovv ix T?~g xoiX?jg HXtSog xal zoiavxijv cptXo- Ttfdav nQogsTtdsoav t$ naQ avTolg nvhp, y.ai yvcoQt- o/iaza SstxvvvTsg Fsquvov tohov xai riQovia noTCftbv xai aXXov FsQijvtov, evc dnb tovtcov int&szcog rsQijviov siQ?~o$ai ntoxovftsvoi tov NioTOQa. Tovto di Tavzbv xai ol Msaoijvtoi nsnoir^xaot xai mHavcoTSQoi ys cpaivov- Taf ftSXXov yaQ yvcoQtfid cpaatv elvai tcc nciQ ixsivotg riQijva ovvoiy.ovf.isva noze sv. Cf. 338 tqicZv HvXcov iOTOQov/.itvcov ey HeXonovvrjOCj) — 1'xaaToi tov naQa ocpi- viv ijuadosvTa nstQcovTai Sstxvvvat xai trp> tov Nsoto- Qog naTQtda tovtov dnocpatvovatv. Item Ilienses Strab. XIII p. 593 ov yccQ ivTavOa iSqvos Tr/v noXtv (b ^IXog), onov vvv loziv, dXXd oyeSov ti VQtdxovTa OTadiotg dvw- isqio nQog sio xai nQog olotcT) (3e(3h][.iivov tceqletccov ioTiv evvoixcug' ovx av ovv uvtov fir) ig ysLcova xai uvOqcotccov fiaaiXea buocpv- 7.cov 7iQo3vf.tiav togi)vSe ye iTciSei^aoOai. Hoc igitur genus interpretationis Homericae in oppidulis graecis et inter mystagogos ferebatur. Scd praeterea cum a pueris Graeci geographiam ex Homero cognoscerent, maxime ex catalogo navium, qucm apud quosdam memoria tenere vel lege sancitum esset, plurimi Homerica urbium, fluminum, montium nomina cum iis, qnae suis teinporibus valerent, conspirare vo- lebant, immo eo procedebant, ut in hoc genere omnem doctrinain ad Homeri normam exigerent. Strab. VIII p. 337 Atyco Se tuvtu ovfifidhlcov tu te vvv xai tcc vcp 'Oui']Qov leydjteva. dvdy/.ij yaQ dvce^erdCeotraL tuvtu hxeivoig, Siu ttjv tov tcoltjtov So^av xai ovv-tqo- tplav nQQg Tj[iag TOTe vo /niCovTog exdoTOv xa- TOQOovodai Ti)v uaQovoav TCQod-eOLv, ocuv Ij /.njSiv dvTirciTCTOv Toig ovtco ocpoSQa tciotf.v- ■0-eioi TceQi tcov uvtcov XoyOig. Haec vero studia non tantum ad vanain Homericae geographiae inter- pretationem duxerunt sed etiani ad corrumpendam an- tiquitus traditani scripturam. ]\"ani Messenii suam de Oechaiia sententiam ut aliquo modo tuerentur, catalogi versus 729—732 aut spurii iudicandi aut alio trans- ferendi erant. Sed memorabile exemplum apud Pausa- 16* 244 niam est YIJ, 26, 6. ln catalogo navium B, 573 est eiusmodi versus: di {/ c YneQ?]rjQag ts ta&iag — 1'otl 3s Tijg TSTQay.cofiiag Tijg nsQi TavayQav, 'EXstovog, "AQtiaTog, MvxaXijoaov, Qtjqiov. rQtxcpovoi 3s y.ai zovzo Nvactv ts ta&irjv — xcbfirj 6' ioTL tov 'EXixcovog r) Nvoa. Phea erat urbs prope mare sita (o, 297); quae ob *) Gf. dc Cratele Sch. y, 239. 2-13 haac caussain minus apte visa est commemorari II 234 (qiia?r:(juam est aptum, ut magis etiam pruripinem mutandi intelligap). Quiii dig gc In wy.vQOCp 'Axidovzi*) ftdyovzo ayQOftsvoc II(i?,lo.l ze xai AQy.ccdsg iyysoificoQOL Xdag TcaQ zilysooL — ov KslddovzL oidi Osidg. z<~> yd.Q %dcpi<) rov ^IccQddvov xovzov 7i?:rioiccQsLV xai xdtg *^4qxccol tov totcov ftdlJ.ov // ixsTvgv **). *) Sic necessario legendum. **) Hi igitur intellexerunt ^TctqSavov da<;i fte&Qet ad fluvium Iardani, h. e. qui lardani tumulum practerfiuit. — Ceierum manet in eo loco difficultas. Propler 'lanSdvov d«'ft pte&na non potest KehiSmv nomeu proprium fluvii esse, et res eadem si 'AxtSovn substituatur. Moc iniellexit Aristarchus: quare xeXdSovn pro ad- iectivo accepit liac nota apposila: i) StTiXij oti ISCcog tk (nO-etn 7rpor«i'«s j6 xvniov *7irjyaytv ,,'IanSdvov dtjtf.l tiieO-na." Statuit igilur qtiandam anacoluihiam, ut oratio post tn cixvnom xeldSovri interrupta videretur, deinde denuo instituuretiir. illis 'IanSdvov d/x/Joij; ttao Ttiyeaotv 'lanSdvou) ' ovtco yd<> xcu 'PenexuStj; taToneT. De quo (si verum esl) sic iudico. Didy- mus in commentariis cum varioriim varia m,olimina recensuisset, addiderat, si quis locum mutare veilet, potius ^jwrjs scribendiini <» *i-A»J Haec post commenta, liaec post nugatoria et vio- lenta conamina intuere Aristarchi viain et rationem, % esse: hanc enim in hac re Pherecydem commemorare, ut videri posset lianc lectionem in suo Homeri exemplari ofiendisse. Hanc propter observationem, si neglecla fuerat, graliain meruit Didymus: attamen in textum non magis inferri debcbat, quam Kvvorv pro Kooiv, tilins Antenoris, T, 53. Sic enim Pherecydes eum dixeiat, teste Schol. V. h. I. Ilic facile credo Plierecydem Cynoiiem ex suo Homero habuisse. Similiter iudicat Schol. Pind. Ol. VII, 42, ubi Tlepolemi mater a Pindaro dicitur 'AOTvthtutta, quae Homero e-t (B, G5S) 'Amvoytu: „(1x6; de tbv IlivSaciov thi avrrjGai TctvTr) Tij yQcfflr'. Quod in hoc exemplo (quod alter schol. aliter iudicare videtur) quamquam negari non potest tamen non opus est credere. Eadem a Pherecyde tertio sed item simili nomine dicta 'Acitv- ytvtia. Nam haec nominum in simililer significantia transformatio, de qua multi dixerunt, invenitur etiam in mythicis. Simplicissima sunt (ne ntinc ea commemorem ubi dnplex terminatio est, ut Alciy.cio May.ccQtog, ID.ovtoiv, — evg Voss. hymn. Cer. p. 140.) 'UTto- y.iv,uiv>i, lleniy.lvutvr], KXn/ievi], Miiller cycl. 19.8. Kleine Stes. 5!). Mater Aiacis 'Knipoia et ITeolfiota, nec erat quod aiterum tantum retinere vc-llet Osann. de Soph. Ai. p. 55. Quid quod eadem ajnid Pherecydem '1'enepotc, v. Huschke AaaL litt, 325, qno ceile recte explicatum quid sit '-Eoljioia et Ilenl^ota, sc. yvv!] noivScoQog, (>oov 'Qxeavov de maris affiuxu et recessu (p. 3. 4.). Itein geographicai Nrtsse Bi.spo- rum Cimtnerium, Istrum, oras Hispaniae (p. 6). ISuic opinioni primus oinni vi obstiterat Eratosfhenes, qoi poetam non doctrinam sed voluptatem andientinnl quae- sivisse defendit eiusque eruditionem mediocrem esse. Homerum tantuminodo in Graecia bene versatum esse, reliquarum vero regionum sumuiain esse inscientiam, ne Aegyotum quidem yel Libyain cognitam liabere. Hoc vfcro tantum abesse ut poetae vitio vertendum sit, ut ipse poeta niliil nisi audiforum delectationem quae- rens etiam de .industria insulas et terras remotas et miraS remotorum populorum consuesudines finxerif. Quare si quis Circam, Cyclopem et alios dicere Velit ubi fuerint, eiim vanam operam consumere. Immo etiamsi statuenduin sit Ulixen circa Siciliam errasse, tainen Ho- merum rationibus quae poefam decent ductum haec in longius removere debuisse et reinovisse, ne mcmorabilia niinis in propinquo aCciderent*). Hac via progressus est Aristarchus, hac via sectator eius Apoilodorus. ('innctQ/og tv toT; nQog 'JEnctTooOivr]) p. 15. (nnoTfQov J" tniaxenTtov 'JEQCtT0Od-&t], nuQUTiOtvTug u/.iu xcd ti)v 'innitQ/ov iioog aviov c\vTin).oy!uv). *) p. 1S (49 Tz.) 23 (61) ,','O.urinov (itjrs eitevai tcwto ut]tc t3ov- ItoOut ti> yvcoqlfios Tonoig noitTv Ttrp nlttrrp>■." p. '26 (7(M „vno).u- (3oi Tig uv tov noir]Tr)v povleaOtn itev Iv ToTg nQoaeantQioig ronoig Tt\v nlc.vtjv toj 'OdvoaeT noieTv' unocsTtjvat 3t unt> tiov vnoxeiue"- vtov, tu uiv ovx ccy.QiptSg nenvautvov, tu tfh ovdk nQotloutvov ovTtog a)./V tnl to dtivuTtQov xut TtQUTtoSioTtnov txccOTU ti-uyttv." 28 (74) sqq. VII p. 298. -299 (354 sqq), LepiiJa eins veiba surit p. 24 (64) „tot uv evQtTv tivu 7iov 'Odvooevg nen).uvr\Tat Ztuv tvoij xav axvTea tov audt)ct\j>ttVTa iov tmv uviucov c\ox6v." Unde patet 254 Iam intelligemus quid sibi velint Aristarchi notae, qua- rtun vestigia sunt in schol. e, 55 nQog tcc tceql Trjg n\a- vrjg ozi nOQQio tiov iv ixTETOTiioiievoig*) Tonoig aoQLOTOig' CpijlH yojuV TTjXod-L 7T0V X1]V vljOOV ElVUl. X, 190 EX TOV- tiov di ixT£T0fct.0fJ.evrj cpaivEcai i) ftftavt) tov 'Odvooicog. d, 556 d~jlov xax tovtov otl iiujxioTui i) vrjoog (Calyp- sus). inEL tl ixaiXve tov Meveiaov othcog tyovTa tieqI 'Odvocea xai Ttqkiv olrjv yaQioaoO-aL IdiXovTa vavv nej.i- tjjaL xai otooaL tov cpD.ov. Hinc nec Phaeacum insula exclusa: 'Q, 204 otl. oacpcug ivzavda ixcecoTcio^ievrjV tcov xal ioycccijv ti)v tcov Qul6.xcov ycoQav acpLoTacai slg ti)v KeQxvQav (1. naQLoTijOLv ov ti)v K.). Cf. Apollod. Strab. p. 44 (119 Tz.) I. VII p. 299 (358). Quam in sen- tentiam paene obliteratam nunc jVitzschium ferri vi- demus. Nunquam satis Aristarchi aciem admirari possumus. Porro hic memorandum illud, quod ex Gellio novimus XIV, 6, qui inter quaestiones Homericas affert „utrum iv vjj l'oco -O-ai.aooi] Ulixes erraverit xaTalAQLoTaQ- %ov an iv vrj sizco xutcc Kqo.ti]tu" **). Crates Homero Ocea- quara ei contraria pars ridicula visa sit. De consensu Eratosthenis, Ai istarchi, Apollodori v. praeter ea quae textus noster habet maxime p. 31 (84) VII, 298(354) 299 (358) „t« nXtTcTct utrtvtyxctg nctQ^EQttTO- O&frovg" (Apollodorus sc.) Hic praeter alia multa hoc de xVpollo- doro: tnafCvu v*k v.cil toTg ttsqI ZixtUav Ti t v n).t'tvt]v Xtyovat xu(f "O,ut]Q0i> ti)v 'OSvaatoig' tt yao ctv %Q~Vtti tt]V utv n).ttvr]V ixtT yt- vovivai qctaxtiv, tov iSk noirftr\v iitaxtavixlvui uvOol.oyiag /ctQiv. *') IxTtTonioutvoi Tonoi Strab. 4G (1-25) ixromauog 61 (164). 1. V. p. 224. Utitur voce ixTontCttv etiam intransilive „remotas re- giones adire." p. 42 (1J3). 21 (56). Occurrit in hac qtiaestionesae- pius apud geogiaphum iitoxtavlLtiv et ii-toxtctviauog. Hoc non tan- tum signilicat „in Oceannm remittere", sed induit etiam significatio- nem ,.in mare longitiquum remittere." Utiiur enim etiam Apollo- dorus, 44(119), VII, p. 299 (357), cuius tainen senlentia erat errasje Ulixeii ,,iv ijj tato 9-aXaaag". **) Sen. ep 88. Quaeris Uiixes ubi erravciit potius quam effi- 255 fitim, h. e. scilicet externum mare notum esse voluit. Qui uti Ulixem eo devenisse dixit sic Menelaum voluit circa Africam navigantem ad Indos venisse, Strab. I p. 38 (82 Tz.). Ciates, ut in plurimis rebus, sic hic Aristarcho contrarius, ab eorum parte erat qui doc- trinam Homero assignaruni. Ex his inter antiquiores erat Ephorus, tum Callimachus, graviter reprehensus ab Apollodoro, quod Calypsonis insulam Favdov (vel Tccvlor), parvam insulam prope Carthaginem esse, item Scheriam, Corcyram dixerat, 1. VII p. 299 (358) 1. I p. 44 (119). Crates; et ut eos commemoreni, ad quos Strabo recurrit, Hipparchus p. 2. 7.15, Polybius p. 22. (v. Bernh. Er. p. 11), Posidonius p. 4. De- nique ipse Strabo. Ergo geographi certe Eratosthenis, Aristarchi, Apollodori auctoritate non errore levati: quamquam apud Strabonem promtum est videre, quam ad sanain rationem identidem invitus trahatur. Apol- lodori senfentia (quae eadem Aristarchi est et Eratosthenis) multis locis apud Strabonem expo- sita, nusquam tamen fusius quam J. VII p. 298 (354) sqq. *). Summam iam supra exposui, de Eratosthene loquens. Addo haec: Homerum nec Pon- tum nosse, nec ,,tcc neQi AX-/vtitov xal ~/tifiv?]v", nec Isthmum Africam inter et Asiam nec mare rubrum nec cc xazcc tt)v 4.Qcc(jiav xal ^iidioniav xal tov 3 £2xeav6v". Hinc patet falsum esse quod schol. dicit 6, 84 IdQLOTa^yog 'EQtufiovg Tovg 'AQafiag axovsi. Et Eust. ib. (p. 1484) lAQioTaQ-yog Se cpccoL xal ainog 'EQefivovg zovg ^"AQapag voei. — De Aethiopibus bipartitis Cratetis et cias, ne nos semper erremus ? Non vacat andire utrum inter Italiam et Siciliam iactatus sit an cxtra notum nohis orbem: neque enim potuit in tam angusto error esse tam longus. *) Exposuerat haec in prooeniio libri secundi de caialogo na- vium. Strab. h. I. 256 Aristarchi sententia fuse tradfia a Strabone 1. I p. 30 (81) sqq. Crat.es, quinque Zonas et Zodiaci incliua- tionem advocans , yeteratorie agit; Aristarchus sobrie et si eius Aethiopas in tabulam referrc velis ut fere cum Vossiana conspiraturus videaris. ;,6 (f IdQioTctQ-, %og tcwti]v /tiv hiflaXlet rrjv vTcoO-eow'^ St%&u de jie/ie- Qio/:evovg oieTat Xiyeo&at Tovg xatf r t /:ag ^didioTcccg zovg zolg a E"kh]oi Tioog /teoij/tpQiav ioyccTovg. TOVTOvg de /ifj /is/t cqIg^) ai 8l%d wots elvuL dho ^dV&LOTtiug, ti)v /isv TCQog avaioh']v, Trjv 8i TCQog dvoiv, ctllcc /uav /tovrjv ti)v TCQog /ieo>]/t[iQiav xei/tivrjv TO~ig "Elhjoiv, IdQv/tivr/v 8i xaT ^dYyvTiTOv' tovto 8i dyvoovvTa tov tcou]T)]v , ojgneQ xui tcc clXXa, ooa elQrjxev 3 ' 47ioXX6dioQog ev tu> TceQi vecov xu- TaXoyov devTCQo), xaTaipevouo&ac tcov totccov tcc /ir) ovto". Ceterum Demetrius Scepsius iilem sensit de his rebus, quamquam quum sibi Troianum catalogum tan- tuisi illustrandum sumsisset rarius ad has res delatus esse videtur. Attamen factum est. Iudicat de eo Strabo ut debet adversarius 1.1 p. 45 (120) ov.a 6 Sx^tjnog 6i Ji]- ftrjioiog ei, ctXXa xui t fXoytp xui r) veco yevtxij toS,vzovrjdrj, /.teztk xui aV-cov Xoycov zrjg yevixijg zbv neQianao/tbv anaizov- orjg' xai zb Arjztb yctQ fjlxrjae xai ib ITv9(otf eQxo/tivrjv xai zct zoizog naQanhjaia xav zb IvzeXeg lyjoai Arjzoee xui TlvSoa avuyxuLtog to^vvdrj. evexa yctQ zovzov xai diazaoat zbv * AQiazuQXftv tpuai ne^i zov rjto dtav e/ti/tve xa-db (1. xaLzoi) rjv zb evzeleg fjoa, i. e. quamquam pro- pria forma erat fjoa neque ideo mirandi causa erat nisi ex reliquorum analogia. Similiter igitur iudicandum erit de dcocov, d/tiotav similibusque genitivis; de quibus Heudianus explicat ad N, 103. zb <5e Mcocov tvioi neQioncootv, iv b/tozovfj zcf> drjQcov xai xvvtvv. ovztog di xai ^AQtozaQyog nQocpeQezat, Jto- xXrjg xai o Oqcc^ zftovvoiog tbg (iaQvvovzeg zrjv ki^iv. — Haec corrupta sunt, ut patet ex altero schol. y AqL- ozaQyog (iu.Qvvei zo -Stbtov xai eneLadij^fj nciQcdootg, b bs Ila/tcpilog neQtana (cf. Eust. 922, 40) — Tu illud sic lege: zb de dtotov evtoi neQioncoatv, tv b/tozovfj zcjj 0-ij- Qtov xai xvvtov' fj 6e naQtxdooig (iaQvzovtog. oiztog be xai b AQtozaQxog nQocpeQezai. Jioxlrjg Se xai b Qqu§ Atovvoiog xazayivtooxovotv avzov cog (iaQvvovzog zijv Xi- Stv. Kccotog de (sic enim pergit) itnoloyov/ierog vrceQ zrjg (iaQvzovijoecbg tprjoiv ozi za /tovoovXla(ia, ozav itev exfj zrjv nlrjDvvzixrjv ini zijg zelevzalag ovlXaji~jg itezce ovittptovov leyo/,iivrjv ndvztog xctl xaza zfjv yevim)v ncQt- 263 onarai, oiov Dr/Qeg, xvveg, yj]veg, oxav Se anb cpwvr]evTog aQyo(.ih>r l v, ndvxcog (3aQVTOvovj.tivi]v, oTov TQiSeg, 8/.iweg, ?.aeg. aviixenai de avxw to naLdtov xai navTtov. XaX- Qig d& cpr t oiv ovx elvai ev diovM.afioig dvaloyLav (?). Hic etiam vides quid complures moliti sint ut. ea ad normam grammaticam detorquerent quae sibi usus non passus est eripi. Facile hinc iudiciirm de dvotodiov, evwdtov, quippe idem fufuruin. Theodos. canon. Bekk. An. p. 1006, 24 to dvowdwv '^QLoraQyog aloywg (i, e. contra analogiam) i[3aQvvev, xai TQiijocov cpaoL Tiveg 3 '^TTixovg (laQVTOvwg llyeiv. Qua in re mire castigatur ab Herodiano apud loan- nem A!ex. p. 19 to dvgtodtov xai evwdcov tw koyco [isV sxEQionaodi']O0VTai, cpaoi 6e tov ^^qLotciqxov Tamag xai Tc q i tov xig xtog, trt 8i xai tov Tig xai Sig xai Qi'g, sl xai SiacpoQtog TavTa yJ.ivsTai rcQog to ?Jg. 6 jiloyQuov 8s cpaoi nsQiOTtu 8td to xai ti)v alriaTixrjv nsQionaaScct. cug yaQ ftvg fivv, dQiig 8gyv. ovzco y.ai ?.tg ?uv. sl 8i fir t 8iv tcov slg ig ns- Qionazai, dX?? 6 jL\oyc>icov tovto inoist, ixcpsvytov ■&/]- X.vxov eni&STOv to Xig nsTQrj iv 'Odvoocice Qijd-sv (11, 64). y.ai ovtio fiiv ixstvog to ?Jg 6 Xsiov ..nsQisOTtccosv sni tov XsovTog TCQog 8taoroXr]v tov iniOsTcxov, dlX* r) naqdSo- otg, cpaoi, Tip ^QiozctQy/p nsidstat. Herod. ad yl, 239 6 fiiv '^QioTaQxog oSvvst, 6 Ss u4uo"iq'uov nsQioncc. cog yccQ tcccqcc to fivg fivv, cprjoi, xcci vovg vovv, ovttog xai X7g ?.iv irti ts Xtv rjyays Sai/uov. xai (ins. ovx) iozt ovvxacatiOsoOat tco jluayQiiovt oti fiaV.ov ocpsiXsi nsQt- OTtao&ai, sl xai firjSiv tiov slg ig XrjyovTcov xai aQOsrixov . ysvog vntoyyovfisvcov nsQtsondod-)]. xcci zdya xa$ ezs- qov ?.oyov, iva to inidszixov xai C)]itaivov ysvog drjXv- xbv xai o^vvofisvov dnocpvyj], Xsyto 8e to ?ug netQ)]' tco fievTOt %aQaxTrjQi tov xig xai (ins. tuj) dig, xaicot ys StacpoQtog xXtdsiat TtQog to ?Jg, ovvs^to/ioitoosv avct) xazd tovov .6 3 ^tQiatccQyog. xcci ovctog insiod-)] f] naQaSooig. (cf. Arcad. 193, 1. 125, 1. nsQ. ftov. X. 19). De accusativo Xtv falso traditum ab Eustathio p. 857, 37 to 8i Xlv ol fiiv nsQi IdQiozaQyov o^vvovotv tog xai T)]v OQd)']v. rjo')] y&Q 8sS/]?uoTat oxt to ?Jg toivvsto naQ avToig. stsqoi 8i nsQioncoot, xavovi^ovtsg cog naoct *) Videntur quidem etiam uCovrt pro anristo habuisse. Eo ducit //, 50S itfam *5s Ifyovu. ovrtos xal ^AnCarunyos. 267 cuTiaTixfj flovoov?.la(3og elg v h)yovaa TteQiaTtuTai, (ivuv, Sqvv, (.wv, xXelv, xatTOt trjg evdelag tovtov o^vvocievr^g. d^vveTui yuQ rj y.?.eig. Nec ulla causa est cur Aristar- chum mirabiliter a se ipsum descivisse putemus, uec quisquam praeterea tam memorabilem exceptionem com- memoravit, imo undique patet omnes consensisse in accentu liv, omnium minime vero eum scripsisse ?lv cuius auctoritatem nec reliqui neglexerunt et Hero- dianus nusquam. v. Herodian. ad A, 480. Arcad. 130, 17. Theodos. can. 1004. Choerobosc. 1230. Eust. 775, 40. Taedet nunc plura addere ut Eustathii er- rorem convincam, quod me olim in adversariis fecisse video. His perpensis, quae adhuc de Aristarchi ra- tionibus disputata sunt, dubitari non potest, nec Her- mannus dubitabit, qui olim fidem habu:t Eustathio ad Eur. Baqch. 1166. Casu evenit, ut unde sit Eustathii error indicari possit. Ad A, 480 in cod. Ven. A He- rodiani notam subsequitur alia, quae est de nominativo ?.lg, sed falso huc intrusa est, ubi in textu Homerico est ?lv. Hoc fraudi fuit Eustathio. Sed qui in Cod. Ven. illam notulam loco non suo alievit is (nisi res casu accidit) videbitur deceptus esse eo loco qui est Et. M. 567, ubi negligentius inspicienti facile videri potest de nominativo praecipi. Ad synecdromen pertinet Cacpe?.cog. Sch. £, 330 AqI- OTUQyog TteQtOTtuTut to 'Qacpe?.cog, xai ovtcoglTtey.QUTijoev. e&si 8e (iaQVTOviog. Herod. ap. Ioan. Alex. 39, 18 tcccqci to Cd- cpelog TtQOTCttQO$vvoj.ievov ocpeD.et y.al to Cacpe?.cog eTtLQQrjcia ficcQvveoO-ai cog cctvo tov Cdd-eog CaQ-ecog. ov yccQ ioTt TtaQcx tcT) Tconpfj 'Cacpekijg. deiy.vvot 6i 'Hcodtavbg cug otc y.axa ovvey.dQO(ifjv tov d(ieltog xal svielcog neQieaTtdad-ij vb C,ucpe?.cog*). ') Hoc usus est sed corrupit auctor scholii 'in Et. M. 408, 20. 268 TaQcpetai. da/mtti. T, 357 taQcpetal ldQiataQ%og aviyvco tbg nvxvai. ovtcog di xal 6 Aaxalcovitijg. xai ineiaS-r] i) naQadootQ. A, 52 ^atietai. Jlaitcpdog liyet &a/ieiai cbg o^elat, jiQiataQ%og de cbg nvxtvai' bf.toicog ds xal tb taQcpetai. Hoc non casu factum, quod in hac anomalia ista rluo concinunt quae concinunt in signl- ficatione. Ergo persuasi mihi (quamvis primum au- dienti mirum videri possit*) aut haec etiamsi adiectiva sint tamen propter ipsam significationem crebritatis se ad nomina periectica in va accommodasse, aut-quod singularem non habent, ad alia pluralia similis formae accessisse, dyvtal, Illataiai, Avyetai. Sed itrjxieta, evQvona, cxxaxrjta quid commune ha- bent, ut eodem modo regiila eximerentur? Commune hoc, quod sunt quattuor syllabarum (quod ex Home- ricis praetcrea cadit in unum Innrjlata) et quod Deo- rum epitheta. Ergo si causa intelligi potest cur dic- tum sit firjtteta (et veterum quorundam ratio, dictum esse pro /.trjtlta, probabilis visa viro doctissimo, qui hodie, quod sine cuiiiscjuain offensione dici potest, in liis rebus solus videt, Lobeckio, de adiect. motione anomala diss. II p. 4) reliquorum miratio tollitur. A, 175 /it]tieza' ovtcog AQtataQyog xQitr t v anb tilovg notet trjv n^etav. xai inexQatrjaev ?] dvdyvcoatg. xai 1'acog nleovaa/.iog iatt tov e. JT, 85 dxdxrjta AQiataQyog nQO- naQoSvvef ol di cillot (Ptolemaeum dicit, Tyrannionem, Painphilum) avaXoyici netd-o/ievot nQoneQiantoatv. inei- ctti] di i] naQcidoatg (Aristaixho haud dubie**). — Cc- T« y&Q dicc roxi Xcog tni^Qrjl-iara itciQcdriyofievct np t cog inironXeZ- arov c/iXei neoianiialjcu. eireXiog. ini/xeX.cog. nnogy.eirui log tntronXeZ - arov 6°ut ro evTQuneXiog (trisyllabis opus eral), iixeXcog (!). *) Inciili piijnutn legens SchoL E, 502. **) De evQuonu excidit. V 269 teruin si hoc loco rationem solam sequi voluisset Ari- starchus verendum est ne turpiter ruisset neuparadosin tam facilem habuisset. Etenim in his oinnibus mascul. in « casuum confusionem esse putavit (ut Herodianus) 11, 185 axdxijza j; dircXrj oti Tij nQogayOQevTixrj avzi Tijg oQ&rjg xeyjQrycai wg xvavoyaha avzi zov Trjg. v. ad N, 563. B, 107. Sed vocativorum regulae illa quattuor item^absona, v. Herod. A, 175. 508. 540. Io. Al. 13. §. 5. His iactis fundamentis Aristarchique in po- nendis accentibus longe patente ratione confirmata spero me paratos fecisse lectores ad ea quae difficil- lima ad perspiciendum sunt ac v vix certo diiudicari poterunt mecum disceptanda. T, 20 ovTtog 'dQcOTCiQyog TCQOTceQiorca drjiOTtjri (5g cctco o^vtovov evdelag' to 6e xEcpakaiov exTeTazai Iv Tij 'IXiaxtj TCQOGiodLa. Substantiva in ocr^g antiquitus non altas in sermone Graeco radices egerant, Ilomerus sex habet cpiXoTijg, veoTrfi, xaxoTrjg, ioTi]g, dijiozrjg et quod dubitant utrum avdQOTi]g sit an ccdQOTijg*). Crevit abstractorum neces- sitas in scholis philosophorum (quod desiderium postea etiam sermo vulgaris saepe adiectivis generis neutri lenibat), et in his scholis propria eorum sedes et no- varum excudendarum officina fuit, ut Lobeckius docuit ad Phryn. 350**). Dein omnes technici frequentant; paullatimque sermo Graccus etiam in communem usum sat multa rcccpit (prov. iooTijg cpiXozijg Aristot. Eth. *) Pleriqne recentiorum epiconim nt substantiva in iVij immo- derate auxerunt, sic in otjjj haec Homerica exhibent. **) De tto/otjjj, quod Plato finxit, accedit Schol. PIa(. ad Theaet. 182. a. (p. 36,'i). De iis, quae cum rna7ii'C,arrjg et xva&orijg comparanda sunt, schol. Arislid. 455, 32. Quam haec Plato ada- 270 IX, 8, 2). Et primum facta sunt plurima ex adiecti- vis in os, quorum maximam copiam Plato habet, et fortasse in communem Graecorum usum alia nunquam venerunt*). Hoc certum est maxime ex hoc genere quo pertinet 6i]L0Ti]g (rjuamquam inde ab Aristotele etiam quae a subtantivis sunt et alia**) apud scriptores frequentantur) Aristarcho ad iudicandum ingentem vo- cabulorum copiam praesto fuisse. Omnia accentum, habuerunt in penultima. De uno xovtp6xi]g accepimus, Athenienses dixisse y.ovcpoTijg, Arcad. p. 28 not. Quid jnovit eum ut di]LOTi']g et uvdQ0Ti']g — an acJooT^g? — (non dubitnndum quin hoc etiam sic notaverit) in ul- tima notaret? Scilicet hic uccentus antiquitus traditus erat. Mihi in his rebus versanti iterum iterumque occurrit, etiam in obsoletioribus vocabulis aliquam de accentu traditionem fuisse. Etenim etiamsi ponamus in versibus recitandis accentum voce non notatum esse quam saepe extra versum etiam Homericorum vocabulorum maverit praeter t$tutponoTr]g pro Statponu demonstrat SixtiioTrjg {Vro- tag. 331. b. Gorg. 5fS. a). — In iis, quae nunc de his substanti- vis llerodianus exhibet ntn. tiov. I. p. 40. p. 33, non potest scri- psisse quod lcgitur p. 33, 19 (cf. 28) aivojrjg. tu tig Trjg IryyovTU &r)Xvxa outit nojs ttno Trjg vog r.ttTaXrjitoig nunrjySr]. arjtttitoStg uou to tdvoTrjg ovoita. Quoraodo cum fugere poterat notissimum 3uvo- ir\g! davoTiig ipse altulit ex Sophocle (p. 40, 12). Praeterea nec ignota fiaVQTijg, yuvvoTijg, TunttvoTrjg, m&avoTrjg, at/xvoTrjg, quae certe eo, quod nunc dicit, non excluduntur. Quod primum occurrit pro aivojrjg est ivojijg (Longin. 11, 3. Plut. def. or. ty) et ccnb rrjg eig xuTtdrji-tug. Chrysippeum yuqttvTOTrjg poterat facile negligere. Sed concedam facile nec hanc grammatici manum esse. *) ^AvdooTijg ap. Homerum non tantum propter metrum , de quo uno adhuc dixerunt, miralionem facit. Hymn. Mart. 10 recentem aetatem, quam agnovit Hermannus, prodit etiam voc. /Sionjf. **) Mira vox xairdnjj, Aristot. metaph. p. 101, 1 Biand., dein apnd alios. 27i proferendi occasio erat, partim coram discipulis in ludo, partim in rhapsodorum et philosophorum confu- a bfilationibus: ut facile cogitari possit multorum voca-/^J bulorum accentus quasi per manus traditos usque ad Alexandrinos pervenisse. Et cum idem sensus, qui ab initio vocibus suos accentus impertierat, qui in qui* busdam a regula defecerat, etiam postea valeret in hominibus Graecis, eo magis ad verum et genuinum in hac re inclinasse censendi sunt: quamquam poterat subinde fieri (de hoc iudicandum erat grammatico) ut tormis certae genti regionique propriis animo obver- santibus ab eo, quod antiqua et communis lex et con- suetudo Graecae linguae suaderet, deflecterent. — Cur vero antiquitus dixerint drjiox^g, ego non magis quaero quam cur xa%VT7]g et §QadvTi]g praeter similium regu- lam invaluerint, cur Athenienses maluerint praeterea TQCcyvTi']g et xovcpoTijg. Ad ea quae de traditione et de sensu Graecis insito diximus, hic addere nece^se, quod sane memorabile, de ovTcc/.ievog, pXt]/.i£vog et plurimis quae adhue recensuimus, Herodiano Aristarchi argu-- menta videri ignota fuisse. Nonne inde licet conclu- dere haec pleraque Aristarcho et aequalibus ne du- bitabilia quidem fuisse, quae et posteriores regulae ' scrutatores et nos hodie mirantes vix assequimur ? At- tendant haec ingeniosores. Memorabilis res est et olim fortasse huic rei plus lucis allatura, quam nunc per nos licuit. §. 6. Quod modo dixi quaedam certis regionibus propria ad obscurandum verum accentum facere po- tuisse, eo me duci patiar ad fragmentum ab Herodiano servatum M, 20, quo alia quaedam lex, quam Aristar- chus tenuit, cognoscitur prudensque institutum. Sc. topicarum dialectorum proprietates exclusit. Kanyaog, TvQavvicov o^vvec zb KaQTjaog wg JlaQvaa- 272 cog. ovzcog yaQ dnb KvUxijvcov ovo/idteoOai zbv noza- /iov' b 6s IdQioTaQxog fiaQvvsi cug Kdvcofiog.. sYno/isv 6s iv itsQOigoT t ov ndvTcoginixQaTsifjdnoTciiv iV-vcov XQijoig xai eni z/jv c 0 /ti] q lx ijv dv dyv.coa iv, bnoTE neQiTOv rXiodvTa(B, 504) dLsf.apoj.iEv, sYys /liovvoiog lovo- qel Tovg iyycoQiovg gvgteXXelv to l xai /iij nsQtonav. to te Ahxaocog iovoqei o^vvsodca fj/icov dvayivcooxovzcov (3a- Qviovcog {B, 647). ovzcog ovv elxbg xai ini zov Kd- Qi]Oog /iij neio&ijvai tov Aqlgtoqxov b/ioicog xolg iy%co- Qioig nQOErsyxaaSca ttjv Xe^lv. Ta%a 6s snsl EtoQpt xd slg Gog XijyovTa vnsQ 6vo avXXa(3dg o^vvo/isva Tip 'rj naQahjyo/isva eteqov syovTa o, zovvo 6e ev dvads^d- fisvov, 6id tovto xai eifyXXaljev avzb Tijg ixsivcov Taos- tog, ei ys zb c A).ixciQvi]oo6g diooov V%et t'o q, Avxa- firjooog, TaQT)]oa6g. to /ievtol KaQrjaog sv tyst a. 1'ocog ovv 6id tovvo i^rjXXdyrj. Cf. scli. "V". h. 1. Arcad. p. 77. Eust. h. 1. p. 890, qui Herodianea exhibet omnia. Ad ea, quae egregie ab Ilerodiano disputata sunt, hoc tantum addamus, Aristarchum in ponendo accentu KaQrjoog potu:sse communem usum consulere. Neque enim hoc nomen ex usu eA r anuisse apparet ex Strab. ]. XIII p. 415. — Ex eodem genere, quod Herodia- nus disceptavit, hoc est Schol. Apollon. Rh. II, 712 nXEiozog 6s noTa/ibg JsXcpcov, bv vnb tcov iyywQuov HXstovov rpaoi XiyEoduL o^vvovcog cog xaXov. Jlo xai TLXelgtolo nEQionco/iEvcog ini Trjg ysvixtfg dvaytvcooxovai. Ulic quoque melior ratio in textu obtinuit, ne ex uno quidem cod. IlXEiazoio notatum. — Steph. Byz. Itcov TvoXig QEoaaXiag, "hcovd te /trjTEQa /lijXcov (II. B, 696). 61 syycoQioi o^VTOvcog aiivijv cpaoi. Id. Ayxtov noXig IIi- xevvLvcov. 1'ocog 3i fiaQvvsvai xaza Tovg iyycooiovg cog 'Avtqcov CAyyiaXov z Avzqcovcc II. B, 697). Herod. K, 266 sioiv oi -vjlXovolv (?EXecovoq). b 6s IdaxaXcovizrjg cprjoi 6aavvso9-ai. eozl 6s Tiva a igtoqik zontxfj xazsyfi- rai. ovzcog ovv xai ini zoiizov. igtoqovgi yaQ ovTtog \ 273 daaetog tijv ixokiv Xiytadai. Titog ovv iv Tto xaralnytij ipiX&g dveyvtoftev „o'l % ^Elstov A%ov" (B, 500); cpaai yc7£ et N?]fieQT7]g, ut propria fierent, non distinxit Xig et Xlg, non quae alii distinxerunt, ano et ano (quaest. ep. spec. I §. 10 p. 23), ainv et Alnv (B, 592), "Iqtj et iQr) (J, 150), KQiog et Kgfog (v. E. M. 539**) ut vel mo- *) Arcad. G0, 27 Ta ti; qo; diavllafia anla TraQaltjyontva Trj ov Si(fHoyyo> ^anvvtrat, tl iir) ti; etrj diaOTokrj, ovqq; 6 avtfiog, ovQog totios o 7itQi0Q(£(ov Tag vavg. **) Nec in ,Orlhographicls Brjaaa etfiijaoa, ad B, 517. Cf. Steph. Byz. s. t. 18* • 276 clcstus in his differcntiis fuerit, quos reccntissimi qui- que grammatici immoderate auxcrunt: sin distinxit vel usu vel ratione commotum fuisse credere par cst. Quid? si ratio eum fefellit? Exploremus hunc locum de l4/.upoT£()6g paulo accuratius ad quem spes est nobis aditum fore. Schol. 2, 319 hoc legimus: cxv/ivog tbg vftvog elg IdioTijza aveyvcoodr]' xbfievxo i av 6 q covv fiixb v o§i- veod-ai a^ioi o 4oxaX(oyL%rjS nqbg diacpoQav. At nec scribitur nomen proprium Sxvfivog*) nec intel- ligi potest cur potius hoc \ocabulum accentu ab ap- pellativo distingui debcat quam Kvxvog, slvxog, l FvlXog, (Herod. Arcad. 53, 16), s/itov, KartQog (plures sunt, quos commemorat Pausanias), 2'xv?m^, KoQa^, TavQOg, rQvllog, Aquxcov, TSlovyjog, UwXog, TItti^, MvQf.ii]!;, c IeQa'$ (compreherulam una polysyllaba), TkvQog, ^Eqi- cpog, Ba.TQa%og, zlafialig, Koxzvcpog, jlv&Qtonog (Eust. 847, 40. Suid.), item BoxQvg, dacpvr], 'Yaxivdog, ^iecpa- vog, et BovTijg, c Eqoi], QwQa^ (Pind. Pyth. X, 64), Jr)- fiog, "HQiog (Euseb. hisf. eccl. III, 36. IV, 20), Kowog (PJat. Mencx. §. 3. cf. Koen. Gregor. p. 291), KoiQa- vog (II. E, 677. P, 610), TvQavvog (Apoliod. II, 4, 5. Euseb. h. eccl. VII, 32), Necpalrj. Haec et multa si- milia nemo aliter scribit, quamvis et hodie ad propria per accentum distinguenda piointissimi sint. Causam, quod meminerim, nemo dixit. Scilicet inclinat sermo Graecus in hoc ad retrahendum accentum, non incli- nat ad promoA r endum. Et substantivum quidem, in viri feminaeve nomen transformatum, in quo finem versus accentus promotus sit, mihi nullum unum praesto estj ut Ptolemaeum, cum "Sxvfivog requi- *) Zxvfivos o TttQtcynvcs Athen. 20. a. 538. Geographus notus. .277 reret, errasse certissimum sit *). Sed in Ptolemaeo hoc conamen minus miramur, imo hunc ad declinandum usum promtum fuisse iain supra indicavi. Et nescivit regulam. Sed in adiectivis eadem valet lex ita ut in paucis quibusdam migretur. Vide mihi haec: AatSalng, Jozifiog (Diod. Sic. XVIII, 45 et saep. Pausan. I, 8, 1) 7 '£fi7TEdog (Pausan. VII, 16, 3. Harpocr.) MsQftEQog II. 8, 513. Pind. Nem. VII, 53. Pausan. II, 3. 6. 7. AyQiog II. 8, 117. Anton. Lib. 21. v OQswg Anton. Lib. ib. ^Qsiog Niceph. Greg. 1130, 14. 1142, 17. 'Ixeoiog Andoc. Myster. 12. Aioiog Demosth. Aphob. 849 (T. II. p. 133. 134 Be.) 861 (144). Alxawg Conon Phot. 133. a. 38. quod falso scriptum JixaXog ap. He- rod. VIII, 65. IlQOJTog Athen. 576. c. IIqcoci] Cri- nagor. epigr. XLI. v AQ»ftcog Dem. 121. 122 (T. I p. 110. 111 Be.) 428 (I, 388). 'IcpOtfirj (Od. d, 797). Moq- oifiog (Aristoph. Ran. 151. Equ. 402. Pac. 800). '■IXxifiog Plut. vit. Dem. 21. Aiot/Ltag (Lys. contr. Agorat. §. 80 p. 279. Be. Aristoph. Eccles. 208). v Av difiog, 'Ovfoiuag, Zcoaiuag, TQacptftng, MaxaQcacog ex Demosthene notissimus, v AQtaxog Arrian. VII, 15, 7. Strab. XIV, 682. AxQocaxog Parthen. amor. 23. KalkiOTog Euseb. h. eccl. VI, 21. Et composita in- nunicrabilia, ^Acpnfing, Euvtxng, Euvnftng, v Anotxng (Strab. XIV, 633), Evcpthjzng, 'Avahtog (Xen. Hell. II, 3, 2) Adtxng Vit. Pyth. 528. Et ut Eucovvfing Graecum no- men esse potest, sic Eicovvfiog nihil est, ut scriberc video Krebsium lect. Diod. p. 133 — **). Huc pcrtinent *) Similis error latere videlnr in iis quae E. M. 004 leguntur de vljfs, et praeterea alins. **\ Et ftf. p, 130 , 40. ,,Vocativi compositorum in tov rctrahunt accentum. osotifiefamu io u AaxEdctTftov xcii iraXcuttor (\.\\t'rcn\\au. r, 182) nQ0>itQi6ncofiSva. HOovot 6e xat to EiitSaiittov iu xvijtov itf 278 etiam "AXtog, Kqovioq, Beviog. Sed haec, de quibus veterum praecepta habemus, paulo longiorem disputa- tionem flagitant. E. M. p. 521, 10 KXoviog (B, 495. 0, 340) bvofia xvqlov. dicc t'v naQO^vveTai; %a elg og XrjyovTa TQi^QayJa eni xvqlcov naQo^vveTai oiov Syediog (B, 517. 0, 515. P, 306) Xgofiiog (J, 295. E, 160. 677. Q. 275. P, 218. 494. 534. X, 286). KXvdog (r, 147. Y, 238). c Odiog (B, 856. E, 39. I, 170). /lo- Xiog (d, 735. co, 222. 387. 397. 409. 497). Tvyjog (H, 220). czvz inirn: ova i de xaxa. naQccdoo iv %b rjXiog (cod. Par. recte "AXiog, E, 678. 119. 369). "Avtog, Bevtog, KQoviog. Schol. BL ad B, 495 KXoviog naQO- ^iiverai, enei za elg og X/jyovTa zoi i naQaXrjybfieva tql- §Qa%ea eni xvquov naQO^vvsTai, ~%£dt6g, XQOfdog, AoXiog. avTtniniet zo "AXtog xaTcc naQadootv xai to 7 'Aviog xai KQOvLog xai Beviog. Schol. ABV ad E, 683 XQOfiiov naQo^vTovcog, "AXiov nQonaQo^uTOvcog' elnofiev (b Aicov (prjoi V) tcc ToiavTa TQipQayea eni xvquov naQO^vveo&ai. xai eorjj.ieiovf.ieQa td "AXiog, Bevtog, Kqovloq. enexQccTrjos de xai xaTcc tijv c OfirjQixfjv avayysoatv to "AXiog nQona- QO§vv6fievov. v. Eust. p. 593, 30. Apparet propter externam formam hic dissimilia misceri. Equidem de his sic iudico. D Avtog, quod ex rard genere formationis est, cum similibus aeque iudi- candum, quae sunt ""Aficptog et "Yraog (v. Et. M. 110, 41. 92, 42. Eust. 75, 10. 1081, 50). Bevtog, KQovtog, "Aliog, quae vere adiectiva sunt, ubi in propria abie- runt, accentum suum tenuerunt: quod ex regula nostra jTQ07TccQo£uveo3-ca Iv r~ xXrjTtxrj cii.ia nenianiiaOac Trgbs avtiSiaazo- Xi]V tov IniOerov ' ixsh'0 yag 7igo7iago^uvejai, evSca/.iov cag xaxbSai- fiov. Quod idem habet Choerob. Bekk. 1245. Puto de nomine urbis hic cogitari, forlasse eius quae respicitur Arist. Av. 144. Huius vocativum ad yfay.eSctif.iov -applicandum esse facile credo. Cas- terum EfSut/xcov etiarr viri nomen esse scio. (e. g. Eust. 14 5,7.10). 279 factum est. Sed fuit quaedam propriorum formatio in log quorum trisyllaba, si prima longa esset, accen- tum in prima habuerunt*), si brevis, in media. Ex illo genere apud Homcrum sunt Qiaxtog, AYvtog, Mov- lioc, KzrjOtog, MavTioq, Qa.Xn.ioc, Orjuwg, "Yqxloc. Ex hoc: Xqojuiog', Klvxiog, Tvyjog, 'Eyjog, /lQaxiog, Ztqu- tiog, 2vtyJog, Kloviog, QQaaiog, 2%e8iog } c Odiog, doXiog, iiinoviog cuius genitivus tantiim occurrit ut ~xQocpioLo, quorum apud Hornerum pro adiectivo nullum est, prae- ter 86Xiog**)i Nec adiectiva W.vziog, Sxvcpiog, Jllvciog, *) Herod. Arcad. 41, 28. Excipit 'Itoyjos. **) Nec ayjdios'. tantum adverbium ayeSujv E, 830. De accenhi eorum quae vel Homerica suht vel praeterea diserte commemo- rata ab auctore regulae, qui paradosi nititur, non poterit dubitari. Est autem Herodianus. Steph. Byz. s. uv.€i.r\. b yaQ ttyyr/.og. t« 9-rj 6i dnb u4.@avrog tov 'u^Qyeiov — to e&vixbv bf.no- vx>(.iei T(p ijqiol cog^Icov, QeooaXbg, : 'y4%aibg, TQcog, /ia- vabg, sLoxQog. S. jfivia. xai ei /iiiv drrb xov xvqlov Aiviavog yeyovev, evXoyog rj b/iocpcovia avTov cog to Tqcoq y.ai 'udyuLog. Talia conditorum nomina (de quibus nos aliter iudicamus, sc. conditores ex urbium nominibus factos esse non contra) sunt: Mo?.ottoq, Boicozbg, mti- tcoXoq, 2ixe?.bg, ~ixavbg (Steph. s. ^Ayd&if), Kelxbg, 'II- XvQibg, TQLftallbg (App. Ulyr. 2), '-AQxag, c E?.Xoi to edvog cmb c E?.Xov tov QeoocO.ov Eust. 1057, Javabg, cet. *). Excipiuntur TevxQog et FQaJxog, cum populi sint Tev/.Qoi et TQaixoi. Steph. s. ^divla addit iis quae. supra posuimus: fiij b/iocpcovovvTog tov TevxQog xai '/v- vaixbg (1. rQaiy.bg). Id. s. v. rQcay.bg b a E?Jj]v b^vTOvog, sequuntur quaedam mutila, dein to di FQalxog xvqiov ^aQVveTai' to ovv idvixbv b^vvezai. Idem s. '^iftavdg (v. supra) post AoxQog addit: to di TevxQog dirjXXa^ev. v^vveTciL yciQ. S. ALliiovia. zb TevxQog cug TQiyevig w^vv- Srj. Eust. 713, 20 TevxQoi ycxQ ol TQcoeg ?] (i. e. ?; /.idl- ?mv) TevxQoi bivTovcog, cug tco?Jm~lq doxei tcov naXaLcZv drcb Tivog b/icovv/iov dvdQog. Steph. Tevxooi b^vvbvcog ol TQtoeg. Schol. II. Q, 284 tog ovv dnb TQtoixtjg yvvai-- *) Apud Sfeph. s. liotcita pro JlenaevQ leg. /Tfpff^f.^qmd. est sub IHqglu. Moneo propter Schneiderum gramm. Lat III. p. 317. 284 xbg iE%divxa xbv rtaiSa Tevxqov ixaleaav rcQoavarci/i- yjavTeg zbv tovov xai rcoi/joavTeg xvqlov. TevxQoL yaQ 01 TQtusg anb rov (luoikevovTog uvtcov TevxQOv. Eust. 1967, 34 xai TevxQog /tiv xvqlov, TevxQog Si i-dvatov. Item Herod. Arcad. p. 74. (Et TQuixSg p. 50). — Praeterea Javaog quidem dictus ex regula, sed — Javarj. Pergimus Iiinc ad id quod proximum est. Scili- cet non conditores tantum ab urbibus terrisque nomina habent; sed constat haud raro Graecos pueris eius- modi nomina imposuis.se: propter varias causas. Schol. Aristid. 515, 24 vtovg Si "ioyev "'£, (Cimon) wv Tovg fib> TQeig anb i&vwv wv 7iQ0v$ivr]oev lovb/taoe JiaxeSaifio- viov, 'Hlelov, QeTTalov*). Cf. Athen. 439. f. de An- tiocho magno: rjQaodrj nuQ&ivov XaXxiSixijg-- — xai Tovg ya/iovg ovvTeXwv iv rfj XuXxLSl avTod-L StiTQiipe rbv yei/uova . . . ed-ezo Si xai %f> rcutSi ovo/ta Ev(ioiav. TSunc primum de iis quaerinms, quae ethnica sunt, valeatne eadem lex quae in conditorum nominibus va- jebat. Eandem valere nec nomen proprium a gentili differre respondet Eust. p. 325, 40 ad B, 701 xbv cf exvctve ActQSavog ctv/jQ. rjyovv AuqSuvov UvSqu, cog sq- QeO-rj, vorjoei Tig doQiOTCog xaTcc iSvcxbv elSog rj 6vo/taTi- xcog zovcioTL xaTcc xvqlOv ovo/ta b/uovv/tov Tto i-9~vixq> wgneQ xai ^AyaLog xaTu tov uvtov TloQcpvQiov TQuytoSLag noirjTrjg 'EQezQievg b/uovv/tog Ttfj idvrxco. xui slifivg buolcog b sIvouvSqov uSsXcpog. xai Erceiog o zixzcov %ov SovqsLov 'ltitcov xaza b/uovv/iLuv tov idyixov. xai —xv- ■Orjg b 'AxaSv/tuixbg oocpbg xuto. cptovrjv e-dvtxrjv xai Mal- wv ALl/tovLStjg b/uovv/uog tw slvdtxtjj i&vixtp MaLovi. ov- twc ovv xai AaQSavog el't] av. xvqlov, og uveiXe TlQtoveoL- Xaov wgneQ xvqlov xai b JctQdavoc, ov clveXei 6 *) Paulo aliter de Lacedaemone (sic ibi dicitur) p. 518, 20, ne que tamen ita ut repugnet. 265 levg, Sg xal TqiZa qitztei nov 3 'AkaatoQidi}v ofitovvfxov T<{j ixhcxtp TqcoL , Talia sunt Boiiozog, in quem sunt Demosthe- nis orationes, 'AQyeiog Eccles. 202. Xen. h. Graec. VII, 1, 33. VII, 4, 14. Jelffog Andoc. myst. 132. D Hlelog, v A%aibq, TvQorjvog (Sybarita) Iambl. vit. Pyth. 526. AtoQievg, Harpocr. Ath. 412. f. ^Apvdijvog (te- stimonia ap. Ebert. dissert. Sic. p. 149). Ovfj^Qalog (Hom.), c YQxav6g, Suid. s. v. et s. ilioXe/Aatos o (3aa. OeTxalog*). Et, ut hoc addam, eodem modo adiectiva, ^AtTixog, KaQixog Euseb. h. eccl. VI, 12. 'Axaixog, *01v/.i7iix6g, alia de quibus vide Sturz. de nom. p. 26 sqq. Eodem pertinebit QaQixog, Sch. IVic. 395, quod ibi haud dubie nomen proprium est; in quo error est Hemsterhusii ad Luc. !Nigr. 36**). Nunquam aliter scribuntur nisi doctorum commento. Vide quae infra dicemus de propriis in ixog. Ex gentilibus solum ex- cipiendum erit 'Ad-ijvaiog (Herod. Sch. N, 791. Arcad. 43, 14), quo nomine plurimos invenimus. Sed viden- dum, ne de hoc vocabulo recte iudicaverit Plut. def. or. 21 xai yciQ i)/.iwv b /.tev xlg ioxi Aliog, 6 6e 'A&rj- vaiog (1. — rjvaiog), 6 6e 3 AnoXXioviog r) Atovvaiog n 'EQf.LuT.og. Is igitur 3 A$i]vaiog ducit a Deae nomine. Hoc si ita est, accommodavit se ad "EQ/iaiog, "HQaiog (v. Herod. Arcad. p. 43, 8. Eust. 1562). Sin quis opponat plurisyllaba ex hoc genere, c IoTia~wg, l ExaTaiog (quam- quam neutrum 'illi ab omni parte simile est) properi- *) Ih alia accentus traieclio iam propter regulam supra positam cadere non potest ut "lcov, ACyvg (Eust. 96), KciQvariog Pergamenus (Ath.), Aiyv7inog Euseb. h. eccl. II, 21. Bouonog. 'Onovynog Arist. Av. 1295. ZvQcc/.oiiaLog ib. 1298. *.*) Ayaizog, quod Slurzius habet ex Corinth, 16. 17, notavi praeterea ex Theodoret. ther. 919. 28G spomena esse, respondebo fortasse eam ipsam ob cau- sam, ne cum gentilicio consonet, usum loquendi in yoc. 'Adrjvaiog etiam praeter reliquorum analogiam ad tri- syllaborum similitudinem sese accommodasse. Sin hoc quoque i - eiicietur, factum tenemus, causam nescimus. *) Ceterum cum reliquis supra QszzaXog posui, atque ut nullum apud granimaticos vestigium est hoc nomcn transposuisse accentum sic vix semel et iterum in li- bris inveni Qittalog, quamquam frequens est, e. g. Kerculis filius (v. Hom. II. B, 679), Iasonis, — Cimo- nis, Pisistrati, Hippocratis, non ignr.Mlis histrio. Ergo in hoc nomine (non licet nunc aliter iudicare) idem factum quod cognov^mus in Aavaog Aavdrj. Etenini de muliebri nomine constat. Schol. ]\ub. 747 xb ds QezTahjv ^AttixoI paovvovaiv ol y.ard Mevavdoov cog dftjiaXtjv. Steph. Byz. s. QeacaXLa tb Oendh] docifia JMevdvdQov (iaQvverai naoa 3 Az%iy.o~ig elg IdiozrjTa re&tv. Ammon. 117 adelcpe yovv Xeyovai n)v nQcoxrjv o^mo- vovvxeg cog anehJe, cprolv 6 Tqvcpcov, 7iaQazi&e/.ievog (Di- h']/iiova tov AV%covia, xai QezTaXr^v cog MvQTahjv. Recte, opinor, synecdromen indicat: quamquam haec in mas- culino quoque pelliciebat, si sermoni sequi iibuisset (e. g. nhTalog Acharn. 1045. 1236. Vesp. 1472). Ceterum si quando meliores Mss. tractabuntur vel melius, diiu- dicabitur, idemne acciderit in Avdog, quod nusquam aliter scribitur, et Avdi), quod haud semel Avdrj scrip- tum inveni**): quamquam meliores illuc inclinant. Nondum licet ab his propriis, quibus cum urbibus et gentibus cognatio est, discedere. Etenim conside- *) An 'Yfiimiog hoc loco commemorari possit vel debeat nescio. i. (- •*) Dindorf. Ath, 597. a. Avdtj. Item Bekkerus Schol. II. Z, 200. Cod. Pholii lex. s. oQyeuveq. Schol. Apoll. Rh. Sed Photii bibl. (Bekk.) Avdrj, et Anthol., Schol, I)ion. Perieg., al. 287 ravimus quorum forma curn gentiliciis et cum adiec- tivis affinibus conspirabant; sed ipsarum quoque urbium nomina in propria abeunt. Hic maxime iterum in cen- sum veniunt conditorum nomina. Ubi cliaracter non obsta- bat, conditoris nomen saepissime ad nomen loci factum (v. Steph. Byz.). 3 'OXvvi>og, KccvcojHog, 3 Erecovog, Qccaog, KoXcovog (Oed. Col. 48), KLog, 3 'Afivdog, 3 'Aqyog, Tqol- Ojv (Strab. VIII, 374. Schol. II. B, 847. Steph. s. v. et s. Al/iovLa; falso scriptum TqolCijv ap. eundem s. 3 J^rjpiai). Steph. s. A\/iovLa zb d'i Kqozcov cog KQa- vcuv xai KoXocpcov noXecov iaziv ovo/iaza (1. iaziv o/.ic6- vv/ia). Deinde: evoioxetai xai noXecov b/iocpcovovvza zcc zcov y.ziazcov ovo/iaza, Kcc/nvog (? Kd/ieiQog) y.ai o y.Tiazi)g xai fj vijoog (haec verba aut infra ponenda post Aicfiog aut hic insulae nomen excidit). 6/ioLcog Tqoi- 0']v, KoXocpcov, KoQiv&og, Kcog, Sixpiov, KvQvog, Aeopog. Sed cum tamen locorum nominibus sua regula, suus character esset, item propriis, nonnunquani necesse erat accentum migrare, ne lex, cui Graecae aures as- sueverant, deleretur. Steph. Alacov noXig QeaaaXLag ccnb Aiacovog zov 3 Idaovog nazQog, ov zb ovo/ia dicc zov o xXLvezai .... 6§vzovov zb Alacov. za yccQ elg cov Si- avXXafia srci noXecov o^vvezai, el /a) diaozoXqv i%ep ar\- /laivo/iivov, cog zb Kqozcov ftaQvvezai, o^vvo/ievov yccQ di]Xo1 "Qcovcpiov, rj "/ccQay.zrjQi vndyoLzo, cog zb 3 'Lzcov avva- neve%l-iv zcT> Tqlzcov, FeLzcov (sic), BLzcov' olov Hicov, KQavvcov, Tvqzcov, Necov..... IVec dubito quin recte accentus positi sint ap. Eust. p. 333, 20 Fvqzcov, noXig QeaaulLag..... '. dnb zov y.zLaccvzog avzfv FvQzcovog (cf. Steph. s. v.) Qcciozog, sed heros Qalozog. Herod. Arcad. p. 79, 18 zb Ocuozog ini zov i]Qcoog (iaQvvezai. Steph. Qaiazog noXig LCQijvrjg 6§vz6vcog' zb 6i ftaQvzovov y.vQcov. Cf. Eust. 313, 16. Qaiozog est etiam scriptor, qui scripsit Laconica, sch. Pind. Pyth. IV, 22. Clarum est, quod in conditoribus valet, alia quoque in propria 288 Iocorum nominibus consona cadere. Eadem quae de urbibus dicta sunt haud dubie etiam de montibus flu- viisque valent. Sic nomen virile ' Alcpeiog Eust. p. 297. Herodot. rf, 227. Phot. 13. b. 32. nec causa erit cur scribatur Kdcpioog, quod notavi ex Plut. qu. conv. VIII, 4, e. Krjcpcoog est apud Herod. VII, 178. — Heros JlaQvaooog Pausan. X, 6, 1. §. 10. Adhuc maximam partem versati sumus in exceptionibus, quo iam ardor mutandi accentus aliquo modo , restinguetur. IVunc ad ea transimus, quae vi- dentur regulam facere. Sed hic quoque inveniemus riultara esse partem quin exceptiones habeat. I. Nihil notius quam adiectiva composita in rjg, ubi in propria transeunt, accentum retrahere. Hoc genus fingendorum propriorum tam usitatum fuit ut sint etiam huius formae propria, quorum adiectiva in usu non fuerunt, ut 'Avziod-ivrjg, z/ijiwo&ivijg, '' Aqiovo- cpdvrjg (Meyalooocinrjg Apollon. Rh. I, 1045). Regula tradita ab Herod. Arcad. p. 27, 17. schol. Pind. Ol. I, 38. Eust. p. 135. 1411, 40. 538, 30. 1424, 50. 1623. 58 (cf. 1967. Lob. Agl. 266 not.). Peccatur in his nonnunquam in libris, ut Js^icpavovg Steph. s. v. Q)a- oog. Luc. conscr. h. 62 in ed. Herm. Recte Strab. VII, 792. Trilavyr]g Diog. La — prooem. 15. Phot. 438. b. 30. Procl. ad Cratyl. xa', qui multis aliis locis recte scribitur Ti]lavyrjg. Eviiad-rjg Dion. iud. de Isaeo 5, 7. Suid. stiTiodwv,' de quo nomine diserte testatur Eust. p. 1623. JuTQ£cpr)g Pausan/I, 23, 2. 3. 4. 5. Suid. s. nvrivaia. Schol. Avv. 766. Restitutum nunc verum ap. Thucydidem (v. Poppo III, 75. VII, 29), et apud Aristophanem Avv. 798. 1415 (802. 1429 Dind.) ex Suida s. v. Eust. p. 76 diserte JuTQZcprjg xvqiov. Mirum csset si aliter haberet dioTQCcpr/g (v. ad Thuc. VIII, 64), quamquam in hoc nescio quo auctore po- 289 stulat Etymologus p. 435, 42. Ju)TQscprjg Strab. XIV, 659. z/wTQtcp}]Q XIII, 630. — Et similiter hic illic in nliis pcccatur*). Quae vere regula exemerit usus, Eustathius tlocet p. 952, 16 otl Evpevqg to naqa tolq VGTEQOV XVQLOV, TtEQLCfdsTaL 6s EXeLVOig, CpvXaOOEL TOV TO- vov tov imO^ETOv xoivoteqov cog doxsi Toig nulaioig**). p. 583, 32 to JJvlaifievijg xvqlov ftaQvvovTsg oi nalaioi IsyovGLv otl tcx ToiavTa xvqlcc wg stlltiIslotov (iaQvvs- odai cpi),s~' rj (.isvtol ovvrj&sia TtoXlcc discpdsLQSv o^vto- vovaa cbg zb EvTV%i]g xal to Ev/ievrjg tcc xvqlcx***). His fidem habere non dubito: addit Etymologus: Evosfiqg, EimQSTcijg. Hic auctor quantum fidei mereatur incertum: tota quam finxit regula, quae varia et diversa com- miscet, non nimis commendatur. „tcc yuQ elg rjg xvqicc ixTLOOTQscpsTai ti]v o^eiav tccoiv xai rj (iaQvvovvav i] Tte- QLGTtcovcaL ycoQig tcuv 7taQaaeo?]/.ieico/.iEvcov. sloi 6s tccvtu, EvQEii']g, Evj.isvi']g, Evas(}}]g, EvTV%i]g, EvTtQETti']g, N)]/.uq- T)']g, JLOTQscp!]g, Wsvdr/g (hoc et Nrj/t. supra iudicavimus, de JioTQEcprjg non probabile visum) xal ini xov avvr- ■frovg KaAosTtjg (?). §. 11. II. Nunc alia adiectiva recenseamus, quae *) Poterat Ellendtius meus, etiamsi deficiat codd. auctoritas, scribere Ilo).vt(Sovs Arr. III. 19. II. **) Libri nostri variant. Sic apud Diodorum. (XVIII. XIX.) nunc Eifitvijs, quamquam hic illic ex. codd. et vett. edd. notatur legi oxytonos (v. ad. XVIII, 3. 28). Item ap. Atlienaeum (375. d. 689. a. 445. c. d). Strab. XIV, 769 ex Mosc, item XIV, 672. 665. Apud Arrianum Ev/.iei>i]s (v. EUendt VII, 4, 7). ltem Strab. XII, 537. Episcopus Ed/tevfy Euseb. h. ecci. IV, 5i II. — EvrvxVi non memini me aliter legere. ***) Ex Arcadio p. 27, 21 concludi non potest hoc non docuisse Herodianum. Conslat enim rjuam in hoc libro omnia depravata et lacunis plena sint. 19 290 quin acccntum mutent dubitari nequit, quod vel gram- maticoruni testimonia sunt fidem merentia vel vulgo sic scribuntur in libris et quadam analogia se invicem vi- dentur tueri. Primum quae a colore petifa sunt (et- enim ordines facere ex forma olim fortasse necessa- rium et facile erit, qui nunc est doctrinae grammaticae status fieri non pofest), TIvQQog (v. Herod. Arcad. 74, 18), jievxog J, 491 (v. schol. et Et. M. s. Batoc), rXavxog, TXavv.i] (v. Herdd. Arc. 106, 11) Qog vid. leg. 6 Xvxvog). Attamen videtur Oavog praescribere. Hodie (Davog habemus "vel (quod nescio quid srj) (Ddvo&. Ari- stoph. Equ. 1256. Vesp. 1221. Demosth. Aph. p. 851 (cf. arg. Odvov, et 861 (Davco). Athen. 461. c. His addamus quae ad animum pertinent vel quid om- nino generalius praedicant- XQrjOxog (v. Eust. 1967), °AQaxog (Herod. Arcad. 81, 24), Aq^xh}, Alvijxog (Pau- san. III, 18, 5), Aivijxi] (Apollon. I, 950), v Avexog (He- rod. Arcad. 81, 12. v. Apollod. III, 5, 1), Klvxog, Klelxog, Klelxrj (Ej. M. 517), Klijxog (Herod. Arcad. 78, 14), Bldaxog ei Evoxog (Euseb. h. eccl. V, 5, 20. VII, 5, 9), quae fortasse non iniuria huc referentur, "'Avexxog (Eust. 156), 'Ercaivexog (v. Eust. 313, 20*), et haud dubie simplex Alvexog, "EQatog, ^'EQaaxog (Herod. Arc. 80, 23), 'Ovo^iaaxog, quod certe saepius sic scri- ptum invenitur^ Polyb. XXIII, 13. 14. quamquam ex analogia reliquorum non praestarem: contra scriptum adhuc e. g. Hercdot. VI, 127. — locpog (Herod- Ar- cad. 84, 15). 0QovQog (id. 70, 3). BQoxog (v. Et. M. 215, 37. 38). Mdlaxog (v. Eust. 1093, 50, qui sic no- tatum habuit ap. Ath. 267. a.), MalVdxrj, QscoQog, fre- *) MsyaCvexos Ran. 992. IO.sciCvstos Cleonis pater. NtxaCvsTos Ath. 59». * Hv&aCvsTos Ath. 5S9. f. EsvaCvsws et Ji]^aCvsTos apud Isaeum et Aeschinem, Evcdvnog Herod. VII, 173. 'AqiaiaCvtios. 19 * 292 quens ap. Aristophancm, KoQayog (vr tcstimonia nominis ap. Ebert. Sicel. 36"). §. 12. Sed vchementer falletur, si quis liaec ex- ceptione libera csse putet. KQavaog. *4yXa6g (Suid. s. 'EQazooDtv^jg) utJavaog. — Fahjvog**) (quamquam Fa- Xrjvrj 7] Sfii)0vdia Ath. 679. c. rectc haud dubie). Jlo- ■Oeivog antiquum ct frequens nomcn, cuius Lanc ob causam exempla non ponam, sed feminini quod rarius est ITodsiv)] (Ptoleniaei concubina) Ath. XIII, 576. f. Polyb. XIV, 11. Waeivog Schol. Eqq. 959. 1126. 1147. 1217. xvqlov ovo/.ia Ocozeivi] Et. M. 276, 54. c Padivrj Strab. VIII p. 347. — '4oteiog (archori) Dcmosth. IVeaer. §. 35. 'Hdeia (merctrix) Plut. ne suav. qu. 16. — Adiectiva in ixog: (Di?.mnix6g, Fevixog (Suid.), jB«- odixog (Suid. Euseb. h. eccl. V, 13). Zcozixog Euseb. h. eccl. V, 16. 18. v. supra p. 285. Idyanijzog. toilrfioQ Euseb. h. eccl. VI, 21. 23. Noq- rog Phot. 94. a. 27. — Ilivvzog erasc. Euseb. h. eccl. IV, 21. 23. grammaticus Steph. B. s. '%6-iviov ***)._ De Ilivvzi] testatur Herod. schol. Ven. I, 150. lliozog Phot. 532. b. 40 (cf. tamen 6. b. 38). Oidog Et. 791, 12 (quem locum Jacobs. non meminerat lect. Stob. p. 66). Et quis nescit IiQcczeQogl Sed Aiolog hodic fere iam omncs nesciunt. Herod. Arcad. 56, 7 zb de aloXog eYze xvqiov eize enittezov naQo^.uvezai. Sic He- rodianus: et ipse Eustath., ubi cx Joanne Philopono *) "Ayavog Tzetz. Hom. 442. 'Otqiiqti Tzelz. Fosthom. 8. Schol. Apollon. II, 1032. 'Ot^»;ojJ apnd Apollon. ipsuin II, 387 et schol. h. 1. 7^n?) Tzetz. Posth. 558. 'Itntj Anteh. 279. **) 'Piavog. Titiwos. Emjvos, cuius non constans accentus. \ ***) Svvttos Diod. XI. 2 incerUun. 293 admonet propriu.ni ad distinguendtim scribi Al'o?.og, (631, 30. 1681.) cogitat non de ventorum deo sed de Sisyphi et Crethei patre, qui plane cum adiectivo nil com- mune habet sed cum gente Aeolorum (v. Odofr. Mul- ler. prol. myth. 292). Nec Ayavrjv libenter admittunt. „Accentum retraxi, non exspectato librorum assensu" Jacobs ad Philostr. imag. XVIII (p. 31, 13). Atta- men defensorem nacta Hermannum Bacch. 1141 ,'Ayavrj accentu in media syllaba scribitur apud Nonnum, apud Theocritum carm XXVI, apud Oppianum Cyneg. IV, 239. 292. Sic etiam Danai fdia apud Apollodorum, apud quem haec nostra ^Ayavr) scribitur, ut in Aldina Euripidis et saepe alibi*): vide quem Elmsleii Bac- charum editor Lipsiensis ad v. 229 citavit Jacobsium ad Anthol. Pal. vol. III p. 809. Eodem modo Nereis Ayavr) apud Homerum Iliad. 'S, 42 et apud Eustathium nihil adnotantibus scholiastis, et apud Hesiodum Theog. 246. Sed Idyctvi] probare videtur Arcadius, qui p. 103, 9 ita scribit: zcc slg i] xadaQov ftovoysifj ov noXXa /?a- QVvsTttH, Javai]. Idyavr) b^vvszcti £7udezixbv ov". Er- rat vir praestantissinius: hoc dicit Herodianus (non Arcadius, cui ea tantum debentur in hoc libro quae non dicuntur): \4yavr) oxytonos scribitur cum proprie adiectivum sit (quod in Jctvco] e. g. non cadit). De masculino 'Ayavbg idem praescribit p. 45, 15 dyavbg xai zb xvqlov itcti to ehtdetov. Cf, £2, 251 Arjtcpofibv ze xai 'Innodoov xai Jlov dyctvbv, quod Aristarchns no- taverat ,,ozl ctd>]?.ov tcozsqov iazi zb xvqiov o Siog rj h dyavbg". Abydenus quidam Uyavbg Demosth. contr. Aristocr. §. 202. Ubi annotatum: „ayavov Q.". — De- nique Glycera omnem suavitatem repetit. Herod. Arcad. *) v. Hesiod. Theog. 97C. (schol. 24G. parox.) Schol. Pind. Pylh. III, 173. Oi. II, 40. Multi ap. Diod. IV, 2. 294 1 - ** ) * > ".. 101 cu elg qu /laxQpxazdlr/xza zqi^vXXu^u naQaXriyS/teva zi7> e /lovoyevrj flciQvvevut, ei fiij intOezixa eii], f]/ieQu, doxeQa, eldog vnod>']/iazog, dicpt)-eQa, Xaxipa. zb 6e yXv- xsqu o^vvezut, etze xvqiov eize intdeztxbv eirj. Si quis haec omnia vel uno canone comprehendere vel singulorum probabilem rationem reddere poterit rem gratissimam fecerit. Ingeniosum est, quod Hero- diano incidit (I, 150) „y.ai 1'oztv oQiouo&ai za /letvuvzu ozt inuivcov ovo/iuzd ioztv, oix dvuozQecpovzog zov xavovog' ov yciQ zu ini inuivov /livet". Tn huius observationis possessionem passis alis in- volantes conspicio qui sibi rei rationem videbuntur excogitare posse: quod ego quoque possnm; illos ad- moneo benevole, ne quid detrimenti capiant. At quam attentas prudentibus hominibus aures praebebo, si me edoceant an re vera scripserit Herodianus quod legimus ad hunc versum Iliadis y.ai q' tfiaXe KXetzov TLetovvoQog. uyXabv viov 0, 445: KXetzog ovo/ia xvqiov' hivvzeov 6i b/ioicog ztp eniOezcv, ineibr] xbo/iov iazt rb iniirezov. Cod. Leid. hoc exhibet gcholion: d/icpiftoXbv eozt ribze- qov zb xXetz6v ioztv ovo/ia rj zb dyXaov. xat ztveg /liv %h KXetzov cpcot, nuQahoyov' KXeizov yctQ edet elrctt iiQog avzidtuaioXqv tov y.X.eizbv, o crjialvet rbv evdoiov, u/ietvov ovv zb /tiv xXetzov dvzl zov ivdo^ov, zb 6i llyXaov dvzi xvqwv dvo/iazog ixXcc/i§uvetv. Mihi illud, quod codex Venetus habet, longioris notae lacerum fragmentum videtur. Disceptaverat utramque senten- imOevcjj, enetdi/ xbo/iov iozt zb eni&e- zov", quo mihi ipsum xoo/iov ducere videtur, quod de dyXaog aptissime dictum est; de xXetzog fortasse potius dixisset bo^rjg eozi zb iniUezov vel similiter, Eust. h. 1. nihil quam hoc: KXetzog 6i ijv 6 totovzog dvztzovov/ie- tog %c7> xXetzij} rjzoi $v'66§q>. — 295 Non mutare videntur accentum adiectiva in aHog exceptis paucis a Deorum noniinibus ductis. Ergo B, 842 TlvXaiog) tov Hv'laiog T))v TtqtoxrjV o^vtovrjxiov nQog avvidiaozoXqv tov Torcr/.ov putamus erratum esse ab Herotliano, fortasse iani ab Aristarcho. V. infra, ubi de Urjdacog dicemus*). §, 13. Superest ut de traiectione accentus in gub- stantivis dicamus: quem Jocum devitaremus libenter ut impeditissimum; sed non sinit Aristarchi fragmentum. E. M. 539, 20 KoXog ovo/.ia Tizavog Tiaoa %b xsxqi- *) Tyrannionis quendam in hac re errorem adeant ipsi qui haec curant Y, 72. — Ceterum perspicient intelligentes quid egerimus. In singulis librorum peccata afferre nihil poterat fructus habere sed taedii. Ne rociyog quidem ubique recte scribitur. INec con- quisivimus in quibus Eustathium intelleximus sola Philoponi auc- toritatc niti; huic enim fidem habemus nullam. Nec attulimus quae aperte falso iudicala quamquam de accentu credimus; ut cum vo- lunt Ulixis socium Bcuog dictum ut distinguatur a (Scaog; sed is est a Baiis. Nec quae nimium incerta ut nomen Macedonicum KoTrog, quod an sit xoivog recte, ni fallor, dubitavi, et Kdxog (Ca- cus) an sit xaxog. Nec ubi nulla innotuit mihi fide digna grara- matici observatio nec occurtit simillimorum exemplum, libris ut solent fluctuantibus, qnibus ut satis demonstravimus ne conspiran- libus quidem credendum. Sic Bar\'Jog scribendum an Boij!>og nihil in allerutram pailem habeo quod valeat. — Nec ubi nimis mihi incertum utrum nomen an cognomen sit. Nec in quibus adhuc quidem adiectivorum nimis incertus accentus. Hanc ab causam composita in coip, couog, et composita cum perf. sec. (^taodoxog, sim.) nunc tangere noluimus. Et quacdam alia quae ut recte iudi- ceiitur antea sciendum est quod adhnc nescifur nec ipsum nisi dif- ficili doctaque inquisitione expediri potest. Quae omnia profuerunt magis quam defuerunt. Sed nonnulla nomina, quae mihi fortasse usui esse poterant, haud dubie nescivi; et hoc est, quod veniam a lectoribus impetrare velim. — Si quaeris unde plurimum putem olim lucis accessurum, dico interpretationem glossematicorum vocabulorum, qnae in vulgaribus noniinibus latent. 296 od-tu' TtQOTtt-QKmaxcu tcqos avridiaoxbXtyv tou xqio$ tov nQogrjyoQixov. 6 de IdtQtOTUQXOs xai to kvqiov djjvvet' %a dta tou tog diovllafia ccQoevixa ti)v ei dicpOoyyov aixo- GTQeyerai, piog, dlog, Xlog 6 7ioXLTi]g TFjg XLov' &Qlog ovo^ia uotcQor.ttS nomen muliebre et virile est, sic 'Ptrrtg masc. (Pind. Ol. VI, 2-2), et •fiO.Ttg fem. (Iambl. v. P. 531), Mvqti; fem. sed idem masc. (Polyb. XVII, 14. Ilarpocr, s. v.) 'O MrTtg Orphi- conim. Et ut huius admoneam, quod forma ab illis paulo longius abest, \in6h]iig, (cuius de accenlu haud dubie recte iudicat Bekker ad Dem. Macart. §. 48). De masc. KTijatg recte iudicat Schoeman- nus ad Isaeum Nicostr. her. §. 9. — Quod •PnovTtg est idem alia nominis forma nov(a, mater Iasionis, fechol. Theocr. III, 50. 'I'qovTlSag Iambl. 526. *+) H. 1. Mosqu. peccat 'fcr/vog, ut apud Apollodoium 111,10,3, in fjuo nulliis unus accentus cerius est. 299 explicant nomen urbis 'Pi/tt] (II. B. 606), sc. ut distiu- guatur ab §mij (Eust. 903, 50), cum tamen urbs plane ab alia radice dicta sit, sc. ab (>lip iuncus. Ut ad fe- minarum nomina redeam, Dionis filia AqIti] scribi- tur Plut. Timol. 33, Aqeti'] Dio 58. Ideinne nomen est ciun ccQSTij 1 Potest esse; sed potest iteiu esse fem. eius noininis, quod est L^Octt/s (— ag) ct^-^QETig (Arrian.) et Aqetciiov. — Herodianus testatur de his: KQavyt] *) to xvqiov, Arcad. 104, 29. Aa/.ayr/ to y.vQiov 105, 7. o£Oi]iicuoTat zo vLfifi TCQogijyoQixor, Tiurj de to y.vQiov paQvvsTcii. 110, 15. Nam Mtofimj (t6 de iT.6j.iTn] y.vQiov ov TTttQo^ovETat 113, 10) fidenter excludo. Mas- cul. est n6{.mog (Pausan. VIII, 5, 5), quod est ab adiectivo TcoiiTcog; hinc TLoimi]. — De jdaX&ytj hoc dicam, si iam TiXciTayi] dictum est ubi vocabulurn ex verbali significatione in certae rei notionem tran- siit, eundem accentum in proprio AaXay)] adscitum esse consentaneum videri (Cf. [AQTccty)] Et. M. 87, 38). Ut in AaXayi] sic re vera ad distinguendum femininum dictum videtur Q>vi] mulier illa, cuius opera Pisistra- tus do!ose usus est; nam sic scribitur Herod. I, 60. Ath. 609. d. KoQvcp)] fj 'Qy.eavov, Harpocr. s. mrtla ld!h]vi~c. De A\\xi] nihil certi dici potest; nam si recte scribitur 'uiXxij, ut scripsit Valesius h. eccles. Euseb. IV, 15 p. 356 Hein., incertum erit sitne a virili 31 AX- xcov vel *A\:dag\ sin nomen hetaerae recte scribitur ^AL/.y.i'] ut scribitur apud Isaeiun in or. de Philem. haered., qua in oratione saepius legitur*), nec hoc pro certo testimonio erit accentus non mutati; nam hoc *) Nomen virile est Jujctiiyig, qnod non dico ut aliquid definiam sed ut docti iudicare possinl. *) Gell. TV, 11 feminam pulcra facie ineieliicem, cui nomen fueiat Alce. 300 fortasse non nomen cst sed cognomen, quod de pluri- bus meretricum nominibus dici poterit, ut -iyi] Ath. 583. 'Xoxag 587. lV.ayyiov, quod frequcns est. Convertamus nos ad masculina. In his primum nemo mirabitur, XsXidcov non transisse in Xc?.ldcov; (in idiov — ovog fortasse nulla sunt vocabula Graeca, in idcov — ovTog certe non multa, memini fluvii ^^ly.ldiov — ovrog). Herod. tceq. /.iov. X. p. 9 de oxytonis in dcov exponens . . . . xa ds aXXa. tqstcsi to co slg o, olov XsXcdcov XsXidovog, slts to oqvsov elte 6 tceqI tsXsvtiov- rog (I. tsIstiov, v. Lob. Agl. 1352) yQccxjjag. Suid. Itv- &6v %s?.idovog, naQOi/.da TEQaToaxbrcov xal tcsqI teXetcov dieiXeyi.tevov. Id. s. %e?.ibcov. XsysTat 3s XeXidcov y.al %Q)]0/.io?.6yog xig tcov rca?Micuv, xal 6 KlsonuTQag xLvat- 6og. Ad ca quae non mutrnt accentum sine ulia du- bitatione refero KaQxLvog. Et ^IxTivog. „]?.oi xai c HQwd*iavbg Igtoqojv otl *IxTivog rcaQu IdTTixolg ovx aarjiog 6r]/iiovQybg b/ico- vv/cog T(7> OQvi&i, ov xcd Tr)v TCCQiG7Cco/iev)]v rpv?.dooEi ev t>/ 7CQorcc(Qa?.i]yovar] u (Eust. 1825). Quamquam hodie libri va- riant, v. Tzschucke Strab. IX p. 395. Ad ea, quae mu- tant, yluyog (Arcad. p. 47), porro quaedam quae averbis srint et verbalem significationem habent: TsleGTijg, Athen. 21. f. 502. a. 616. i. 617. b. 625. f. 637. a. Dionys. comp. v. p. 265 (ubi v. Schaef.) Plut. Alex. c. 8. Diodor. XIV, 46. Apollon. h. mir. c. 40. Eust. 1596, 20, Suid. de quo nomine quamquam nec omni dubitatione caret Eustathii testimonium (p. 1187, 20), ex Philopono, opinor, haurientis, nec ubique satis firma codd. fides, tamen idem sentio quod plerique editores ubique paroxytonos scribentes. Nam nimis facile illud TeXeoT>]g se applicabat ad multa propria in eoT)]g, 'OQEGTTjg, QveoT)]g, °Ocpe?.eoT)]g Q, 274. AlyeOTrjg Str. VJ, 272. y Ei)veoT)]g Steph. B. s. v, nevxsaTt]g, cuius c' apud a!ios mentio C8t et apud Diodorum et Ar- 301 rianum frequentissima. — 'jixfovijg (v. Stcph. s. l Ax&axrj). ^O^uvr^g (Paus. II, 15, 7). Cf. ! ' Afivvzag. Nixr)- zrjg (Suitl. s. v. Eust. p. 156). noi^sooav IdQLozaQxog bSvveL buotiog zcT> ini$ezix

]Xo7. sotl de TOVti' %bv6s xadiSQvaavTO -ScfjJ nsQtxaXJJa ftto/iov. y/.svxrjg xai IIteXeov /teooov oqov &e/isvoi evvaezai ytoQrjg or]/ir']iov. Num miramur 1 Nihil in his factum quam cum r) eqv- ■Oqcc dictum est pro r) iqv&qa ■0-dXaooa. XvTog Apol- lon. Rh. I, 990, qui est XvTog fofirjv 987. Huc per- tinent HXayy.TccL Vicus TLaXatd Strab. XIII, 614. 568, sc. naXaLa xto/ii] XIV, 683. Ecce habemus etiam grammatici testiniomium. Steph. Byz. l4ya-&r] nbXig yliyvtov rj KelTtov. ^xii/ivog 6e (Dcoxaetov amrjv cprjoiv ev EvQtonrj. Ti/ioodevr]g 6e ev rtp OTadtao/itj) dya{rr)v Tvyr]v av%r)y cprjoivei tV ovtto leyoi-o xcci v^vvoi- 305 % av ibg etx t-O- etix 6v. tug To c Hoaiov reiyog xai n H.Qaiov y.al 'EQuaiog locpog y.ccl 'EQiiaiog*). Tn hunc igitur ordinem isiihi referendum videtur udlrcv, (quod sic apud Strabonem quoque legisse 1. VIII Eustathium patet ex p, 297). Hoc proprie fuerit. cutcv l)Qog, ut iQctyb pQog. Pausan. VIII, 13, 3 tazi 8i ccvtixqv xqg tco- i.Eiog OQogTQayv. rb 8i v8coq to ixTov &eov 8iu yccQcwQag Qtov y.o'0.r t g /.ietu§v T~g Tc6?.scog y.ai TQcr/Jog oQovg y.uTEioiv — /; di eTSQa tcuv odiov dic<{javTi zb v8coq %b 8lu zfjg ya- Qadoag qeov vicb TQayv eotlv oQog. Porro aptissime huc trahetur jju8v, i. e. i]8v, locus in Elide. Paus. V, 3, 3* vneQ)]odivzzg di uiicpoTSQOi Tfj (.il§el xai ai yvxfiu- 12- y.eg xui ol qvdQsg ivOa ovvsytvovTO aXli'j?.oig ttqcotov av- t6 te to '/coqlov [jadb 6vo t uccLovoL ::ai JtOTCtfibv tov q&- ovtcc ivcccvda vScuq (jadii iniycoQiq) cpcuvrj. Praeterea ut recte de uHttv iudices monendum vix habere Grae- cam linguam substantivum, cui se faciie illud cutcv ap- plicare potucrit, praeter unum vutcv Homeri aetate re- centius. Contra ^CiTcsia in similitudinem cessit plu- rimprum. Hoc ipsum quod disputavimus satis declarat, quam res nobis hodie ad iudicandum difticilis futura sit. IVam prinuim in paucis sciinus proprie addito substantivo dicta sint necne? Dein in his ipsis, quae proprie addita habebant substantiva, minime sententia nostra est non potuissc fieri ut transponeretur accentus. Si quis e. g. poeta concessa licentia usus omisit subst. vulgo non omitti solituin clarum est de transponendo accentu cogitari non posse. Sed incolae maxime et accolae saepe brevitatis causa substantivum omittentes ferri poterant ad comiuutandum accentum praecipue *) Haec ultima sic scripsi ut edita sunt. (Mim longae disputa- tionis ansam praebebunt. Herodianus (ad N, 79]) vult "Enuaio: liipos, quod mihi falsum videtur. (Memini corum quae dicta sunt ad IMiiloct. 1445). 20 t :mig accedente quadam similitudine. Sic ilJam, cuius iam antca facta cst mentio, Vulcani insuiam oniisso 'Hcpui- orov nusquam dictam esse itQav non praesto. Quam- quam scriptores Graecos potius dixisse i£Qa crcdimus Mss. huc inciinantibus. V. praeter locos Poiyb. supra commemoratos 'Tliuc. I, 88. Diod. V, 7. Strab. 277. Eust. 1644, 30. Et exhibuit sic cod. Paris. ap. Paus. X, 11, 3. Item Paris. in sch. Apoli. Rh. III, 42. IV, 761. Sed Flor. 'Uqcc. — Aiticiqu utrum dicta sit an Alttciqcx. nulla iudicandi regula esset; nisi in hac om- nium libroruin consensus praestaret AtrtctQa, nec causa est diffidendi; quamquam in insulis saepissime factum ut addito vrjoog dicerentur. Sic Achiiiis insula Atvxr) vrjoog, et omisso subst. levxi'] Paus. III, 19, 11. Ant. Lib. y.'C. Arrian. peripl. x. Sed u;bs Atvxat Poiyb. IV, 36. Strab. XIV, 646. 647. Ut JIvqqu, Kiqqu, 0%^, Q&Qliai., QiQtia, quod ad reliquorum analogiam se accom- modavit, quamquam haec neutralis forma allicit ad supplendum vduxu. Contra ut nunc hoc ponam rb ylacpvQot oSvvEzai. ewe ovofia no/.ttog tir^ tize tniHtzov, Herod Arcad. 101, 14. Haec brevissiine monere non absonum visum. An- tequam enim haec quaestio perlustrari possit necesse est omnes quibus codices adcundi facuitas est nihil de suo addant vel demant inteliigendoque faciant ut nil intelligant. §. 15. Herod. E, 65 Tlridatov. 'AoiOTaoyog tog Tli)- daoov, y.ctl ETcey.Qcarjoev' y.ai tocog tyei acpoQ^urjv xoiavTijv vig noXlaxig ra xotavTU tqit^v ctnb TtLovg Vy£t tj)v dSeiav, el Qtjua uvziZv nQoy.azctQyot, coqtieq tyovOL zb (jiftaiog (rcaQct yctQ xb . fiiftrjxa) tog xb Q>t).ctiog, zb Nl- yatog, xb Tlftatog. zoiovtov ovv xat lltjSatog' ov yctQ, 291. 5) Per se spectanda maxima copia peregrinorum nominum, quae Graeci in hanc formam deilectere ama- bant, sed maximam partem latet origo, Persica dico, Indica, Illyrica, similia (Bayaiog, BlccLalog, JSayyaTog, «cet.). — Properispomena**). ''§. 16. JEa, in quibus Herodianus Aristarchum com- memorat, ut recte iudicemus tenendum est, quod iain supra ietigi, Herodiano partim monstrnosa analogeta- rum et nihil non temere tentanthun grammaticoium iigmenta refutanda esse, de quibus nec Aristarcho nec Aristarchi aetate cuiquam in menteni venerat dubitare, quae tantum unius alteriusve grammatici sive pertinacia sive perversitate iudicii in dubitationeni vocata fuerunf. Uti quosdam in simiii re ^Olvy.Tcog et 'Oovooevg scri- bere maluisse accepimus, sic ut hoc commemorem nec defiiit qui Lir;vig pro fir;vig requireret. IVonien homir.i erat Ghtueus Tarsensis. Res annotata ad /n~vu> lceiue. Et quid absurdius fingi potest quam quod 21 eraiifc *) IlttQicos Y, 484. HeiQto Et. M, 327, 11. JliiQMS Tzetz Hoin. 42. Ilaec non jihnis miior. Sed IltiQoos, (U, 8440 doctri;'.u mea. Jion assequkur. **> Scribe TiOwTos Kerod. VII, SS. 309 qui scribere vellent dtxd-ad" rj /tetf out?.ov — ut sit deeurtatum ex di%&a8if>. „to n?.~/Qtg iavi di%thidia cog- 7TEQ xccl ^AnLoTaoyog fSovXetai. did rr)v yj)a av?.?.a3r)v o^mov>]rlov. nccQaLxr t Tsov ds rovg BovXo/iivovg slvai fiiffittdlt] r] u£d ? ouiXov y.cci zqv , 331. F, 182. ovvrjat (quod Tyrannio dvvr/cu esse voluit),. Z, 229. h?i, 1% Z, 422. JI, 173. 224. hjtSh (quamquam Menecrates voluit Xi]tda) A, 677. ftoyogxlr/.ot A, 270. tveoav Z, 244. ov?.i] (y.oftr/), quod pturimi gramrnatici secuti sunt, sed recentioris aetatis consuetudo notabat hoc vocabuluin oxytonos K, 134. cpcooicc/iog £2, 228. Naih cpcoQtccuog Atticum Et. M. 804. cpvXaxog (quod niinc apud scriptores praevaluit) videtur sero prob;:tum esse ab iis, qui vocem et esse genitivum brevioris for- inae et itern notandum esse dixerunt (v. Eusf. 1365, 47. Et. M. 765, 50), quamquam avaxSg poferat admo- nere, hic caute agendum esse. Arisfarchus scripserat cpvXaxovg £2, 566, quod Herodianus probat et canoni snbiicit *), S<-h. 1. 1. Arcad. p. 51, 8. — Atti bene defensum ab Herodiano 352 (siai 8s o'i ntQtantZai). *) Herodi.mi canon cst non AristarciM, ut falso Eust. 310 cf. S, 387. Nec dubitari potest, v. Wolf. Anal. II p. 507. dvey.Tcug Q, 355. dnoQQCo^ B, 755. dqvayeTog (Ty- vannio dcpvayezog). s/, 495. }rj).6g ^,591. Et. M. 196 (Kqcx- TtjS de ncQiarccov ti)v nQcoTijv oviXa^ijv XaUaiy.riv eivac zi/v ).i'£iv dnodidcoaiv). Herotl. Arcad. 53. Qnorum causas exponit Herodianus. An mavis cum quibusdam eni- oxoTcog quam cuia Aristarcho eniay.onog, de quo Hero- dianus: „xdi y&Q v/J// i} avvijdeca Inioiuxac zrjv xoiai— tjjv ovvdeoiv". K, 38. Quis porro Ascalonitao potius calculum adiiciat S, 221 vrjmvdtg t ayoUv re y.ay.cZv enOJjd-ov anavxiov scribenti pro Aristarcheo adiectivo enclrjdov (ut avTcivnog), quod sequitur Herodianus sch. h, 1. 0, 302 Aristarchus Bleyrjv ,',xai ineioOrj fj nriQa- $oatg". Contra Ptolemaeum et alios, qui requirebant Meyijv, ut 'Eq/,i~v et IIod~v, egregie defensus ab Hero- diano (cf. Choerobosc. Bekk. 1359). Cuius argunicntis addi potest et hor, ipsum nomen apud Pindarum inve- niri declinatum Meya Nem. VIII, 26, et pauca omnino videri contractionem passa esse et quaerendum esse, an propria in eag, quae sunt ab adiectivis, contralii possint, IlQcoTeag, '' AQioztag, Meyaltag (Polyb. V, 87), et fortasse Ei)Qeag et QQaaeag*). Certe notiora ex hoc genere quae contracta dicuntur, c 2?ojs, ovtcos clnb jov itivos Meveajrjs, xctl jLteTccjHokij MeviaS-rjS, hoc non valet, Nam mutatur terminatio. Sic ab 'OQiattj; fit 'OneaOevg Ath. 35. b. Ab Msyiartjs novimus MeviaS-ios et MeveaOevs. Com- para: Bvqvxos EvqvoOsvs; 311 xaTbvcona. Quod futilibns rationibus fulcit Herodia- nus; Aristarcheum defendit per metapiasmum ex iv- lonfj (cboei %i xaxbv q&Cououv evconfj E, 374). Utcunque ivcona explicas non videtur alio loco habere posse ac- centum; inde y.azevcona, quod sic scribendum sive ev- cbna substantivum est, sive (quod ego puto) adverbium, ut y.axuvdi, eouvd-ig (y.azid-v, anoTrjXov, e^eti) non reiecto accentu. Paradosis consensus testatus de At- xouplg S, 363. dcaueTQrjxcj) F, 344 CAQioiaQyog neQionije xai 01 ukIol' y.ai ouccog tyei ij nuQaonoig). De mvurrj H, 289 (cf. ovott]. — % yevEzrj. uQexr]), De JiurjOTrjg (quod Tyrannio volebat cofUjOTijg et pro compos. habuit ab i'dco) X, 67. cf. A, 454. S2, 82. Non raro etiamnum occurrens voc. scriptum oxytonos, (Cf. aly.rjGTrjg). Nec iam post ea quae a nobis supra disputata sunt potest suspicio esse d~ji.iogctdrji.i6g tantum distinguendi causa ab eo inductum esse. (9, 240. Cf. M, 213. Eust. 710. 59). Nec hanc ob causam uxiir/vog et ay.uijvog (Eust. ad *P, 191 p. 1944, 30. schol. h. 1. et Et. M. p. 49, 30, qui ta- men locus turbatus est *). — De civofiuxlvTog non vi- detur dubitatum esse (X, 51. K, 109. Et. M. 215). Contra in uotouol (de paradosi non traditum) plurimi et ipse Kerotiinnus malebant uotquoc (ut tyy.aoi, uqo- §aoi) , cum Aristarchus praetulisset uotquol „cog na- tquol" X, 28. Vereor ne minus recte illi: nam eyxaxa, rcQopaxa speciem tertiae declinationis habsnt. iTpogw- *) uxurji'6; ab axur\ 1', 191 non potest dubium e?se. „o yap Jio toO tjcoj timos tr]v o^tutv 7io&tt u . Etym. Quid qued vel liutvij- vos (cui' itx,u>}v6s comparari debet) oxytonon est, quamquam litte- ram privaiivam habet? — Quomodo in utroque quidam potueiint proparoxj r tonesin requirere (ne pioperispomenon dicam) non in- telligo. Si quid dubitari licebat, Hcebat, an etiam iix,u>}V0s pro uytvatos potius «Hfitjyos sit. — uxu>\voi xai enaaxoi Apollon. RIl. IV, 1295. «Xji/ijyof Soqtioio Suid. 312 Ttuoi similius est, quod tanien ipsum iam in nominativo declinatum TtQogtbrtaza. — In eqvovol pro futuro ab Aristarcho erratum esse facile concesserim. Herodianus idem sequitur, Alexionem qui sqvovoi voluerat refutans: praesens dicit pro futuro posituin, IvaXXayfj yoovtov. Quod iudicium errore apud vetcres gramniaticos per- vulgato nisum nec ab Aristarcho alienum putandum scio. Ergo si in hac re nihil habuit quod sequeretur quam iudicium suum ad errorem proclivis erat. v. He- rod. A, 454. J7, 129*). — Mirum est quod dicitur TT.QEQvyoq scripsisse B, 316. W, 875. Eust. B, 316 (p. 230, 40) to ds msQvyog Xdj3sv ccQsoy.st Tolg TtaXaicng y.axa t?)v L4qiotc'>.qxelov ccvdyvtooiv, cbg d' ulXoi cpaoi xaTa tcccqc'c6oolv tcoqo^vvelv% drtb sv$siag oSvtovov Zl~g f\ TtTEQV^, 0 dljXoi 01) TU TtTEQU flOVCC , TO flOQLOV 6s ftsru tiov TtEQi7.Eif.ilvcov TtTEQiov, y.ccd d drjXoi y.ai c Hqio6lcc- vbg slrctbv otl Ta Eig v$ dijXvy.a ■i.iovoov?.Xcc(3cc fisv ovza dSvvETC.l ' OTvS, VV§, TQV^. VTtSQ ftiav 6s OVTCC GvXXapCjV (iciQvvETai, x&hvt;, ccvtvS, TVOficpbXv^. to tcteqv^ GEOijftEuo- tccl vrcb AQiGTaQyov e^vv&iv 6ta to ivvotuq TtSQt£y.Ti:;~g elvai. ovtco yuQ, cpijoiv, ccvsyvtoftsv iv -laQxcodEg z~g TtTsQvyog, y.ccvrav&a cbg y.ai iv Tj t (3 QCClptodlo TtUQO^VVEl A.QLGTUQyOgTtbv CcXXtOV TtQOTtaQO^VVOVTlOV (puta apud Herotlianum nominatos fuisse Ptolemaeum, Tyrannionem, Alexionem, cet.) tog to oQTvyog. Sch. ADV ad B, 316. Et. M. 694 (Gud. 485). Tantum videmus Herodianum non ausum esse reiicere et fortasse non tam propter Aristarchum quam propter paradosin. — Difficilia iudicatu sunt dvbrcuiu, a, 322. irtijTijq v, 232. rjOsiE Z, 518. — Quod rarissime factum ut Aristarchus *) Cur orfif»; scribere maluerit nescimus sed quae contra dis- putat Herodianus A, 403 rem non (angunt. To(a quaeslio enira orthographtca est, ut Inii N, 584. Attamen satis mirari non possum tantopere hic Ari- starclmm a via sua defiexisse. IVam dfiaQTij est etiam contra canonem adverbiorum in r?;, monente Herodiano O, 162. — Quod Photius habet p. 200 lafte ' b^vTOveiv cpaoi Tovg ueQi IdQiOTCtQyov Ttccod zijv /Qijoiv xcci to t$ng, per- tinet ad aliquem locum scriptoris Attici, ubi scholia- stae fusius de Attica prosodia lafte a vulgari usu (yQijaig y.ai 1'S-ng) discedente exposucrant, qua in re ut in Ilomericis factum lidimus ad Aristarchi anctorita- tem, ,a quo primo libri accentibus distincti erant, re- currerant. — Ex altera Photii nota p. 510 ar]oaftrjv TteQioTtco/ievcog xal uiQioTaQyjng xcci ^elevxng' f> Si "/Qijaig eteQcog intelligimus Aristarchum (pertinent haec quoque ad certum quendam poetae locum) ex analogia et usu antiquo dedisse arjoaurj, quod posterior usus corrupe- rat in aijadfti]. — Quo minus temere fecisse putabimus quod contra afivy3aXtj scripsit et de fructu et de ar- boro, Athen. 53. a. In reliquis ex hoc genere quod sciam non fructus item dictus ut planta (ovxov avxrj, qoSov Qd J dtj)'t quod plurimum interest. Fructus nomen ad arborem translatus est (ut ilqa) ; quamquam etiam ad reliqnornm similitudinem dici poterat arbor ccuvydcc)!]. N, 212 legimus iyvvijv lioMxcug fisteflaXs %by tovov, ertei rb uxolovdov Yyvvd iotiv. «>g HQCOOiqybg iv tiTj icc vijg xaO ilov. Hunc locum tetigit Lobeck. Phryn. p. 314 30^, non satis sibi clarum esse professus. Tetigit idem Herod. ) xXiatg 6£ tovzo 315 delxvvot' (3aqv 6i OTevuypvrog uxovaa, ovyi artvayovvcog, itai f] doTtxij ,,(juqv ds OTsvdypvTt". Scliol. BL sic: arsvdycov, 6 —tdcovlog nsqtOTcu, 6 di. Iriqioraqypg (laqvvsf ta noX?M ydq, i]ol, xtvljfiuTa cbg dnb (3aQvrovOv yiyo- vev' ,,fiapv di orevdypvTog uxovoa" (>], 98), ,,icTevdypvTO (5 J tTaiqot" (J, 154). Ariston. l F, 1 oTtvdyovTo' ?) (h- n?S] oti ei yv onvuycov cbg cpqovcZv ovx av ovTtog T/.eyev OTtvuypvTO' aXiV cogrctq dnb tov cpiotov icpiqovro, ovccog anb zov OTevctycov ocsvdypyro Xiyec. — A, 154 OTSvd.ycov) oti dsi (juqvToveiv to OTevdytov cog oqtytov. y.ai yuq OTt- vuypvTO cog dqiyovTO. S, 421 fj dtnXij oti to layovTeg cbg bqiyovTsg' o&sv (iaqvrovsiv dsi iciytov cbg dqiycov. Tyrannio iaycov E, 302 (u'oi v. Herod.j eit laypvoa E, 343. P, 639 xvXivdeii 'AqioTaqypg paqvvst. vyttog ndvv dtit tcc mvrjixctza' xvXivcIsto yovv cpijoiv (0-, 81. X, 598) ovyi ixvXtvdtiro, y.ul ,,ij di xv?uvdoftivij xuvayijv tys" (II, 794). dtb xai (iaqicog Tijv xv?dvdcov dvaytvcoaxoftsv ,,itiya xvita xvXivdcov" (s, 296). M, 337 ysycovstv. c O ^iaxaXcovitijg (laqvvst cog uvvstv. 'Aqioraqyog di nsqtona cbg cptXsiv. xai 1'oixe ftt:?.?.ov Tts- qtarc.couevov slvac naqd tuj noiijcTj. cbg yctq ivdsov xui icpiXeov, otiTCog xai iyeycoveov icpij. fjftiv iia icpquad.ftrjv xui Ti]?.s[iay(i> iytyiovsov (q, 151, — vsvv). dnaqiucpa- tov ts Tcqorjviyy.aTO to ysycoviftsv ,,ij q* iv fisoouTtjj taxe ysycoviusv" (—, 223). nqogiOijxa 64 nuqu xc~ noujTij, ETcsi oi ftsT ulicbv xai ibg ftaqvrovov civto 1'xXivav xai cbg JcsqtOTctofisvov. 32, 201 vxptTcsTTqg. 'AqioTuqyng ifid.qt.vsv evqcbv to „coxvnica yqvaiijaiv iOsiqrjOtv" (II, 42) ovTiog xsxXtftivov cbgsi xcti dnb tov nuvrnnco?j]g navrnntuXa. nqndijXov 6e xdx tcov SiaXixTcov. iyjtnirag ydq evqifh]. — 316 E, 511 agrjyiuv. lAQicvaQyog o§vtovtog' xai dqlov sx t£c nXayiov „6GLal fisv Mevelaci) aQrjyoveg' 1 {d, 7*). C. H. De interaspiratione. ]Rem explicabo paene ieiunam nec multum utilitatis allaturam, sed tandem aliquando intelligendum est quid sjbi illa interaspiratio velit, quae frequenter veteies grammaticos legentibus offertur. §. 1. De vocabuli aciTtzog etymo et signification," quae quamque discrepantes fuerint grammaticorum sententiae accurate ab Herodiano expositum legas in Schol. Ven. A, 567 cw.ntovq: ovnog xpiliog tiqo~ evexti-.ov' ovuog rJe xai AQiozaQ%og. ijy.ove 'de zag detvag ::ai arczoijzovg. 6 s ds Zipodozog xai avzbg ') De enclisi e( anasfrophe Aristarchi doctrinam quatenns inno- tuit una cum reliqiiorum grammaticorum praeceptis exposui in qnaestionum epicarum specimine primo. Quem libellum nec totum hue transferre possum nec commode dissolvi potest. Si quidem Aiistarchi studia doctorum studia excitasse videro faciam ut ille libcllus plurium in manus venire possit. 317 ofLoicog Tip nveifiazi, eig zag loyvnag de "fieze).dfif3a- vev*). Iv di zaig IdQLOzocpdvovg ylwzzaig Slcc zoo e lyiyQanzo ainzovg**): elffl 6i oz dnQogne?.dozovg dnodi- doaoiv, unb zov axpao&ai, tuv ovdeig av aipaizo di io%vv. ifioi de doy.ei naQCt zd idnzio yeyevijo&ai, b orjftaivez rb (hacpSetQCO y.ai ftlccTziCo. ivd-ev zb „rro?dag cJ 5 icpdiftovg tpvyag ^Ldidz nQotaxpev", y.ai fteoov avzov v.az illezipLv zov a „fiiya c) 1 iipcco ?.abv ^ uiyanZv" {^A, 454) * ivdev y.az b itp' 1'ozz Si itriQtov dtazQcoyov zd £pla, dnb dq zoii- zov zov idnzto zb didnzovg tjv, y.az xaz i'?.Xeiipiv zov i ddnzovg r\xoi zdg ftr) dvvafiivag diacpdaQijvaz xai (iiiafiq- r y.az enizaoiv zdg ccyav dvvctftivag jj?.dipaz y.cci dzatpO-ei- Qcti. Qnae hinc in commentarios suos transtulit Eust. p. 150, hoc unum addens Aristophanem cum scriberet dinzovg intellexisse oiovei aQQ/jzovg, ccg ov dvvazcci zig eineiv, rj dvgnaQaxolovltrjzovg, alg ov dvvazai zig ene- udaz (cf*. Schol. D ad 1. 1.): quod lluctuat in Aristo- phanis lectione interpretanda, iure dubites, num gram- matici illius sententia ad haec tempora pervenerit, Herodiani sententiam in lexico suo exposuit Suidas. Nec reliquorum glossographorum verba, unde nil novi edocemur, transscribere operae pretium videtur, duobus exceptis, unde novae grainmaticorum accedunt aucto- ritates. Phot. ddnzovg' oi fiiv daovvovzeg zb devzeQov ct dxovovoiv dnQogne).dozovg, cov ovx ccv zig ti^aixo' oi di xpiXovvxeg dnQay.zovg (1. dnzorjzovg)' ol di zdg avex- tpevy.xovg xai %ar\endg. '' yinnicov 6i daovvez' §ov- *) Cf. schol. 0, 209. de tcnraentg . ... tJ naqcc to icnrov to la/v- l>6v. Sed propter Aristarchura hoc totum apponendum est: ij iinlS hri daavvovoiv ccnroenig, 'AqCaraq/og i?.b^svog. 2) Hcrodianus ad Q, 235 i^soirjv) 3 AQioxctQyng Suovvel zi)v dsvttQav ovVLapnv. nciQa yd.Q zo trjfii, tprj- aiv, iyivsro. in,Lcpi.QSL ydo ,,nQO yaQ rjxe nctrrjQ ctlkni ze 'y&QovTEg". naQU di zbv rjoco (.tiXlovzd fj eoia iyivsro xai rj i^soia cog xcti nctQa zo Ofjoco psoia' nfj di] ovv- &eatovf)i~. He- Sych. disns dtsine*), dttraooe. *) Oed. Tyr. 817. U. i 319 4) ZV r , 381 dXfi e'nev, ocpQ sni vr/vai avvoj/ne&a novzonoQoiotv d/tcpi yctfiip. Hoc loco Herodianus: ovvto/ie&a. zovzo di '^QiazaQyog dccavvei, iyuog. zuvzbv yccQ ziT> avvl)co/.ie')a' ioyr//idzt- azca obv dnb zov ttjfJ.1. Sr/?Mt ovv zb y.aza zb avvb dcpco/tev zcc z~g diavoiag' eloi /tivzot oi iibi?.cooav ovx ev. X, 1261 ovvr//toavvut: quod ad suam muniendam sen- tentiam non videtur ab Aristarcho neglectum fuisse. v. Apollon. lex. p. 746. Qui secus acceperunt, praesens forniae mediae verbi el/ii ad similitudinem formarum l'oo, r'//tr/v, iao/iat adhibuisse perspicuum est. V. Eu- stathius ad v, 106. Herod. 0, 10. 5) TI, 558 xeizai dvr/Q, og nQiozog egr)Xazo zelyog 'siyatojv, —aQTtr/dcov — Hic locus advertit attentos Homeri lectores, quod non Sarpedonem sed Hectorem priinum in Graecorum mu- nimenta insiluisse antea poeta cecinerat WI, 437 tiqLv y oze di/ Zebg xvSog v7zeQveQOv"ExzoQt dioxev, TlQiu/tidi], og TZQcorog igi/Xavo zer/og ''u4/ai.c~>v et 462 b cf ccq eg- &oqe cpaidutog "Exzcoq. cf. 465 ovx av zig /ttv egvxaxol avztfioh/oag, Noacpt OecZv, uz igcclzo nv).ac. Sarpedonem contra dixerat tantummodo muri pinnas primum distur- basse M, 397 ^ccQnr/dtbv 6' ccq enaXStv eXcbv yeoai azt- tSuQr/atv "E?.~/ f/ 6° canevo naaa diu/ineQeg. Quare non- nulli, atque in his Lysanias, graminaticus antiquissi- mus, Eratosthenis magister (Suid. s. d Eq.) eo loco, de quo disputamus, intellexerunt ioi/?.azo, h. e. concussit, a verbo quodam odX.Xeoftai. Sic enim haud dubie voluerunt, ut nd?.og nulJ.eotiat (v. Heysch.) sic aa/.og ad).?.eoSat, non odX.eiv, uno X, ut apud Eustathium scriptum est. Iam ipsam difficultatem et quo pacto dissol verint vei - bis Herodiani accipe: 'AQiozair/og xdl oi dn avzov 320 daovvovoi, Avaavtag (TIoQcpvQiog V. *) Se xfjikot, nQOg- vetttov zb a zuj r]' calaoDac (1. aift.aoOai cum Eustathio) ya.Q a zot dvzideov 2aQnr]S6va i)v/tbg dvTjxe zeiyog tnaig~aL" (M, 308) loote zb rjXciTO zaiizbv slvaL ito bQ/trjoai]. Ultima verba, quae et ab antedecedenti- bus discrepant nec exstant apud Eustathium, ab ho- mine nescio quo male sedulo inconcinne assuta sunt. Apud Eustathium eadem legimu/ p. 1075, sed is refert praeterea primum Aristarchum cum igij?.azo praefer- ret explicuisse hpr?.azo, tum alteram lectionem non admodum placuisse Yeteribus, y.ai oiiSe ndvv dnoScxzea loig nalaioig (r) i^i]yi]cig), denique Apionem et Hero- dorum (i. e. Herodianum) in hoc loco explicando cum Aristarcho stetisse: quod ipsi vidimus. 6) Schol A ad 2, 77 6 'Aoy.a).iovizi]g dcxr']?ua olov cv% rjavyu ovSe eiQipaxd, insi exi]?.og b rjovyog, loaze cte- f)i]CLv aiizLov exSeycadai. ovziog Se xai IdQcazaQyog oiov xaQa%ioSr]. rj dxovaia a ovx ttv zig exiov nd&oi. b/iouog de xai AXc^Lwv. — *) Nomen Porphyrii, quem hunc Iocnm eadem ratione interpre- latum esse Eustathius testis est p. 1075, commentator longe re- centissimus, cui scholia V. debentur, pro Lysania minus sibi cog- nito substituit. Porphyrii est alterum scholion in Yenetis ad h. 1. i! ■ .. - ■ , > rrii, ■. • •»=•;"•; i 321 7) f, 34 JJ StnXT] OTl IplXtog TtQOEVEXTeOV XOtvXrjQV- tov' ov yaQ dno Trjg Qvoscog dXft dnb tov Scqvocci. xo- tvXtj 8e eTdog noTi]Qiov xoLXov. 3 AQtOTaQyfig noXv wgTe xotvXj] aQvoaodcn (Cf. Et. Gud. p. 341, 20 xotvXtjqvtov — naQa to aQvaw cxqvtov xal iv ovv&ioEt xotvXtjqvtov togTE iptXoTeov t6 q). 8) £1, 110 avTccQeycb toSe xvSoglAytXXrji tcqot tdnTW. ^LdnoXXodcoQog xal lAQijTaSrjg xal NeoTeXrjg xal Atovvotog 6 Gqcx^ 8td tov t ttjv nQotfeotv yQdcpovot xai 8aovvovot to a, iva rj TtQogdnTio dvaTidrjt.il. ol 6e ycoQtg tov t eyQaipav xai tipLXcooav to a, 'Iva tuvtov vnaQyrj xijj nQOt- dXXco otov 8L8wj.it, nQoanevSco. ovTcog Se xai ZijvoSoTog xat ^AQiOTaQXog iv Toig nQog Kwf.iavov. 9) E, 289 TaXavQivov 3 4Q'ioTUQyfig ipiXol to q. ov yaQ t cpijot ovvd-eTOv Set voelv] tov oyi]f.iaTiOf.i6v, dXXd xaTa anXijv evvotav, tov evtoXi,iov xai ioyoQov. 6/.ioLcog Se xai IdQtOTocpdvrjg. TQvcpcov 8e gvvSetov av%b IxSeyeTat, naQa to TaXaov xai Tr)v qivov, 6/.ioLcog tuj tcc vaono8a TavavnoSa. eite Se Xexrov eyet to ini TeXovg eice nciQeXxet, ocpeiXei gjv?MTT£odat ti itvevfia. ovTiog ydo 8ie?.d l 3o i uev xai nsQi tov (.ieXii]8iog otvov, cp xai av- Tog ovyxaTttTtd-eTai. i) [.ievtoi naQaSootc; enelodi] IAqc- ocdQyy. Recepit haec Philemon lex. technol. p. 150 Os. — Hoe loco miramur Aristarchum neque dubito quin plerique una nobiscum miraturi sint. Itaque du- bitamus Eustathio aures praebere de Aristarchi ratio- nibus aliter tradenti ac probabilius? p. 549 tOTtv ovv ix tov %dXag xai tov Qtvog TaXaQtvog xai nXeovaoj.ii$ aloXtxoj tov v TttXavQtvog, cog aQijxcog avQijxTog. 8t6 xai tlov naXauov ot /.liv expLXovv to q tou TaXavQivog, tug xal ^AQLOTaQyog' ol 8s i8dovvov, cog -dnXcog dno tov Qivog yewcievov, xadd nQoeQQe&rj. At ego auctor sim, ne quid contra Herodianum credanius Eustatliio. Res haec est: ut alii grammatici sic Aristarchus putat in com- 21 322, positis nonnunquam alteram significationis partem de- Utescere (JT, 768.' A', 319): et quidem ita saepe ut nos nec intelligamus cur ita velit nec quitl consequa- tur. Attamen factum est: et suam in hac re senten- tiam ut indicaret spiritti usus est: ubi delitescere significationem indicare volebat, mediam aspirationem non posuit. Sic in vocabulo evovodeirjg. TI, 635. Idem docuere de toy.vaXog, „zaya inei jur)Sev aXXo rj zb toy.ii ex tijg Xe^etog orjftaivezccL", 0, 705. Et. M. 471: etinexem- plis Ilomericis hocverbum tpi?.tog circumferebatur „lipi- Xtooav %b a, naQccytoyijv de^ccftevoL y.ai ov oiivOeoiv. xair ovztog fj naQcidooig ineioOrj" (Schol. Vcn. 1. ].). Impro- bat Herodianus et improbabat in siiuilibus: 4, 346 in verbis Saovvziov zb ftelirjdeog eius iudicium agnoscimus: V. schol. E, 289 modo adscriptum: refutandi erant, qui aliter statuerant. Etym. M. p. 577, 29 fiehijdea xpihog' aqy.ei yccQ tb fteXi nQog zb ifitfavioai rijv fjdovijv. He^ch. /j fieXirjSeg fie?uiTtodeg, rdiarov. 6tb xai eipiloiio. naQ- tjjtffi} yctQ nccQtx to fte?.i. evlol 6e tog fteXi fjdv. dib xal idciovvov. Aliud ex hoc genere est quo ad Aristarchum redu- cimur. Hoc est Sch. V ad X, 332 {Ifte tf ovdev oni- t,eo voocpiv iovza) ovdev ipU.tog, iva nccQe?.y.i] to dev. dvvazai Si y.ai Saoetog. cf. ad 512. Schol. A ad A, .244 n?.covc'c'Cei to dev. looSvvt^ftel ytxQ tio- ovx 1'zioccg' \4QLoraQyog nccQe?.y.eiv Xeyei zb dev, lAno?J.6StoQog Se iv y?.toooaig eivai tq nXrjQeg ovSs ev. noX?M~ig yccQ xai ztov u?ltov yQaf.tftccziy.iov Soy.ei zqIu eivai uIqtj ?Jjyov, ov y.cci Se xcci ej'. Quodnec Ar. nescivit. Ad Aristarchum pertinet etiam schol. TI, 274 ovSev. f dmX/j ozlto Sev naQe?.xezai ioTi yd.Q oti zbv ccqlotov ztov ldy_. oix Izioev. Et £2, 370. Haec qui consideraverit testimonia, facillime per- 323 spiciet, cui rei Aristarcho illi 6piritus in mediis voca- bulis servierint. Scilicet si de verbo aliquo vel alii dubitaverant vel videbatur dubitari posse utrum illud compositum sit an minus, utrum cum voce a leni spi- ritu incipienti compositum an ab aspero, quid ipsi vi- deretur illorum signorum ope adhibita indicabat. Quae apparet cum reliquis accentibus uno eodemque loco habenda esse. Usiis est simul in compositis ut indica- ret, utrum secunda pars vocis expressam significatio- nem haberet, an delitesceret: quod discipulos scire volebat*). §. 2 Et de Aristarcho diserta quidem praeter ea quae congessimus testimonia desunt, quibus in vocibus de illa in mediis vocabulis aspiratione locutus sit. Sed li- cet tamen de pluribus suspicari, de nonnullis paene pro certo affirmare. — Et. M. p. 779, 9 vn eq ty.TaivovT 0. ■nodsg d 3 vTtEQtxTaivovTO (^j.3) KQ&Tijg to ayav tcpaXXovTO x£-*f l, (1. ETtdXXovTo) vrteQiy.TalvovTO Q.vtceqe'Sete'lvovto). Avaaviag stcI tou TQEj-iEiv cpijoi TETcr/ v d-ai**). 1} dacsvvExai, iuote slvai VTCEQUVOVVTO. 01 ds TtoSsQ dlLXVOVVTO dlCX TrjV /aQCCV VTCEQ T( jiETQOv T?jg dvvaf.i£tog. Cum his conferas scliol. ad 1. 1. VTtEQty.TaivovTo) 3 ulQicSTliQyfig dvETcdXXovTO xai extvovvTO, *) Antiqui grammatici haud dubie pro signo spiritus usi sunt, „to 6ixot6i.u]]v dviav ix8e%6i.ievog xb Ivnoirjg' ei 8e tovto , tyQrv yQatpeiv dvitirrjg' toiuvtt] yccQ i] SevTeQa ovCvyiu. Appo- nam de Hellanico Grauerti verba p. 208 „zugleich er- scheint er als einer der Grammaticer, welche im Ho- 325 iner alle Dialecte fanden". Sc. cas etiam quas olim dialectos fuisse fingebant. Atque has de medio spiritu disputationes sicuti a prin- cipibus grammaticis institutae fuerunt, valuisse deinceps in commentariis Homericis ex locis allatis affatim con- stitit. Reliquum est ut ceteras, quae ad haec carmina pertinent, eius generis quaestiones, auctorum nomini- bus nunc magna ex parte carentes, sed ex Hero- diani prosodiis Homericis excerptas paene omnes, huc conferam. Etym. M. p. 340, 25 daavverai 6s xb ivitnd^v ccrcb tov EvisaO-at ioig litaTiotg. Pertinet ad £, 180. Locus Etymologici illinc petitum scholion est. — Z, 348 h'vda (.te xv/t anoeQoe, nctQcg tcc6s EQya yevsadai. Schol. A anosQoe' vjtlcoTeov' tcc yceQ cptovrjevza xata- hfjyovta slg zb q ETticpeQO/.iivov zov a iptlovo&ai cptXei, aQoavTeg — ovzcog yctQ iliyo/tev nsQt tovtov xai ev ztj A (>aiptp6ia (136) — cet. Haec Herodiani sunt. — Cf. Etym. M. 377, 40. £1, 540 cil)? eva naWa Tixev navacoQtov — Schol. A navacoQiov) oi /tiv idaovvav, iva hx6i^covTai tov xazcc navTa moqov. ot 6e ixpilcoaav kx8e%6iievoi tov elg navTa necpQovxia/tivov. a/tetvov 6s %b ttqotsqov. tovto y&Q ed-ilec orj/taivf.iv. Cf. Eust. 1364 navacoQtov 6s ?j zbv nccvrrj cccoqov kiysi, naQcc tt)v coQav tov xatQov, 6ib xal i6aovvETO naQtx tioi xazcc tt)v nQonaQahjyovoav. - r} naQcc to zr)vl toQav zr)v q)QovTi6a , zbv navv necpQovTia- /tevov. n avanaltv tog ev q&si tov nccvv 6i%a cpQOvTi- 6og, odev ziveg xal hxpilovv amo. vor)oai y&Q cpuavTCog tov navxr/ ioqcuov, ? 6q vivsg einov, oxvrooi %ig av. 326 IV,'450 og Mlvaa Texev, KQ^t]] enlovQOv. Aristar- chus eniovQog ut inLxovQog: interpretatus tbv cpvXaxa' ftifivr]Tat 8e xai 6 JL8vfiog zrjg dno86aecog. exetvo 8e 7iQogzld-T)oiv b TQvcpcov oti 6 inLovQog, wg enLoxonog, ov ndvrcog. eyet eyxsLftsvov tov ovqov tov cpvXaxa xaTcx Tav- Ti]v ttjv dno8ooiv' tL yaQ xsxcoXvxe naQa to oqco eivat inioQov xai inLovQOv %bv entOQCovta, itptXcoo&at 8i 8td Ttjv enivdeotv tov v (v. Eust. p. 149. Apollon. de adv. 558, cl. pron. p. 72. Tzetz. exeg. U. p. 62. Schol. "Ven. £, 340) xai ?]fteig 8e ovyxaTaTttiifteda TOVTOtg. Herodiani verba sunt. — 0, 262 ycoQU) evi 'nQoaXet) Ttveg e8dovvav to nQo- aXet, naQce to ciXXeadat ix8ey6ftevot %bv o%?]ftaTiofi6v. ctiteivov 8s ipiXovv, cog xai b 'AoxaXcovLTrjg, cpdoxcov dnb tov dXLCsadat ysysvfjo&at, tovtsotiv ddQoLCsa&at, coots orjuaLveodat to xaTcocpeQ?]. xai y&Q tov %coqLov eOTt to InLdeTOv. — ft, 89 T/jg iJtoi no8sg eloi 8vco8sxa ndvTsg cLcoqoi) 0-coQog derivant nonnulli, ut Eustathius ait, ab coqsiv to cpvXdaastv, alii aliter, tvioi 6i, cpaoL, Saoecog avayi- vtooxovotv' 'tva etev o.coqoi ot coftoi xai oxX?]Qoi xaL o.yQt- ot, ex ftETacpoiidg tcov dcuQcov xai (it> nsnbvcov ?]toi ns- ns'iQtov xacincZv. svda oqu to 8aoicog dvaytvcooxovotv ibg tov co itsydXov ivTavda tv ftiv Ta7g aXXaig SQfiijveLatg iptXovftevov, iv 8e tT] ^rjd-sLo?] 8aovvoftivov 6tci t?)v coQav, -r) 8r]Xol zbv xaiQov. OTt 8e ot naXaioi iv fcioctj Xi'£scov envsv[.iaTt'Cov tcc cpcovr]ev%a xai ?) llidg 8r]Xoi. S, 340 to sva8sv b *AaxaXcovL%T]g iptXoX, Xiycov tbg oti T& 8aavv6fteva ev tt] inevdiost tov v iptXovTat cbg bXog ovXog. omcog ovv xal to eaSev svaSev yivovtg ipt- Xovftevov. eycb 8e nQog %r']v ovvrfor] dvdyvcoviv (1. iycb Se nQogTLdeuat %rj o. d.) Saovvovoav (1. arj) to a, rpt- Xovoav 8i ti]v ev 6icpdoyyov. xai 1'yoftsv exetvo elnelv, wg et i8tov avvd-itcov Xi^ecoy to xai xatd ftiaov 6aavve- 327 oOat, otdauev 8e xai to ii8e Qtjfia avveyiog naQvc t

r)oaiftev ozt to ex. E7il(>()i]iia nQog~]Xdev xcci omtog e]fii) dcriva- rent, sensu intransitivo (cf. Buttm. gr. I p. 545), iique. ab Herodiano refutati. Sed haec mera suspicio est. E, 164 a exovTag, oveqrjoig eoztzov exovzazb aexov- za. 8tb Saavvzeov zb e. nzaiei ovv Niy.iag iptfcav zb e^ oiezat yi).Q t<7>. axovza enevzidead-at zb e, oneQ ovx 1'ozt. zb y&Q axovca ovvccloicpr) eazt zov ccexovzog' 8ta zi 8e ■cb a hptltodTj, tv eteQOig tcpaftev. Scilicet quod priva- tivum esset, ^,301: quod sempeiblcnem spiritum habet. 328 V ad K, 466 6ssXov 6s zb sv6i]Xov, dnb zov 6qsiv, cprjolv o ^QiGTaQxog, zb evqezov. Alterum SchoJ. zaii- zbv sazi kTj drjlov 6ib xai zqiz?] dnb zsXovg r) 6§sla, xai VJLXovzai zb 6svzsqov. An fuerunt qui de eX?] cogi- tabant? Hoc eo inagis puto cum hac ratione etiam vocabulum svdsislog explicarent, v. Buttm. lexil. II p. 190. — Quod de Aristarcho traditur falsum est; hic enim ut 6ssXog acceperit testis Aristonicus: r) 6l- nXrj ou b rfisig Xsyofisv 6r)Xov av?bg sins 6lsXcov 6isXov. I, 61 6l'l§ ofiaii 6isXsvoof(aL za nQayfiaza dn ccQxijg f-isxQi zsXovg. 6aavvzsov zb dit^ofiai. dnb yccQ zov ixco sysvszo' sTVicpsQEi yovv „dzaQ ov zsXog ixso fiv&cov" (v. 61) ALV. Hoc ego satis recens esse iudico scholion. V, 135 itaxasLvvov. 6aascog 6s tosivvov dnb yciQ %ov slvvco sazi ■d-sfiazog, o naQijxTaL naQa %b sco 6aav,- VOftEVOV. Sch. q, 352 dv6^i n q otx %t]. ^IxTiqg ipikcoxsov, naQct yaQ %b naQafialXsiv %r)v %siQa xcci ahsiv 6coQsdv. r) o nQO tov aiTstv Ixetsvcov, el 6aovv£Tai. H. e. nQoYx.Tiqg, si est a nQoi^, nQo"xzi]g, si est o nQo lxetsvcov. Nonnulli sv6isaav 2, 584 non a diitjfu illud esse pu- tantes sed tvlsoav inserto 6. Refutat eos Herodianus ad 2, 162 tori yaQ tl SiijfU Qrjfta, naQ ov xal zb 6ls- aav nXr]Svvzixbv cog szid-saaV „avzcog lv6isaav Tayjag xvvag OTQvvovTsg" (584). naQaLTr]Tsov yaQ zovg olofts- vovg nXsovaafibv sivai tov 6 xai 6aovvovzag' 6i6daxsi yccQ t]fiag o noirjTrjg xai.6i aXXr]g xXiascog xb dxbXovSov XLvnfia. cog yaQ %LdsvTaL ovTiog 6iEVTai ,'innoi dsQoino- dsg noXscog ns6ioio 6isvraL" (Qa ab iljo praecepta fuisse: yeQa al Tiuai 8l evbg q, naQa xh sqco. xai xjjiXovcai h\ 6svtsqW yeQQa 8s sIts tcc axrpw- 330 ftaza — sVte — eYze — clta 6vo q. xai r) dsvzsQa d'a- ovvszai. Illud autem, qnod antea posui de vocabulo ytQavog, sic fere scriptmn fuissc tibi persuaileas: yiQa- rog tb Uoov. itnb %ov %r/g ytjg IqevvSv %cc oniQftaza olov- ei yrjQsvvog ztg ovacc*). tpi).iog' ycQavog 8i b 6ft(>Qog vnb KvQtjvauov. naQCc zb %>)v yrjv qcc/veiV xai daavvszai. Sed hoc studium perduxit eos, ut erant ad cuius- que generis argutias propensi, ut certas quatdas regu- las proponerent, quo non singulis in vocabulis signifi- cationes separarent, sed tota genera verborum spiritn distinguerent. Qua in re nihil m?morabilius quam quod adiectiva composita, si quidem altera pars aspere profertur, aspirationem retinere docent; sed si eadem adiectiva in nomina proprla abierint, abiicere : svaifitov, sed ■Evaifuov (II. H, 16) et TloXvcufUovr, coxvalog, sii- Qvcclog, sed 'QxvaJ.og, EvovaXog cum similibus, cp/Xln- nog, sed nomen proprium 0/?.innog. Et. M. 396, 43. 821, 25. Eust. 1396, 10. — v. Sturz. opusc. p. 70. — IIoc vel primus instituit vel in primis celebravit Pto- lemaeus Ascalonita, quem vocabulorum etiam per princi- palem spiritum distinguendorum studiosum fuisse, ab Eu- stathio discere licet p. 555 {cdvsiv alvstv). Hoc igitur le- gimus in scholiis A (ad E, 66) Evatftov/dijg ipilol o *Aaxa- Kcovizrjg, tva xvqiov yivtjzat, cootzeq y.ccl %b 0/?.tnnog y.ai Itlslavinnog. Sensit cum eo Aelius Dionysius. Ad scholion 0, 705 recentior grainmaticus notulam adiecit, in qua haec traduntur .... Jtovvatog di b 'AIixccq- vaaasvg iv zezccqzcij ''Azzixtov ovofticztov ovzcog ttprj. 0/- Xtnnog ftiv zijg ftiorjg daavvoftivijg zb nQogijyoQtxov. ovztog yaQ y.ccl iv TtjQEi ~ocpoy.7^iovg ccvc.yivojaxoft.Ev , rj?.is cpil'innoig QQij^i TCQsgpiazov ailccg' 0/?.tnnog os iljt?icug b Maxsdtov. 'Aelium Dionysium intelligendum esse, *) Vid. Zonaram, Etym. M. Gud. 331 lexici sexcenties Eustatliio ad partes vocati condito- rem, Suidae nomine Atticistae insignitum, qui et ipse Halicarnessensis fuit (Phot. cod. 152 p. 99 Be. Eust. p. 228 ufiktpg Jiovvoiog b tdluaQvaooevg) minime du- bitandum est: etsi is, cuius per manus haec nobis tra- dita est observatio, fortasse ipse de eo, quem nos so- lemus Halicarnassensem dicere, Dionysio cogitavit. Sed ille indoctus homo erat, quod vel vocabuli nQog- yyoQixog perversus usus indicat*). Verum vidit Vil- loiso praef. II. p. XXIX [ult; de rhetore nostro et historico ne cogitare quidem debebat Harles. ad Fabrie. T. IV p. 399. Regulas de aspiratione ab Aelii Dio- nysii opere minime alicnas videri oportere, intelliges ex Eust. p. 138**) 1417***). Et Herodiano universe quidem hoc non contemnen- dum videbatur praeceptum, ut apparet ex Schol. H, 167 ipiXcoxiov zb EvccLcwvog elg l6ioT/]za, ixQoelQi]zat dii (quae ipsa Herodiani verba esse vel locutio elg idib- xtYtct .indicat, quam ille in hac re frequentat) et O, 705 f). Sed de vocabulis cum 'Inrtog compositis res ei *) Sic inveni E, 29 in V. L. **) „%cc(Q0vai ydn, cprpi, xy daaeiq ol umxoi"' ***) A'iliog yovv Jiovvaiog cf.rjaiv „T]Sog to 6'fof SccouvovOiv uttl- y.ol xal ndvTa tu TOiavza" cet. +) lii-i!).caaav ro c<, nccnaycoyr)v $e'id/.ievoi xal ov OvvO-eoiv xal ov- Tcogs ' nandtfootg eneiod-r]. xctl Tuya intl (irji&V. ttXXo r\ to mxv ix Trjg ).t"iet»g ai]/.iuiveTut. r] dk di.og yevixi] Iv ti] OvvOtoei. ini 1.1'tv xvnicov ipiXov ctnoiptneTai to nvev.ua, .EuQvcci.og 'Aj.tifiiui.og 'AOTvaXog, inl d"e im&eiixcov t6 XSlpv TrjneT nvev/xa ,,noXi.ai iv uuifilD.m 'Idaxif (od. a, 395) ,,dyyidX6v t 'Avtqiovic 11 (II. B, 677 ,) vtfui.og. &Oii xul xutu tovto iiJyyeiai to toxvul.og ipii.ov/.ievov. — 0 . 276. xctl lTo).yat,uovi- di]V '4/j.onuova y.tti Mei.dvinnov) ipiXfptipv ndvTcc, "vcc xvniu yivrjrcti si cui propter MeXdvmnog non vidctur Herodiani esse non repugno. 332 \ non ita certa videbatur, possintne adiectiva aeque ac propria xpcXtog prpferri, quod Xsvxcnnog et similia ad- iectiva aspiratione carere videbat. Sic Eustath. p. 524 'HQtodcavbg di tteqI xov tog e()Qs37] xaxd xb OiXcnnov nyev/caxca/wv vo/jaag exeqocov xc tptjocv, otc QcXcnnog /liv xb xvqcov d^covacv oc yQa/i/iaTcxoi xpcliog XJyeaOac, Saaecog di xb enid-eTOv, dyvaovvreg, oxc xa£f ev exdxeQ.a Svvavxac elvai. xai yaQ Xsvxcnnog leyexac naQct 2x7j- acy.0Q(p encd-excxwg' xal yievxcnnog ovo/idtexac b/xokog o (Dotfojg xai EXaEiQag ncaijQ. coaxe xpcXoc avxbg ev. d/cg>ocv xovxocv xov cnnog xi)v aQ%ovoav, xai ovx iv (.Lo.vct) xco xvqcco. Sed tertia quoque servata est de hac re sententia E, 76, ubi verbis iam supra adhibitis „Evac/.iovcd?]g: xpc- Xol b lAoxaXtovcTijg, 'iva xvqcov yevrjxac, diansQ xal xb tyiXcnvcog xai MsXdvcnnog" haec annexa sunt: taxi /liv oyv o Xeyec ncihavov (dcd xovto yovv xai xb TloXv- /iveca nfj /liv xpcXov/isv, nfj 6e daavvo/isv, xai xb EvQva- Xog 'AyxcaXog), ovys /ifjv dXy&eg. eiiQe^ yaQ xb TLa- voQiiog daavvo/cevov, xai °Ecpcnnog 6 Kto/icxog. Is igitur propria una cum adiectivis putavit aspero spiritu in- signienda esse. A quo haec ratio profecta sit nescio; eum qui id, quod tractamus, scholion ita scripsit in- eptum fuisse scio et quae apnd veteres legisset minime intellexisse. Etenim quam intelligenter atque rei suae convenienter excmplum JloXv/iveca elegerit, mirabere ubi quid sibi voluerit perspexeris. Perspicies autem ex Hesychio: IIoX.v/tvEca r) -9-dXaaaa, r\ noXv /cvcov tyovaa. xai ovo/ia xvqcov. Gbservatio illa de voce ndvoQ/wg fluxit, opinor, ex scholiis ad v, 195 (Xi/ievsg xe ndvoQ/iov*). *) Eust p. 524 tle adieclivo loquitur „xal on tvijrjai io ndvoQ- fioi daouvoutvov." Proni fuerunt receutiores ad dislorquendum 333 Ex Ptolemaei Herodianique praecepto diiudicandum schoL E, 333 xaxwg oaoi daavvovac %b v'Evi>w. a/.ieivov yaQ \pi\ovv, dvanenlaoTai yaQ nole/uzrj -9-eog, fjg ol vew- tsqol noiijial vlbv elval tpaoi tov ^AQea. xal 6*ia tovto xalsio&ai ^Evv&Xlov fiijTQtoWfiutaig, cf. et alterum schol. ib. — Hoc dicit, apparere 3 Evvw Deam esse bellicam: vocabulum igitur proprium esse et in medio aspiran- dmn. Fuerunt ergo, qui etymon finxerant huius vo- cabuli tale, ex quo secunda syllaba aspiratiouem re- quireret. §. 4. Veterum grammaticorum morem spiritum in mediis quoque vocabulis ponendi, qui certe in accu- ratioribus valuit exemplaribus, nostri quoque codices hic illic retinueniiit. Saepius factum esse in codice Homeri Veneto, observavit Villoiso Anecd. II p. 119. De codice Ambrosiano fraginentorum Iliadis notavit Mai, p. 582 ed. Berol. „Spirituum quoque notae coaeva manu pinguntur foimis piiscis H et |— vel —|. Atque hi spiritus saepe nuhiero praetermittuntur; nonnunquam in vocabulo medio a me observatos memini". Et ad M, 434 dve.Xy.ei. „In Ambros secunda syllaba notatur aspero et acuto" ed. Berol. p. 593. Item aliquoties in cod. Aegyptiaco, cuius notitiam accepimus in Mu- seo Philologico Cantabrigiensi (v. Nro. I a. 1831 p.. 1*78). Atque aliquanto saepius inveniri coniicio quam adhuc ab editoribus minus huic rei atter.tis notatum est. Sic Alberti in not. ad Hesych. p. 9 ediderat lo- cum ex lexico Apollonii: danTOvg' ol fiev daovvovzEg — eam quam exposuimus Ascalonitae regulam. Hhc pertinet, cjuorl il, 235. ubi de verbo iseatrj seimo est, in cod. V. legitur: ot tfk ijiilovai Sia to ovofia ytyevijo&ail Scil. oyo/iatt xvqCoi hoc proprium esse legerat! 334 aftamen neque apud Villoisonum qui eo codice usus est, unde apographum suum Alberti acceperat, spiritus ille comparet: neque apud Tollium idem illud apogra- plimn edentem. Villoisonus postea factus diligentior, quod nos se- rnicircello illo semel fraudare cogitavit, id compenset hoc, quod ab eo petimus testimonio, praef. II. III: „Duplicem in quibusdam vocibus spiritum, ut in avai- Qeto, cet. in nonnullis Epicteti codicibus Regiis inve- nisse se testatur le Fevre de Villebrune p. 6 praef. suae Epicteti Enchirid. 1782". Vestigia eius notae in schol. Phoen. 656, ubi Ald. et Basil. praebent Eifiol- oig, et in schol. Ar. Avv. 873 (Evficuog) indagavit Lo- beckius Agl. 1044. Eustathii aetate signum spirifus in mediis vocabulis aboleverat: hac ratione ille p. 524 oi aQ%a~iot, xai ev fttaco /.e^ecov invevftctTtCov xai za cpiovijevxa xai ib q: et paulo post: arcb yovv zcov toiovtcov xal eteqcov Se nXetovcov arjfietovfte-D-a, cog ol ccQ%a~tot ov fiovov iv zcug aQ%a~tg tcov XeZecov zb q Gzoiyelov xai icx cpcovr]- evTa envevftdziLov. p. 1715 oti <5e oi nalatoi xai iv fiiaco le^ecov invevfiaTi^ov rd cpcovi)evxa xai fj lltdg d?]?.ol. 1396 neQi de toiovtcov ctQyaixcov nvEVfiaTiOfttov tv xo~tg eig T7jv 'Iltdda oacpcog yeyQanzat. Ex his patet quo- modo intelligendum sit illud quod dicit p. 150 oti Se naQa TOtg aQ%alotg ov ftovov %d aQXTixd tcov Xe^ecov cpcovtjevza envevftaTtt^ovTO, aXld xai td 6td ftsoov Iv xa~g cvXla(ia~ig cofioloy?]Tai vnb tcov dvTtyQacpcov, %og q7]St]G£- tci.1 xai iv TO~g E§i~g' oneQ drjlot nov xai 6 iddijvatog. Hoc est: Athenaeus testatur (p. 397 e.) in comicorum exemplaribus legi xatbg. Cf. praeterea eum p. 1347.1828. 335 In communem usum scribendi hoc signum interaspi- rationis, apud Atticos certe, fere non receptum fuit. Qui de hac re quaesivit Osannus ad Marmora Elgi- niana p. 71 sqq. praeter tabulas Heracleenses inquibus saepius occurrit, et. unum excniplum ex lithostroto Praenestino {ENHYjPlS *) ex Herodis Attici inscri- ptione attulit ENHO/HA. Iiis ne Boeckhius quidem (corp. inscr. I. p. 43) habuit quod adderet praeter exemplum unum TPIHEMUIOJI02; quod quidem ex inscriptione Euclide antiquiore est. §. 5. Poterunt haec facere ad rectius iudicandum de pronuntiatione. Bischoff, qui „dc spiritus asperi in mediis verbis Graecis pronuntiandi ratione" quae- rere instituit in programmate anno 1826 edito ,,inde ab antiquissimis temporibus certe ad alterum post Chr. n. saeculum spiritum in mediis verbis fuisse pronun- ciatum" (p. 10) defendit. Ad quam rem praeter com- munes quasdam et pervulgatas rationes inscriptionum testimoniis et aliquot grammaticorum usus est. At inscriptionum auctoritas vidimus quam precaria sit, grammaticorum praecepta ad pronuntiationem non perti- nere sed ad usum scholae satis superque patefecimus. Sed si quid inde concludi potest, potest contrarium. Nam quomodo de vocabulo (DIIltztios minime illo ex communi usu remoto contendere potuerunt, si adspiratio vel omnino vel satis clare audita fuit ? Et si contendebant cur qui spiritum defendebant de communi pronunfiatione verbum iniecerant nullum? Certissimum utique atque *) Memorabile sane quod inler ea vocabula quae Lafine cnm aspero spiritu scridenda sint Woliius Anal. Iitt. I, p. 306. aflert / cxhydris. lam confer Boeclihii verba 1. 1. p. 44. ,,Postremo quod in lithotroto Praenestino est ENHYdPIZ largios poluisso ex 7 Italico usu deri^atum esse."- j*36 tutissimum videtur statuere non in oinnibus regionibus, ubi lingua Graeca dominaretur, nec in omnibus voca- bulis idem valuisse: sicuti Romani quantumvis ad adspi- rationem promtiores, nunquam, opinor, Philhippus scrip- serunt. Graecos Italiae ad pronuntiationem spiritus paulo magis inclinasse, ex iis quae paulo ante disputata sunt til- tro nascitur suspicio: illud alterum vel ex antecedente litera pendebat, vel quod in quibusdam vocabulis, quae possent coinposita videri, commissura hiabat. Per se enim facile in compositione aspiratio eliditur: ad quod advertit nos locus quidam Apuleii de Orthographia §. 63 ,,Anhelo, nt halo, unde descendit, cum aspira- tione annotatur. Sed Plinio in compositione aspiratio colliditur". Mihi nonduin constat utrum (piXtlh]v sira an cpLleXlrjv. Apud Atticos, quos vulgaris deinde lingua secuta est, iam mature mcdia illa aspiratio in plurimis vel evanuit vel fere delituit: obtinuit in paucis, quae non coin- posita sed apposita essent nec longo usu latebat iunctura. Pfnm dion, et eioo Apollonii Dyscoli temporibus pro- nuntiatum fuisse, aliquot mihi eius testimonia per- suaserunt. De syntaxi p. 319, 19 rrQodijXov yccQ xccx xijg ovvovorjg daoeLag wg ov% ev anXovv ioTi to 6l6ti. de coni p» 509, 18 y.ai dijXov otl to Slotc, l'yov Trjv av- %qv dvTccnodooiv, tyei iyxeLfievov nTWTixbv to otl , oacpeg noiovv xccx tov nvei\uaTog, xairb iieoi] r) daoeict. de adv. 612, 12 OTL nQWTOTVnOV eOTL TWV elg dig XrjyoVTWV TO ewg, drjXov, ov j.irjv to ioodvva t uovv eioo, xad-b xai iv tovo) xai ev nvevuaTi inLOTaoewg edeeTO' iv nvevfictTi f.iev ovv, tog advvcaov iaTi tijv iv cpwvrjeoi daoelav ini Telovg evoeodai. cf. synt. p. 333, 10 ivexXiveTO yccQ (sc. in eiob) i) nQoO-eoig 6'^eiug Taaewg eig naQccd-eoiv naQalaUi3avo/.ievr] , oneQ naQenofievov ioTi naarj nQode- oei' fioQLov tb to o m^vvero iieTtx tov avvovTog nveviia- Tt.g, o naQenofievov ijv nuarj Xe^et ovx i%ovorj nQo av- vrg heQav Xigiv. JNonne haec certo testantur in vere 33/ compositis non auditum fuisse spiritum? Nonne cla- rissime dixerat in dtozc si ex particula ozi factum es- set, ita ut vera compositio esset (uti in e/tlrcQoadev) non audiri debuisse spiritum? Sed in appositionc rc- quirit aspirationem. cf. de adv. 537, 29. De 117: Aha vero, vaha, naha, ohe et si quae sunt aliae interiectiones, quae in inedio aspirentur, gratia significationis aspirari dicuntur: si- cut etiam eiusdem significationis causa quaedam in capite, quaedam in fine aspirantur, ut heu, oh. Ipse enim affectus, quo interiectiones promuntur, cogit eas interdum praeaspirari. !Non enim ad placitum sunt verae interiectiones, velut ceterae orationis dictiones, sed naturales, unde etiam omnium sunt nationum in- terdum communes *). — Sed illinc abnormis aspiratio in £uo c /, eiav explicatur. Iam missis turbulentis, quibus Bacchus gaudet, ex- clamationibus convertamus nos ad Iunonis delicias: *) Orr.nino enim non poterant curiosi homines in sobria egregii grammatici docirina acquiescere; sed ab interiectionibus ad verba et nomina transferentes paene incredibile est ad quantas ineplias delati fuerint. Attamen haec quoque historiae grammalices ama- toribus iucundum erit cognoscere. Lenitis iudicandum de binnio, quod ,,aspiratur, quia cum augmento spiritus hinnitus profertur" (Apul. asp. §. 28). Vix hoc ferendum (Apul. aspir. 42). „U ante 1 aspiratur in hululo, quoniam ab hui inreriectione oritur." Et §. 38. „Horreo aspiratur, ,ut ipse aspiralionis horror cum eiusdem verbi significaiione concordet." Haec vero iam vehementer rioti- cula, quae tradit §. 39. Vocem hostis aspirandsm esse. „Con- cordat eliam in hoc nomine aspiiationis signum cum re, quae sig- nificatur» Ita eniin effigiatur nola aspirationis secundum veterem 341 zb yiQvoouv — oqvLOlov ysvog, zobs xaftJitfipQCpovg xal nEQL^Xsrccovg taiog. Kcce iteium in asperrimos strepitus incidinuts, ut quotj scripturam , quasi biceps gladius inter duas hostiles partes." Ap. §.6* Concordal etiam in hoc nomine, quodest homo, aspirationis notacum re signiiicata. Quoniam enim hoc nomen praeter aspirationis signum notum est in facie hominis notari, nota aspirationis annexa sig- num est divinae hominis laciei annexae, de qua facie scriptum est „et inspiravit in faciem eius speculum vitae." Id §. 44, ubi de aspiratione barbaroruin vocabulorum loquirur, quorum ea esse aspiranda, quae ab ipsis linguarum, unde ducta sint, peritis aspi- rentur: Sic Heinricus, Humbertus ,,quoniam constat testimoniis eiusdem linguae peritorum , quod haec nomina ab eisdem Transal- pinis' non sine aspiratione spiritus proferantur. Sunt tamen qui putant eiusmodi vocabula egregiorum virorum gratia aspirari, ideo quod ipsum generale honoris vocabulum non sine aspiratione no- tatur." Festus: „HeIuo dictus est immoderate bona sua consu- nien.s, ab eluendo. Cui aspiratur, ut aviditas magis exprobetur; lit enim vox incitatior." Haec sunt de spiritu. Quae pleraque non antiquum auctorem habent sed antiquae doctrinae sunt. Qua haecni. tuntur doctrina de consensu significationis cum forma vocabu- lorum, ea nobis latius persequenda est. Est ea satis antiqua. Di- dymi legimus observationem Alhen. p. 392. f.o/e&ov t« n/.etga tcov hqvicov dnb zrjs cpcovrjg i%ei Tr)v ovouaaiav (cf. Varro. p. 80. Sp.): quam illum non ita posuisse tantum, sed sicubi res ferebat, in usum converlisse suum, ex schol. Ar. Avv. 302. iudicium facimus. Nam cum dubitarent interpretes utrum rectius scriberetur y.rjqvlog an y.t(qv).og, is sententiam tulit „to xutu tpvatv ovo t ua xe/qvlog elvai." Discipulus eius Trypho iam vneq axdjipaia. Et M. s. tpihjit]; docemur, Tryphonem cpthjrtjg pro decurtato habuisse ex vcpetXtTrjg, otc avvinaO-ev r) cpcovrj tio at]itaivo(i(vtp ... o yaq xXe'nTijg evdetuv ■noteT, ov /ttqiv xal cpcovrjg tvdetay ivetSttjctTo: et eandem ob causarq rjf.ttxvy.ltov ex r)/utaiy.vxXiov, U/dog a XeCnco factum putavit. Dolemus sane doctissimum ceteroquin grammaticum in ineptias incurrisse. Sed pergamus doctrinae illius vestigia sublegere, ut pateat, lae- taene fueiint segetes. Etymol. M, p. S1'2. 3 yjqdStg, al tiov %et- qcov qayatleg. awlntat cit r) cpcor* Tto orjuatvoutvco . (nettfr) yaq tc ytqicg evtStidv tivcc orjuuCvti (tdg ydq TtSv yttqtSv Qayutfug 3ijXoZ' r) cfe. qayug rov oXoxX^qov ivtieiay frw< ro yuq lyov qaydJas ovx iattv 342 oculi gaudent dolcant aures. — Ita asphasse Athenien- ses propter certisslwa illustrium grammaticorum testi- oXoxXrjnov) tovtov yccQtv Sict tov i yodcpeTai. In contrariam par- tem hic annectamus de causa augmenti observationem gramma- tici aliquanto haud dubie recentioris: Et. M. p. 8-20, '25 a^tov Sk Ci]irjOut, SiiciC niivioie ueye&vveitti 6 nccnctTccTiy.os; xul iaxiv tineTv, oti inttSi) 6 nuQuiuny.bs nXecov iori xcticc t!jv or\fxua(uv tov ive- aimios (o yuQ iveonbs uxccqiuTos Ioti, xul a/xu tco XiyeaOcct fyet xai - to tivcci. 6 Se nuQuTUTixbs nctnctieinfiivijv iyet ir)v ar\fcaa(av) tovtov yctniv cbs nXeovexitov xaiu tj)v Or]fitta(uv ibv iveaicoTct, nXeovexieT. xa\ xaiu ti)v uQyJiv, — Varro 1. 1. V, 24 p. 122. Sp. „Vallum vel quod ea varicare nemo posset, vel quod singula ibi extrema vacilla fur- cillata habent figuram litterae V". Apul. de diphtong §. 25. Saecu- lum per e breve deberet notari, quoniam a sequor, vel ut placet Varroni (V. 2. p. 193 Sp.) a sene derivatum est. Sed quia rem productissimam designabat, placuit ut eius principalis syllaba sig- niiicationis causa produceretur et per dipthongum plane dignos- ceretur, Sen. quaest. Nat. II, 56 Dicimus enim ut splendere sic •fulgere, At illis (antiquis) ad significandum hanc e nunibus subi- tae lucis eruptionem mos erat media syllaba correpta ut dicerent fulgere. Ioann. Diac. Allegor. Thecog. Hes. 549. Gsf. noXXccs cf tvQ^aet tis avftnccayovaug Xiitts tois in ccvicov aijftatvoftivois xal ftiuov/uivus ttiiu. xal iictQivs tov Xoyov ib Xiuos ovofta.......xal to iSiu ovoiict y.ccl to eiSos ftttoivQovai. Tb yp.Q iSia Stu tov i yQct- tptiat, ir)v jcov iSecov lxe(vcov vnoarjuaTvov dnX6ii]ici tcov HXutiovi- xtov....... Tangit eandem rem p. 567, de yifccana et ye(ftctQQOS exponens. Praeterea (549): \4XJl ZneQ iXiyofiev. iijs ln antiQa tcov cxqiOlicov nnooSov t) tov nvevftaios ion SaavTrjS Srjl.coiixrj. Do- cet cur omnes numeri, quorum principalis litera est e, aspirentur excepto ivviu. OQ/ur)v yuQ coaavel if,voixr)v eyet to ev eis ay.e6aaf.iov Te xcci nXi]'Jv0ft6v, ijV Sij QOntjV vnoar]fia(vecv ifriXei tov nvevftaios t) Sctaviijs. cf. de || p. 551. De ivvia p. 548. et 551 infr. „ivvia Se etQrjiat itnb tov to IxyvOev tv xtxl Sid tcov ciXXcov nQoeX&bv ftiX- Xeiv iv t\> StxitSt, SevTtntvoftivy ovoij ttovdSi, nuXtv evovoOut y.ai nQos eavTo aiQicpeaOut xccl avuxdunieiv. "Q3-ev xal iptXoviat, t>)v avaioXrjv ti)v nnbs iccvib tov nvevuciios tov \pc%»v iftcpu(vovTOs. (t Scilicet aiU hic Pythagoreus est aut nemo : r( to aocpdnccTov; uqi- Sfio.;. SevieQOV Si; to toTs nQctyftctoi id ovoftaia ztO-iuevov (Iambl. vit. Pyth. 82). — Denique addimus hoc ex recenti scholio (iB. L.) 843 monia dubitari nequit. lAthen. p. 397. e. racog Ss Xeyovocv '4-3-qvaioi, cog (prjai Tqvcpiov, zr)v zelevzaiav avl?.afir)v neQioncovzeg y.ai daavvovzeg. xai dvaycvcoay.ovot liiv ovzcog na.Q EvnblcSc If 'AocQazevzocg, nQoxeczac ds zb uaQxvQcov (397 c), y.ai iv^OQvcacvldQcazocpdvovg (101) Tr t Qevg ya.Q el av\ nbteQOv oQvig rj tacog; xai nal.iv (269). ""OQvig drjza zig noz eaziv; ov dr) nov tacog; Xeyovoc dixai zi)v dozixrjv zacbvi, cog iv zcT> avzco IAqiozo- cpdvrjg (384). Praeterea Seieuci testimonium est ib. p. 398 a. 2e?,evxog (J 1 iv zcTj neunzc>j neQVE?lrpiauov' „zacog 7iaQCi?.6ycog cli ol Idzztxoi y.ai daovvovoc y.ai neQtancoac". Tertii testis gravissimi Apollonii (synt. p. 319) iam antea mentionem fecimus. Exceptio ansam dedit de lege docendi. Nam sic ille pergit apud Athenaeum (397 e.) €turi%av6v 8i naQ *4%zwo~g xixi 3 'Icoacv ev zdig vniQ uiav ov?.lafir)v bvb/.iaac zr)v ze?-evzcooav dnb cpcovr- evzog aQXOf.u:vr]v daovveadac. ndvzcog yctQ elvca ipt?.r)v avzr)v ?)xo?.ov&i]xev, olov recog, ?.ecog, TvvdaQecog, Mevc- Xecog, Xecnbvecbg, evvecog, Neiflecbg, nQabg, vlog, Kecbg, Xibg, dtbg, %Qe~ibg, n?.elbg, ?.e~bg, Xacog, fiatog, tpatog, nrfbg, ybbg, -Ooog, (>bbg, tcoog. tpvluQxog yaQ ovoa y.ai rjyeuovixr) zr)v cpvocv r) Saavzr^g zdlg zeXevzaiocg (.isQeoi ad O, 626: ubi quum detvbg uijzr,; alii scriberent, pars iSeivbs BflriJ magister argutissimus habuit quomodo litem dirimeret: „nvtg vor- CavTEg xaxoig $i]).vx(og ixtpifgovdtp' 1] yt ov anoSeixvvaiv." Hic scilicet sapientior, quam veteres lingnae conditores, quorum mentibus nec (ivellai nec lle/J.ai., yentis vide- licet rapidiores, absona videbantur. Ceterum ab his grammatico- rum nugis recta via retro duciraurad vetustissimam philosophorum quaeslionem de vocabulis (pvoet an vouo> orlis. Hinc illa proinanarunt. Sed differo, iamjdiutius affluenti tnuteriae me indulsisse ««rkiis. BM zcov &voi.iutiov oiSaficog iyxa&elQyvvTac. Quae hoc loco de vi et natura aspirationis exposita habes, Tiyphoni, tit antea apparebat, accommodatissima. Argutius etiam aliquid in eandem sententiam excogitavit Seleucus 11 1, (398 a.) xolg icQcoxoig xcov cpcovrjevxcov xaxd xag dicXag tcuv ovo(.ia%cov ixcpoQag GvvexcpeQEO&ai idekei (sc. xb arvev/.ia'), xai ivxavdoc nQoavzovoa xai xd%cov exdeovaa tii iniTcolrjg iavt xcov le^ecov. xex/.iaiQOfievoi ovv °A&rj- vaiot xai Scd xTjg zai^ewg xrjv evovGav^xfj rcQoacpdia cpv- aiv, ovx iui xcov cpcovijevxcov xc&iaoiv, togrceQ xdg aXXag, irQO Se xovxtov xdooovai.v' sl Se xoiavxrj rj Saavxijg, (.irj- scoxe akoywg xaxd xijv xelevxcuaav ovXlafirjv 6 xacog scQog xcuv IdxTtxcov rcQOGrcveitai. Vides his grammaticis rem miram accidisse, sed hoc ipso esse certissimam. Causam si quaeris, me ignorare profiteor. Audebo tamen referre, quae de ea re non dicam inquisivi sed ludens cogitavi. Nam primum occurrebat, ut hoc unum nomen aspirationem communem haberet cum bacchicis illis interiectionibus, possetue communem etiam aspirationis caussam habere. Quare ^uod piera?que aves a suis vocibus nomen acce- pisse constabat, videbatur quaeri posse, sitne inter eas xai TtQog irci xovxoig xtdaobg oij.Lcot,cov xacog Anaxilas 'OQviSoxoj.iotg ap. Athen. p. 655 a.). Id cum non improbabile esset, eum non multum morabamur, qui apud Athen. p. 397 fidenter pronuntiat: ^covbfiaoxai Ss xacog cmb xrjg xdoecog xcZv ctteqcov" ; : tum prorsus il- lum contemsimus, de origine vocis Varronem nacti adstipulaforem (V, 11 p. 81 Sp.) et doctissimum Isift- Xoyov Adelungbm. Hunc attendamus: „welche (Na- men) insgesammt eine Nachahmung seines natiirlichen Geschreies sind, vvelches, besonders bei der Pfauhenne, eehr deutlich Pfa — u lautet". Denique iucundum erat, cum de aspiratione liuttmanno eandem coniectu- taxa incidisse animadvertebamus, gramm. II, 2 p. 380. 345 — Aliam causam indicavit Bohlenius in dissert. d« mercat. veteris Indiae, script. soc. German. Reg. I p. 71. Scilicet Arabice pavo est „Tawus". C. III. De spiritu vocabulorum principali? ][am accingo me ut teitium huius dissertationis capu' perscribam, de spiritu vocabulorum principali: sed deesi. paene materia. Herodian. Z, 239 de spiritu vocis l'cr t g dispufans, quod Alexio esse volebat tTTjg: ,,b di 'AqL- ozciQxog ovdiv avTUQvg ixeql tov TCvev/.icaog anecprjvaTo". Puto Aristarchi tempore, ut in accentibus saepe fa- ctum vidimus, non dubitatum esse. Herodianus Ae- schyli Euripidisque usu non dubitabili (ovt tzrjg, ovx ezqg) defendit. — Sed in paucissimis quae in hoc ge- nere supersunt Aristarcheis mirum est complura esse quae [\e\ non probata vel non probabilia sunt: quod et in accentibus et in ipsa interaspiratione in magna exemplorum copia rarissime factum vidimus. Primum Tjie Ooifie. Herod. 0, 365 'AQioTccQxog dccovvec, anb rrjg eoeiog tcjv Be/.cov' ol de tceqi tov Kqc'ct?]tc( ipi?.iog, utco trjg lccoecog. xal ovccog ETceloOijoav ol yQafiiiccTtxoi TCQog dicccpoQov ETVj.ioXoyiav diacfOQcog ccvayiviooy.Etv. [ayvoovot 6i oti 6 %c(Qay.x>iQ {laxerai' ccel yccQ xb rj tcqo cpcovrjEVTog 346 ipdovteti, Tjiog rfia. Inde esse rjtbg h'tog, ijliog r)£liog. Tum concludit de fjie: tooze elre ix tov rjiog 6o.ovvot.ie- vov ioiiv elre «t rov tpilov/.iivov riovtog ipihoreov. Apol- linem medicum non esse Aristarchus observaverat (v. p. 181): ergo qui ducerent &b] luodai ut Crates his obsistendum erat: egregiam Herodiani regulam nesci- vit; qui verum etymon nec ipse vidi!. — Alterum est eluvo i. e. yoav, non ffaro i. e. t]vtq 0, 10. £2, 83. v, 106. Quid Aristarchum moverit ut vel ab Aristophanc descisccret, qui probabat e"aro (ad £2, 83) non traditum. Nec probat lenem spir. Hero- dianus 0, 10. — Tertium est aod-ev U, 211 * 4,Qia%aQyjng daovvei. del de Ipikovv, tog inedel^aiiev iv tfj A. quvjio- dla (136) dia?.a/.i(jdvovceg TceQL xov uQoavxeg ::axd -ftvuov. Eo loco Herodiani aota excidit: legimus Locj (ABL ex JEust.) aQoavxeg. '^Qiocaoyog dctovvei. evdev yd.Q tpqot yeyovevai xal %b aQiia. o de c HQtodiavb~ ipihn (cf. ad Z, 348), "keytov urcb tov ItQto, ov 6 iieXh>r' alo?.ixtog aQOto' zb di a xal io e tcqo %ov q ovza ezsQOv cptovr'iev- rog inicpeQOfievov ipilovcat (quae eub hanc generalem regulam non cadunt liic omissa v. lex. spir. post.. Am- ^non. p. 211).— In tdcpO-Tj (sic Ar.) de rpiritu non vide- tur dubitatum esse, sed de etymo, Herod. N, Duxit Aristarchus ab eno(.tai, quo certe nec Buttmanr.o inve- nire contigit probabiJius, lex. II, J.iS). — Item tto/iev ccrtum propter ertel % eaiiev, Herc-d, T, 402 (? IV, 315). — Nec dubitandum de ee, Herod. £2, 134. — Nec de a/.ivdig: quamquam Nicias et Pamphilus Tialueriint af.(vdig propter aua; Ptolemaeus et Herodianus tum aliis argumentis defendunt tum Herodianus hoc loco: ndvx a/ivdig (M, 385). v. Herod. 7, 6. — adr t v (Nicias cum leni) videtur vulgo receptum fuisse, etiam apud Atticos, Herod. E, 203. Eust. p. 178, 20. — aStmog. De hoc ita loquitur Herodianus S, 38 quasi cum si- guificat crebros non scribatur aliter. Formam certe S47 Eustathii temporibus (v. p. 1386) iara oblitteratam com- pluribus Demosthenis locis eruit et restituit Bekkerus. — dnxoenig Q, 209. kanofirjv K, 256. taxaaav Aor., 1'ozaoav plusqpf. (cui etiam Ptolemaeus assentitur) 31, 55. aaaa. aaaaKt. M. s. v. — Proprium ^lafisvog M, 193, ,?4Qiaxan- %og ipiloi' 6 de Iday.aXiovLzrig cprjaiv, idv (liv anb zijg tdascog ipiXiozEOv, idv 6s anb trjg OQfifjg Saavvtsov. a^isi- vov Ss nQOXQLveiv xtjv 'AQiavaQyov ovSsv yaQ iazi zb y.colvov xr]v dvdytoaiv avzov". 343 Dissertatio V. De criticis Aristarchi rationibus, C. h De atJietesibns. §. 1. Artis scribendi in carminibus Homeri mentionem nullam fieri, recte Aristarchus observavit (v. diss. II s. yQacpsiv). Attamen censuisse Homerum ipsum non scripsisse nusquam, quoil sciam, vestigium est. Censuit Aristarchus, quaedam ipsi Homero cognita fuisse, qui- bus tamen Iieroas uti non faciat, e. g. unguenta et coronas Athen. 18. e. Schol. 700. N, 736. 8, 172. W, 186. tubam 2, 219. O, 388.. artem equitandi 0, 679. Carnis coctionem 0, ,362 (cf. p. 236, "EipvQa). Eo igitur videbitur etiam scripturam rettulisse. Attamen hoc nec ipsi nec iis qui ante eum accuratius scriptorum lectioni vacaverant, obstare poterat quin multos ver- sus irrepsisse persuasum habeient subuititios. IVonne apud tragicos, apud Aristophanem invenerant, quos nemo sani iudicii pro genuinis habere posset *) ? Si multo plures apud Homerum inveniebantur aliosque, qui diu per cantorum ora ferebantur, hoc consenta- *) Instar omuium versua Ran. 1439. sqq. ab Aristarcho et Apol- louio notati. 349 neum erat. Quo fortasse etiam de quibusdam versi- bus fama quaedam accessit, ut de Solone, Onomacrito (l, 604), Cynaethone. Cf. Pausan. IX, 31. Quamquam huic famae niihimum tribuisse apparet ex ea rationo qua de eiusmodi versibus quaerit Aristarchus (v. de ot~jos cf aycov — supra p. 230). Quicunque hoc modo genuinam carminuin Hoinericorum formam corruperant, dicebant Alexandrini dLaoy.svaoTccg. Etenim quod nos solemus dicere interpolare vel quocunque modo ge- nuinum textum scriptoris mutare hoc a Graecis gram- maticis proprio vocabulo dicitur diaoxEvaCsiv. Galen. in Hippocr. de nat. hom. praef. p. 9 Kuhn. „Sunt, inquit, qui Hippocratis librum de natura hominis pro spurio habeant, aTcaTTjd-ivTsg w sv avTiJj diEOXEva- o/iivcov y.ai TcciQsyyEyQa/i/iivcov". Idem loquitur de cha- racteribus Hippocratis libris postea ascriptis, sive doio malo sive non malo consilio. Utitur voce: ol yaoa-/.- z~nsg disox£vaod-)]oav comm. ad Hipp. epid. III, 2 p. 411, 24 ed. Bas. Et exemplar his notis instructum disoxsvaoiiivov ib. 412, 9. Redimus ad scholia Veneta. Aristonicus II, 666 fj dirclrj TCEQLEOTLyi-tivT] otc Zr]v6doTog xal ivtav&a disoy.svaxe yQacpcov „y.ai tot aQ l£ I8)]g TCQogicpr] Zsvg ov cpD.ov v\6v" (pro xai %6t u4rc6?J.wva rcQogicpi] vscpsh]yEQiTCc Zsvg), \'v ix %7]g ^ISrjg TCQogcpcovfj tov Iv zco tcs81o> irlicoD.cova. Maxime de interpositis versibus. 2, 356 (Pafphyrii) ZtjvodcaQXp ovyyQatpavTCTcsQi T~g 'O/ir]- qov ovm]dslag tc\ diy.a (SifiXla ovyyiyQc.TCTaL xal TCEQi TOVTOV TOV TOTCOV' iv co ovyyQci/i/iaTi TcsiQacaL aTcodsL- xvvvai dLEOXEvao/iivov tovtov zbv xotcov etccov iy (hos tredecim versus ab aliena manu interpositos vel ad- iuctos esse). 130 ctdsTOvvcac otl%ol y — disoy.Evay.E di Tig ai/Tovg ohjddg ctTcoy.Qi/iaod-ac ov8i tl oLtov. Idem paulo aliter per substantiYum dicitur II, 97 al}e- TOiivTai orcyoL ziooaQEg, 8i6tl y.aza 8iaoxsvrv l/icpalvovoi 350 yeyQucp9ai vnb nvog tlZv vofatbvTtov squv %bv , 4yjXXea •vov JJaTQOxXov, „per interpolationem facti". Quod sinipli- citer I, 416 sic: cc&eTEirai otl vo/iloag xig y.QeuuoOuL tov X.byov nQogeO-ijxev avTOv. Item nQOge&rjxe B, 668. Et simplicius etiam: N, 658 ad-exovvtai d/tcpbTeQOi otl nXav/jOeig Tig ix tov „og qcc nuTQi cpiXco l'neto" (644) i'ta§ev avTobg iva xai 6 naiijQ zbv vibv obvQrjzat, *). Et alio modo E, 183 dStT,e~LTUL otl ds^d/ievbg ng el /ir) %ig ■deog ioTiv 6 ivavTiov/nvog, eveyQuipev uvtov. Sed hoc iam proprium ut naQeufialleiv (©,130), i/inoielv. olsfi- nenoiijxoTeg elg tcc 'HoloSov Pausan. II, 26, 6. nctQevTi&evuL II, 97. dic.oy.eva^eiv. Pro quo dicitur etiam hdiaoy.evaC.eiv r, 395 de^d/ievog 6e Tig tb nQOTeQov Tovg If /Jg ivdiaoy.svdCei' dcb uOetovvtul. Verbi diaoxevdteiv nunc reJiqua po- nenda sunt exempla: Y, 269 ddsTovvTca otiyot cS otl dLeaxevuOLievoi elolv vnb Tivog tcov ftovXo/ievcov nQO§Xrj(.ia noielv. ' [iciyeTaL de oacpcbg Tolg yvijoioig. B, 807 r) di- nXr) otl tovto ioTL to nXuvrjOuv tov tcc enctvco (791) cliaoy.evdoavTa. /d, 208 r) dinXr) nQog to oQivev avti tov xaTcc \\ivyijv ixlvrjosv' rj de dvacpOQcc nQog tc> cbg cpaTO tji <5 5 (xqu -frvubv evi OTrjdeooiv oQivev (F, 396. q, 150) otl ovx iOTiv edvucooEv wg b diaoxevdoag exXapcbv etct^e Tovg ISrjg eixooi OTiyovg. dXX! dvri tov ixivijoe xal nuQ- coQurjoe xutcc %b iQcoTixbv. sl, 11 fj dinXrj ott dicc tc rjXcaTiooS-ca xara tijv xbXov /idyrjv vvv iiiya odevog exd- OTCp evzL&rjOL nQog to neXeuelv, ovy 7va elg cnxov uva- xoiuo&cboiv, cog 6 diaoxevdoag Tovg e^rjg. Qui his locis 6 ciiaoxevdoag, is aliis 6 dtaoxevaatrjg, interpolator. Z, 441 otl nQog tfjv Xeyovactv ^dXX* uye vvv eXeuiQe" xai „uij nalcf oQcpctvixbv &ehjg" olxsicog unrjVTijxev' o 6e diaGy.EvaoT>]g (qui versus 433 sqq. interposuit) inXavr&rj. &, 73 ddeTovvTttL otl vneQ exdoTOv OTQUTev{iuTog xijQa *) Mirum hoc: t/>, 104 ivaiaeiazctt tx rrjs 'Ofoaoefus 6 s^of. 351 uiyooTCtrel b Zevg, ov n?.eiovg, tog ini 'ji%iXXitog yai "Extoqoq" o di dtaoxsvaozfjg i^iXa^e noXXdg. X, 548 ozevTo) vvv 'Igtoito ini nodcov. xiyQrjTat 8i vfj Xi^et b dtaoxevaOTijg nancc zijv zov notrjzov ovvrjdetav. y, 31 oiidinoze"0/j.rjQog ini zov 1'Xeye zb Yoxe, dXfi eni zov iolioioV rjnar^Tai ovv 6 SiaoxevaoTrjg ix zov „l'oxe ipevdea noX?M Xiytov" (t, 203). Subst. (haoxevij praeter locuni supra adhi- bitum (II; 97) est etiam T, 400 oijiietovvTai ztveg otl ivcev&ev ?; dcaoxevfj zov Te&Qcnnov nenoirjTat, h. e. is a quo &, 185 versus spurius Sdvde ze *ai ov ITodaoye y.ai ^iXdiov ^iditne ts ffti profectus est, in mente habuit et nomina mutuatus est ab hoc (T, 400) Sdvire ze y.ai BaXie, zrj?.ixXvxa zixva Tlo- ddoyrjg, quern versum quodammodo diffinxit. Ea- dem res per verbum diaoxevdletv dicta sics O, 414 a?.Xot cf ai.icp aXXrjoc itdyijv iixd%ovco vieoot, ij dtnXrj oct Ix zovvov Steoxevaovai 6 zfjg zeiyoiiayjag OTtyog ,,aX- Xot (f diicp aXXrjot /idyjjv itidyovTO nvXrjotv", M., 175: quo loco sic scribit: dnb zovtov d-SsTovvzat oziyot g' oti naQiodijvvat ex tov aXXoi o dcicp dXXrjot [.idyrjv Ifiix- yovio vieoot. — T, 327 xai l^Qtovoopavijg nQorflizet zbv OTtyov-- — TexurjQtov di Trjg dtaoxevrjg to y.ui e^i- Qcog cpiQeo&ai zby otc%ov, ec nov szi t,coet ye TIiiQrjg iiibg ov y.aviXunov. Praeterea nQodiaoxevrj, £2, 109 ivvevdev yiyovev rj nQodtaoxevrj „d?X rjTot yJ.ixpat /.tiv idoouev" (quod schol. V sic dicit: ivTevdev tcc lcvco bce- oxevaOTca neQi xXonTjg). Ergo diaoxevdtetv dicitur 1) de libro vel loco qui primam et genuinam formam vel ad- ditainentis vel quibuscunque mutationibus factis amisit, dteoxevaoTat. 2) Locus ipse qui additus est dicitur dt- eoxevaoitivog i. q. ivdteoxevaoitivog. Cacterum haec diaoxevij potect ab ipso scriptore fieri, ut saepe dramatici faciebant cum fabulae pri- mum non placuissent, quod Athenaeus egregie illustrat p. 374 in., vocabulo jUeTaoxevd^etv utens: ntxQog 6*' utv 352 to'rjd-og (Anaxandrides) ItcoUl xi xoiovxov tceql xag y.co- ficpdidg' ots yctQ fuj vixwi] Xaf.ifiavcov 'tdcoy.ev elg rov ?u- pavioxbv xazazefieiv, y.ai ov fiETeay.evat.ev cogrteQ oi rtoXXoL Poterat diaaxevaQeiv, quod multo frequen- tius in hac re, e. g. Schol Nub. 549 distinguuntur di dc- claxDelaca et cd voteqov dtaaxevcta-O-etaat Necpelat. v. Athen. 247. 358. d. (ubi evog delendum videtur) 496. f. 429. e. 6C3. c. *). Nonnunquam mutatae ab aliis sunt, ab ipsis etiam histrionibiis (Grysar. de Graecorum trag. temp. Dem. p. 4 sqq.). Sic prouti res ceciderit diapxevn et correctio; esse potest et corruptio **). §. 2. Notandis versibus spuriis omne verae criticae et Homericae maxiine fundamentum iactuin. Nam quamdiu in carminibus vere dissoni, absurdi ]oci legebantur, vigebat. quaestionum , quas supra descripsimus, ardor nec multae refutari poterant nisi argumentis item in- eptis nec res a puerili et dialeetica velitatione ad vi- rilem et. grammaticam deliberationem venire poterat. Quare si nihil aliud praestitisset Zenodotus quam ut hanc meditationem ad Homerum attulisset nunquam eius memoria perire deberet, quippe a quo omnis criticae primordia repetenda essent. Causas si quaeriinus qui- bus commoti versus veros non esse pronuntiamus, quattuor sunt. Primum deficiens carminum connexus vel discrepans. Deinde si quid displicct in arte poe- *) Apparet ex his Iocis quam res frequens in recentiori comoe- dia fuerit. **) De diaceuastis nos nostro more exposuimus. Quidquid in eandem sententiam dictum est ab Heinrichio, quod factum esse vi- deo ex Nitzschii praeparatione indagandae per Odysseam interpo- lationis §. 11, id totum illi acceptum referri volumus. Nos Hein- richii libellum nunquam vidimus. * 353 tae vel in hominum Deorumque factis et moribus. Tum si quid in antiquitatibus, denique si quid in eermone a poetae consuetudine discrepat. Et Zenodotus qui- dem primo et secundo genere substitisse reperitur, ter- tium et quartnm genus aliis relinquens, qui artem cri- ticam cum arte grammatica coniuncturi erant. In illo vero primo et secundo genere ut quaedam vidit, quae posteritas probavit, sic ab iis erroribus cavere non poterat, quae omnino et quae illo maxime tempore in hac re declinare difficillimum. Quot res vel hodie non Wolfius sed Wolfiani sibi contradicere affirma- runt, quae in poeta minime contraria videbuntur quid poetae liceat non quid veritatis ] ovy uyaXXaftevog tcoXeiko xal StfCxhsrjffiU ty 8tci(ta>Xkfl r) ovvtTceici. ctvay- y.alov di eioc oxoftog yctQ tv> AyiXXei ji<>) aTtuioOJjvac tovtov y.aTem]L.ieQ)'jOavTog. Si dubitari posset, haec ul- tima, quibus defenduntur, patefacerent cur Zenodotus eos damnaverit, sc. ne Achillis ir.vidia pateret. Vel in Thersitae persona quaedam ei nimium ridicula nec ferenda visa, schol. B, 227. 231. Videmus in hac re Aristarchi iudicium iam liberius fuisse: attamen qui- busdam similibus ofTensus est, quae hodie in Ilomeri simplicitate ferimus. Et quidem, quod. memorabile est, plus videtur in Dis tulisse quam in hominibus. t], 311 Alcinous ad Ulixem: aT yaQ, Zev ts tccZtsq xal 'Adrjvah] xaVAnoXXov, Tolog iiov olbg ioac tu te cpQOvicov a t eyto TteQ Tccuda t e[t?)v tyjuev xailfibg yaujjQog xa?,teof)ai, cet. miig t£ ^QtOTCiQyog diOTctCsi c O[i)']Qov eivac' el de xai c Ofii]Qty.oi (h. e. etiamsi nihil continent quod a con- suetudine sermonis et antiquitat.is Homericae abhor- reat), sty.ozwg avTOvg TtsQiaiQsdfjval tpmsi. Tccog yctQ ayvoiov xbv icvdQcc [ivijozsvsTai avtto ti)v ■OvyctTtQct, xai ov TtQOTQETctjfievog, ctlXtx Xlticiqiov. Similiter C, 244 Nau- sicaa precatur: av yctQ iuoi Toibgds Ttbotg y.exhjuevog ei'j], ivO-icbs vaiETcciov, xal oi ccSol avTo-Oi ftifivsiv. icftcpco ftev adsTEi 3 '4QioTaQ"/og. diOTaCsi 3i tcsq^ tov tcqiotov. 355 tnsl xal ^dly.uccv avznv iiezepale (puto (.iszD.ape, trans- tulit ad sua) naQ&evnvg Xeyovaag elgdywv Zeu udzeQ el yaQ e,uoi nnaig euj*). — Cognosce criticum -vel in errore laudabilem. Sen- sui suo reprgnare non potest; sed cum extrinsecus videt aliquod accedere momentum paratus est cedere. Pertinent eodem versus I, 458—461 in Phoenicis nar- ratione: xbv (.tev eyw pnvXevaa y.azay.zdiiev a§ei yaXy.co, cett., de quibus Plut. aud. p. p. 26. |F. 6 ovv ^Qhzanyng t^eiXe zavta za erci] cpn[}i]i> eig: sc. timens Phoenicis moribus, qui Achillis paedagogus factus est. Caeterum qui vel obiter historiam interpretationis Homericae tetigit, cognitum habet nullam fers aetatem fuisse quin magna pars hominum, doctorum certe, Ho- niericorum morum simplicitate offenderetur; per Wol- fium demum et Vossium paullatim hic sensus acui coeptus et cum pluribus communicatus. Illos vero Alexandrinos et au'ae luxuria affiuentcs et philosopho- rum severitate circuinstrepantes in multis offendisse mihi consentaneum videtur**). V; Ar. iudicitim de Apoiline Sminthao p. 181. *) AUerum schol. h. 1. incipit: Soy.ovotv ol 7.6yot ccnQeneTg nao- Otvip y.cu kzo/.«;oi. Plut. aud. \ . 27 et iiiv Ncwoty.ua igtvov uySpd tov 'OSvoaia OeuOu/uevri y.ui nadovaa tb rrjg Kalvtbqvg naOog nnog ccvrov ure 6*'i) rnvqpwoa y.ai yauoiv Squv iyovau Totavrcc /.KonaTvei nnog rug OenanuivlSug' uvrun l/tev Totogde noatg----tbtxreov io Onaaog uvrTjg y.cci ti)v uxoXaOiuv' ei ifk roTg koyoig rov (xySooi io rOog tvidouaa xui Oavutiaaoa ti)v ivrev'iiv uirov nolvv vovv iyov- Bav euyercu TOtovrcp ovvotxeTv /ia!.Xov ?/ nXoirtxtp tivi y.ai unyiprtxtT itov noXtroi:', uitov uyccoOut. Schol. aliquis ad 1). 1. "Ei/onog lircci- 7'tT rov Xoyov cog t'i ev(fvovg nnog unerijV tbv/T];' tyco Sk tovto nQOi tu ujiQodCatTOV ttov 'iHuuxtov SiSoiut. — v. Serv. Aen. VII. 288. **) Huc nbn pertinet, quod Athenaeus de Eratosthene habet^ I. p. 16 unoXuvorixog &i ftxrt 7iun ccvnp ('O.tnjnm) y.ui 6 tojv 4>cuu- v.tov fsiog. y t ov yan eyuyi t£ (frif.it. TiXog ycnUariciqv tlvcci 23* 356 II. Porro Zenoh... ' ■>.. VII. Multi versus notati dict xb nsQixxov. In hoc invenio Aristarchum opinior.i intlulsisse. Vide hoc ex- emplum (A, 444): J X2 Xqvo:], tcqo ,u sns-tipsv aia'S £vdQiovAya;.iij.ivtov i naiod ts ool dyiusv Ooifio> $ isq>)v h:axoii(SrjV — Qsiai vrcEQ Javaiov, txpQ iXaoousoda avaxza. Hic annotatum: ovi t<> dyi/tsv xotvov, loots yeviadat tov etpjg KEQtooov' dib xal adsTslrai. De eodem versu monitum ad (f>, 479: ubi hoc modo edidit Wolfius: iog cpdto xijv cf ovri TtQogiqoi] hxdsQyog *Att6XXlov, aXXd yoXioaauivij Jibg ctldoLij TcciQay.oizicy [vsixsasv ^LoyiaiQav ovsidslotg iixisaoiv '] Aristonicus hoc annotat: i] dtnXr) otl xoivbv SsT. di^a- O&at rb nQOgicpi] ' dXXa yoXiooa;.iivr] Aibg ctldoLr] nctQa- xoiTig TtQogiiprji 9 ovriog ovv xdxst „naidd t4 aot. dyi;tsv (l)oi>3(() ie\fr]V'ky.&.Tc;i^i]v". 'dnb xotvov yctQ to dyi;tsv, xai TtsQiTTog b „l>i^ai vtzfq Aav/iov". (AB.) Ergo vidcmus Aristonicum illum versum vsixsosv — ne nosse quidem. Verum est in eiusmodi constmctione saepis- siitie apud Homerum unum verbum suftieere, e. g. navvvyioi ;iev snsiTa xaQrjxouotovzsg Ayaiol AaLvvvzo, TQiosg 6e xard itToXtv >](f inixovQOt. et in multis simi- libus, A, 321.' M, 461. N, 56. Sed v. Porphyr. K, 167. Et diple notata talia ab Aristarcho, v. locum iam laudatum &, 479 et A, 56. Attamen non constans lex est; imo non pauci sunt loci, ubi denuo inferuntur verba et alia et ab initio versus ytfvsxai, iaxL, cet. Et quamquam sunt ex hoc genere versus qui simul aliam ob causam suspecti sunt (v. £1, 45. H, 353) ut aliquod etiam diasceuastarum huius scilicet lacunae 360 explendae prodant studium, tamen putaverim his com- motum nimium ad talia damnanda propendisse; v. e, g. A, 139. 1, 44. B, 158. (J, 137. , 570. Talia fe- renda esse indicare videtur ApoIIon. synt. p. 5, 8. VIII. P, 172 fis/.ieuox£ ttjv ^ucpaoiv xai tci TOtavic. £i(od-£v a$£t£iv o AQLOTaQ%og. Ex hoc genere turpia additamenta in Homerum venerant. Unius notissiini exempli admonebo (A f 515) iTjTQog yaQ av>]Q ttoW.cov avia^tog aXXcov — lovg x lxia[W£tv xai ? >jnta cpaQfiaxa naooeiv. Hic versus quam miserabiliter carmen deformet iam Zenodotus ita sensetat, ut ne scriberet quidem. Ari- stophanes ut spurium notaverat; item Aristardius: „/<£tot yaQ £T iwvov lobg-sxiauveiv xcti cpaQ/naxevetv otJe", Quis dubitat? Attamen in hoc maxime genere quous- que procedere liceat difficile dictu est: nam et sensus fallere potest nec sicut in hoc exemplo sic ubiqne omnibus persuaderi potest, minime iis qui cum Horatio sentiunt nonnunquam etiam bonum dormitare Homerum. Quam saepe dormitat? Hoc philosophis relinquendum erit, qui omnes animi humani angulos percontati esse dicuntur et quam saepe ingenium, quale Homeri fuit, dormitare debeat efficicnt. Hoc usque dum factum fuerit, Grammaticis cavendum est ne summus poeta toties dormitasse putetur quam ipsi. Hoc certum est et in hoc genere et omnino in versibus spuriis, in qui- bus incredibili cum negligentia recentiores versati sunt, de hac aetate meritissimo dici posse illud Popianum: nor is it Homer nods but we that dream. Non dico equidem ubique in hoc genere verum vi- disse Aristarchum; ne illud quidem negabo accuratius poetae rationibus perspectis unam altcramve regulam inveniri posse, quamquam hoc quem successum habi- turum sit incertissimum: sin Aristarchus eos versus, 361 qui ipsi a solita poetae alacritate et virtute discrepare videbantur, obelo notavit, id fecit quod uniuu critico facere convenit. Falsa opinio est, artem criticam om- nino a singulorum iudicio nusquain pendere debere: de- bet quia nonaliter potest: nonaliter potest in hac arte, cum nusquam possit in rebus humanis. Zenodotus qui eiusmodi versus vel calidius ex textu eiecit vel muta- vit audacter egit; Aristarchus relinquens*) et signo aliquo sibi non probari indicans non egit audacter, iino non ppterat aliter nisi negligentiae crimen susti- nere vellet. Illud exempluiu nobis imitandum est. Aristophanes et Aristarclms non „in elegantioium ho- minum usuin" editiones suas parabant, sed scholae atque extra scholam nemini. Schola vero, quae discere vult, nec male interpositis versibus carere potest, unde pluriina discendi materia (nisi forte uno alterove vel festimoniis suspecto vel extra modum inepto**), nec malis textibus innutriri decet, quare commode in mar- gine appositis notis admonetur, ct in omnibus singulis scire interest ubi magistro dubitatio orta, etiamsi talis sit ut aliquid contra afferri possit. Sic et usibus scho- lae satis fit et ei quae criticum decet diligentiae nec *) Ne ibi quidem mutavit Ar. ubi si versum exemeris sententiae connexus tollitur. Exemplum esl /, 31. Sc. ubi versus spurios esse pronuntiamus ibi non continuo dicimus nullos fuisse sed non hos. **) Hos commemoravit in commentariis. /, 140 i) Se Sm?.!} 3ti evioi vnojuaaovat gtC/ov ,,ti)v yctn tn ccvti; lyo) Scoaco gccvOco Me- velctoi", evtjOco; nccvv. I. 159 tptjolv 6 AnCOTccn/og oti ivtoi inoTcta- aovat. tovtio „o'vvsx IneC xe kctflijOi nO.con i/et ovS' tcvCtiatv." ovx elvcci Se ctvayxcctov. N, 803 ») 8tn).rj oti ZtjvoSoTog VTCOxaOau »).(>}V yccn acfi Tttcotv Ixexnno VctnoeC noi.ho". zovjo Se Inl tiov nQOxetLii- vtov Stp.ovTctt, y.al d lAQiozaQ/og nfqi tov otC/ou ovnog i.ttyet, oji tv totg ZtjvoSozeCotg ltpt'Qezo. 362 pereunt quac forfasse alio tempore probabuntur. Modo ne in iis, quae nafura sua niinus cerfa sunt, tenax et obstinatus sit. Hoc vero \itium in Aristarcliuni mi- niire cailit. Id primum ostendit eius fluctuatio quibus- dain in ioci;, ubi non nisi diu meditatus certiorem sententiam promintiavit, partim severioreui ut K, 398, ubi piirnum punctis appositis quam res dubitabiiis es- set indicavit, postea aut exemit (sic unus ilJo loco tie- sfatur INeniesio, qui tamen iinpnulenter videtur Toca- bulo &£etik abusus efse pro eo quod apud Aminonium invcnerat a&eJi^dai vel simili) aut obelo notavit (quod testantur Didymus, ad eundem ille Ainmonium re- currens, et Aristonicus). Partim meditatio duxit eum ad leniorem sententiam, ut II, 613 (scli. V) iv ifj hcaQn tlov 3 '4QiczciQym> ovx icpiQeTO xadccna§' iv de Tfi dsvzeQct uKoyog (I. o(j£?.bg) amo> TiaQiy.eLTO. T, 365 adeTovvTai CTiyoi zdacaQEg' yelolov yccQ to (jQvyaodccL xbv 3 Ayi?.?.ia, rj tb cvvineta ovdev CijTei diayQatpivziov avztov' b di —tdojving qdeTrjy.evaL iiiv rb ttqiotov tprjaiv avTtov "Tovg aQiOiiovg (I. «vcovg tov ^AQiacaQyov), vCTeQOv t)e nente- }.t~LV Tovg <>(ie?.ovg noirfiiv.bv vouloavTag (1. tcc) to toi- ovto. b (.livToi ^AiAj.uovLOg iv to> neQi r>~g enexdodelcijg dioQiioocecog ovdiv tolovto ?.iyei*). Deinde in quibus- dam liberum reliquit iudiciuth, ut e, 337 AQioiciQyog tteql f.tiv Tijg a&£Trjoecog diczduL, cet; admonuit etiaih si quis retinere mallet quo modo tueri posset. Sic F, 144 oi;* ol'rj (Helena), afia ifj ye y.al d/.tcplno?.oi dv tnovzo, AYdQij IlLTdfjOg dvyaTijQ Klvfxdvrj ze ftoiomg. el (.tiv xfjv Qrjoiojg Xiyei itrjTtQcc, di)ezi]zeov. dnL&avov ") Hoc idoo faclum erat (ne quis liaec sibi obstare putet,) quod illam novam sententiam Aristarchus Jpost alteram demum emissam editionem in schola exponere coeperat. 363 yciQ eoTtv c E?.ivrjg dftcpino?.ov etvai ti)v ovccog imeQaoycciav, ijv ohx ixnotei Ltjv dtd %b frrjy.og %ov %qovov' et ds bj.uo- vvf.ua ia%i, xaOansQ xal inl n?.ei6vcov, dvvazac ftevetv. xui yaQ a/lloi elaiv bfuovvftoi ztveg y.aza zd 'Daaxd, AdQaacog, Tev&Qag, Oivoftaog. Item in versibus notissimis de Pylaemene (N, 658. 659) o fiiv lAQiaxocpavijg a^ezel' b §£ \4QtaraQxog rj dde- zelv cpijai detv ?] bftcovvftiav vofdtetv. (Cf. B, 837 „iarj- fteiovzo b ldQLOTaQ%og Tag bficovvftiag rcQog %a Ilvlaifie- vovg"). Item libera optio tlata JL, 222. Quod eo ducit ut quamvis versuum obelo notatorum niagna copia sit taruen non temere ad notationem prosiluisse scd quos quidem sine carminum detrimento putaret defendi posse rctinere maluisse putemus. Quo aJia quoque ducunt, quae egregia sunt. .Ag^memnonis gladius B, 45 dicitur d q yvQ 6ij %Q g, sed yl, 39 iv ds otij.oi yQvoeiot ndu- cpatvov. An conthiuo alterutrum abiicit? Mir.ime ,,v dtnXrj oti to lAyauiftvovog %'tcpog vvv ftiv aQyvQorjlov, iv IxXXoig di yQvaorjlov. xal EvQtnidtjg atpvQcov atdrjQa xev- TQa eintov iv 1'JJ.otg cpijai yQvaodeTOtg neQovcctg (Phoen. 26. 812). tcc toiccvtcc di xvQttog ov ?.eye%ut, ull.ct ueme intcpoQuv ioTi noti]%txrjg uQeaxeiag. wgneQ fie %d neoi zbv dwQaxcc y.ai %t)v dcnidcc dtacpoQcoceQOv dtacpQaCei (sc. U. A) ovtco xal %b iicpog xoofteV. Hinc discant Wolfiani. Item N, 365 Cassandra audit IlQtdftoio Ov- yazQcov eidog aQioTij, contra Z, 252 Laodice. ,,?) c)trc?.~j oti vvv ftiv KccaodvdQuv eldog uqiotitv, iv a?.?.otg di ttjv ylaodiy.tjv, y.ai ov ftdyeTUt'' 1 *). — l.Uud quoque hoc loco recte commemorabitur. Homerus non novit vocabnlum voftog. Sed q, 487 est eiusmodi versus: (&eoi) iniazQto- (piooi noh/ug, dvd-Qtoncov v(jqiv %e y.ai evvofthjv icpoQtovTeg. *) Addit: -Tj 9i ccvcctpoQcc Tiobg totis xionlQovcccg' Xvercct yccQ toft TOiovioig. — ■/ 364 Quid pronius quam spmitim dicerecum Homerus voc. vo- (.iog nesciat ? Sive probabis sive improbabis quod Ar. affert, duo dicenda sunt, prinnim subtilissimum virum fuisse, qui nihil fere dixerit, quin hodie discamus aliquid vel excite- tur animur, dein antequam obelum contorqueret multa perpendisse: ei [tiv ovv xal xb ovo/ta tov votiov i)v y.az cxvzcr hf XQrjoei ovx 1'ozc aacptog diOQioaodai' ol /.tiv yccQ cpaoi dijkov avxbv elvat eidoza zovvo/ia zov vofiov iv T([> eineiv dv&QtoTiiov v(3qi.v nax evvo/ui]v etpoQCOvreg. IdQt- oiaQxog de (pfj&>] z>)v evvo/tictv eiQ>joi)ai naQU zb ev ve- iteottat,*). Tradidit Plut. vit. Hom. Sic invenitur prudentiam cum fortitudine coniunxisse. Minime au- dacem fuisse in arte critica Aristarchum infra dedita opera ostendemus: atfauien audacior eo loco quo de- cebat et suadebat ratio. Etenini cnm intellexisset sat magnam copiam versuuiii intrusam esse in Homermn, quos subdititios esse dubitari nullo modo posset, recte iudicatum est eadem via qua centum falsi versus ir- repserunt, sexcentos irrcpere potuisse: et si ratio sua- deret spurios iudicare non posse obstare quod in mul- tis suaderet. Et si concedaimis in persequendo insii- tuto ab Alexandrinis ct Aristarclio Laud raro peccalum csse, in consilio nihil pcccatum esse fortiter delen- * diinus, si ne nunc quidem sibi persuadere poterunt quibus summa critici iaus videtur non ratio, non cau- tio, sed trepidatio. IX. Zenodoto vocabulorum Homericorum paruin gnaro cum vulgares significaliones adhiberet quaedam sensu omnino carere vel ridicula videbantitr. Haer ille non poterat non falsa iudicare. Sic factum . 538 quod nou intellexit cpccog dici „salutem", ut Z, (5. *) Cf. olxaxpskti], quod haud dubie est ab oly.ov oip&Xtiv. 365 - ',;/;.'(» ,." ,v .-....■ Sic v^, 150, quod nescivit esse hoc loco ut saepe in Homericis i. q. Ti{ib)()iav. Haec ut accuratioribus studiis in Hoiuero positis in integruin restituta sunt, sic diligens et assidua sermonis antiquitatisque Ho- mericae investigatio multorum suspicionem movit vel confirmavit. Haec vere sunt nollijg ■rcsiQas TeXev- tcClu £Tviycv^/.iaTcc. Hic locus est, in quo Aristarchi ars et merita satis praedicari nequeunt. Exeinpla pcr totum librum nostrum sparsa sunt et iam nota lecto- ribus recordantibus, quae dicta sunt in fiulleiv, cpqa- 'Ceiv, (i&%aiqa, lOxev; aveuzo, yeycovifiev, yvla, xeQTOftelv, item de aliis; de sepxiltura mortuorum (p. 197), de Hectoris quadiigis (p. 195). de Achille, Hercule, Musis, Paride aliisque in eodem capite; item in Geographicis *). c. n. De constituenda lectione. ^um recens quondam ab Aristonici, Herodiani, ma- xime vero Didymi laboribus, quorum rationem et con- silium prima dissertatione explicavimus, Wolfii pro- *) Non polui de Aristophanis opera in versibus Homeri spuriis vel eruendis vel defendendis posita dicere. Quae haud dubie ma- ximi aestimanda est. Hoc igitur olim patebit, quantum sibi uterque in hoc genere gloriae partem vindicet. — In via ab his monstrata partim progressi sunt, tum laudabiliter tum ita ul abulerentur ex- 368 legomena adirem, mira et praeter exspectationem ac- cidit viri praestantissimi vox vetercs criticos haud- quaquam nostris simili diligentia fuisse. „Nondum, inquit (p. CCXXXJ), satis refutavimus vulgarem er- rorem, qiio facile ducimur omnes, ut criticos antiqui- tatis horum, qui nunc sunt, similes atque Aristarchum in primis Bentleii seu Valckenarii seu quisquis antiqua scripta pari ingenio expolit longe simillimum putemus". Equidem quod hoc loco de criticis antiqnitatis dicit veium esse nulio modo mihi possum persuadere. In- venio enim apud Alexandrinos ipsosque meliores By- zantinos, invenio apud Graecos Romanosque gramma- tic fj sunimum studium codicum mss. Hoc nube ex- emplorum probabo. Initium capiam a Latinis, qui cum artem ab Graecis didicerint, pro illis simul testes ci- tari possunt; dein Graeca addam. Sic Latinos inve- nimus summo studio providisse ut Ciceronis, Virgilii, aliorum exemplaria antiquissima et si fieri posset au- tographa conquirerent et (ut intelligas non vanae luxu- riae vel iactantiae caussa factum esse) ad fes granima- ticas enurleandas diligenter adhibuisse. Cicer. or. 48 Burrum semper Ennius, nunquam Pyrrhum. Vi pate- fecemnt Bruges, non Phryges: ipsius antiqui emplo. Partim, ut in re dubitabili, contra scripserunt, ut Callistratus (cuius complures novimus alheteses) Tinbg rctg ti3tTr)aeig (A, 523), De- metrius lxion ntibg tobg r)&ijrj.ue'vovg Z, 437. HTog, anoloyoifisvos 7tqos T&i ti!)tir]attg M, 175. ZrjvbSoiog ntrbg Tttg (t&eTr)aeig Suid. — Credamus (quamquam quod Pius versus M, 175 sqq. defendere vo- Iuit male factum) sed credamus horum argumenta meliora fuisse, quam magnam partem corum, quae nunc a scholiastis afferuntur, partim singula singulis Aristarchi argumentis interiecta. Quam hi saepe pingui filo agunt! — Possum plura monere nou inutilia; sed hoc dicam, ne quis Aristonicum legens obliviscatur athetesium argumenfa parlim ex pluribus pauca nunc inveniri, partim talia quibus discipuli quae Aristarchum movissent argumenta adauxerint. 367 «leclarant libri. Quintil. I, 7 p. 89 Burm. Quid qubd Ciceronis temporibusr paulumque infra fere quoties s littera media vocalium longarum vel subiecta longis esset geminabatur? ut caussae, cassus, divissio- nes, quomodo et ipsum Ciceronem et Virgilium quoque scripsisse manus eorum docent. Id. ib. p. 90 at veterum comicorum adhuc libris invenio heri ad me venit (sc. non here). Ifem Augusti epistolis ,,quas £ua manu scripsit aut emendavit" et in Catonis auto- graphis nititur (ib *).— Gell. I, 7. Tn oratione Ciceronis quinta in Verrem in hbro spectatae fidei Tironiana cura atque disciplina facto ita scriptum fuit. XIII, 20 Manifesto peccatu non peccato. Hoc enim scriptum in uno atque in altero antiquissimae fidei libro Tiro- niano repperi. I, 21 Versus istos ex Georgicis Vir- gilii plerique omnes sic legunt At sapor indicium faciet manifestus et ora Tristia tentantum sensu torquebit amaro. Hyginus autem, non hercle ignobilis grammaticus, in commentariis, quae in Virgilium fecit, conflrmat et perseverat non hoc a Virgilio relictum, sed quod ipse invenerit in libro, qui fuerit ex domo atque familia Virgilii, — amaror. II, 3. Sed quoniam aheni quoque exemplo usi sumus venit nobis in memoriam, Fidum Optatum, multi nominis Eomae grammaticum, osten- disse mihi librum Aeneidos secundum mirandae vetu- statis, emtum in Sigillariis XX aureis, quem ipsius Virgilii fuisse credebat: in quo duo isti versus quum ita scripti forent Vestibuhim ante ipsum primoque in limine Pyrrhus Exsultat telis et luce coruscus aena *) Cf. : Plin.: hist. nat. XIII, 26; postquam commomoravit Ti- berii Caiique Gracchorium manus se vidisse addif: ,,iam vero Cice- ronis et Divi Augusti Virgiliique saepenumero videmus." 368 additum supra vidimus h litteram et ahena factum. Sic in illo quoque Virgilil versu in optimis libris scri- ptum invenimus: Aut foliis undam tepidi dispuinat aheni. XIII, 20 Nam in primo Georgicon, quem ego, inquit (sc. Valerius Probus), librum manu ipsius cor- rectuin lcgi, urbis per i litteram-scripsit — concra in tertio Aeneidos urbes dixit per e litteram. IX, 14. Ciceronem quoque affirmat Caesellius in oratione, quam pro P. Sestio fecit, dies scripsisise pro diei. Quod ego impensa opera conqnisitis veteribusli- bris plus culis ita ut Caesellius ait scriptum inveni. Verba sunt haec M. Tullii: „equites vero daturos il- lius dies poenas". Quocirca factum hercle est ut fa- cile iis credam, qui scripserunt idiographum librum Virgilii sese inspexisse, in quo ita scriptum est: Libra dies somnique pares ubi fecerit horas, i. e. libra diei somnique. Sed sicut hoc in loco dies a Virgilio scriptum videtur, ita in illo versu nihil du- bium est quin dii scripserit pro diei: Munera laeti- tiamque dii: quod imperitiores dei iegunt, ab insolentia sciiicet vocis istius abliorrentes. — In eodem capite Gellius haec: „Quod autem supra scriptum est in Quinti Claudii (Quadrigarii) verbis „propter magnitudinem atque im- manitatem facies" id nos aliquot veteribus libris in- spectis exploravimus atque ita esse ut scriptum est comperimus. Sic eniin pleraque aetas veterum decli- navit, haec facies, huius facies, quod nunc propter rationem grammaticam faciei dicitur. Corruptos autem quosdam libros reperi, in quibus faciei scriptum est, illo quod ante scriptum erat oblitterato. Meminimus et in Tiburti bibliotheca invenire nos- in eodem Clau- dii libro scriptum utrumque, facies et faciei: sed fa- cies in ordine scriptum fuit et contra [i. e. in margine] per ii geminum facii". Inferins si: : Aut facies ergo 369 in casu patrio aut facii Quadrigarium scripsiss ex- istimandum est, facie autem in nullo veteri libro-scri- ptum reperi. In casu autem dandi qui purissimi locuti sunt non faciei, uti nunc dicitur, sed facie dixerunt. Lucilius in Satiris Primum, inquit, facie quod honestatisaccedit. Idem Lucilius in septimo : Qui te diligat aetatis (potius — ti) facieque tuae se Fautorem ostendat — Sunt tamen non pauci qui utrobique facie legant . . . Ego quoque in Iugurtha Sallustii summae fidei et re- verendae vetustatis libro die casu patrio scriptum in- veni. XII, 10. In Yerrem flfc TuJlii in exemplaribus fidelissimis ita inveni scriptum; aeditumi custodesque. In libris autem hoc vulgariis aeditui scriptum est*). — Horum locorum recensendorum neque Bergerus nobis otium fecit in dissertatione de autographis veterum in Martini Thesauro p. 83 sqq. neque Guhlingius in diss. de apographis veterum ib. p. 187 sqq., {quamquam is cap. quinto in universum satis recte disputat de ob- servantia codicum, qua singulorum hominum audaciae omni tempore obstitum est) neque Walch. art. crit. Bom. V. Ad Graecos transiturus primum mentionem iniiciam Galeni: qui spinosa profecto et minuta diligentia Hip- pocraticorum librorum corruptiones indagat, varias lectiones eorumque origines inquirit, vera et supposita *) Ciceronis locus est Verr. IV, 44. „Nobis in tali re ultra libros sapere anceps videtur.'' Proh deum hominumque fidem: sapere aude! Quos Gellius vidit an libri non erant? non fideles? at fidelissimos testatur. Non antiqui? Scilicet Ciceronis editores viderunt antiquiores. — Difficile est non irasci quantum in hoc genere in uno Cicerone adhuc peccetur in memoriam revocanti. 24 f 370 discriminat. Hoc colore iste ecriptor ita imbutus est ut unum alterumve exemplum proferre nibil attineat. Similiter dici potest de Strabone: qui si quando in- clrnat ad scriptoris locum mutandum ne turii quidem temere codices ignorat vel yilrpendit, ut I p. 4 TQig 1try f.dv yctQ % avirjOEv etv ijftavij TQig 6° ctvaQotfidel) xctl yctQ Z¥"t el uTj TQig, ctlla dlg, va%a zvg lazoQLag rcaQaneoovoi]g i\ zrjg yQacprjg dii]/iaQT?]/ievr]g. Cf. p. 25 (yQacptxbv ct/w.Q- zi]/ta i]' iotoqixov). XII p. 549 ijzoi /tevaTe{>etoi]g trjg yQacpqg crnb tov zi]?-6&ev ix Xaiisfii]g (in i§ ldM>§t}£} rj %tov uvd-Qcomov nQoxeQOV Akvfikav ?.eyo/tevtov uvtI Xa?.v- §cov. Et quid de audacioribus coniecturis iudicet sae- pius indicat. Sic XII p. 550 de audaci Ephori con- iectura: rj /leTuyQacpr) 6i naQa. %i]v tlov dvTiyQacpiov tlov ctQyauov niovLv xuivozo/iov/tevi] eniTooovTOv oyediao/ao 1'oixev. I, 41 zr)v /tiv oiiv yqatprpt ovx avayxrj xtveiv na- Xaiav ovoav. Et ipsos Byzantrnos hac via persistentes invenimus. Schol. Dion. p. 677 de Herodiani defini- tione prosodiae disserens „7tQogcpdla tozl nota Tciot.g eyyQu/t/tuTOV (ptovrjg" non negligit addere: ev nol?Mtg di pifiMoig evQioxeTai xai vyvr)g. Nec Eustathius raro . za Tta?Mia dvziyQutpa commemorat. Et habemus inter Byzantinos qui omnibus quibus ars critica exercenda est quasi exemplar proponi possit, Stephanum. Quod nemo qui illum egregium grammaticum cognitum habet dubitat: alia exempla infra ponam: unumhocloco: 'AvaxzoQiov in versu Sophoclis ait Eugenium per diphthongum scripsisse: eoixe cf ayevel ew&ctrpjxevai ftifillq)' i]/ietg ya.Q dia zov i evQO/iev. Quorsus porro pertinent grammatieorum querelae de librariorum corruptelrs, ut Philemonis, Sfrabonis, Galeni (Villois. Anecd. II p. 136. Bech. spec. histor. bibl. Alex. p. 23)? Quorsum institutum zlov SloqOlo- tlovI Schol. Dion. p. 736 tiqo /tiv yctQ zov uQ^ctoDai avayivLoaxetv 6 dioQ$iovi)g /.a/ipctvLov tu fiLp?.iov 6ioq9ov^ 371 tcu. avT(), Iva ftrj E7ti&i(tf(ivQV aiith avccyvoisg n ving elg M&xrjv :'£iv ifi7ci&ij. Cf. 68S, 31 elta xijv alzLav drco- dtdovg di rjv ois xiOecai vvv iiti rtccarjg ovW.afirjg fj f)a- Qeicc cpijai.v- ,,','vcc fifj y.cctccyctQccaacovtai zd fJtjj?.ia tcsvco > vvv yivstai". EruJ.aftfiavovTaL 6s TtnXXol tnv tsyyv/.nv y.ai cpaaiv oti oiiy. svloya doxet liysiv' xcccd yctQ tovcov zhv ?.6yov y.ccl 8 evowv tacpctXfttvov fitfSMov livx cscpeilsL tovtox. 6t,ooGova0ccL y.cd iestv ta xaxwg yQacpivra a?,% sav ddcoQdcoTOv, 'Iva fiij th (j/fjXiov dxaXXig zs oqosto v.ai rivcc tqotcov dftvydg ^eauduov imcpeQOftevov. Sucton: Domit. 20 „Liberalia studia in initio impcrii neglexit quamquam bibliothecas inCendio absumptas impensis- sinie reparare curasset, exemplaribus undique pefitis missisque Alexandriam qui describerent emendarent- que". Describerent, opinor, quoruni excmplaria Hq- mrio nancisci non poterat, emendarent quorum non s&iis bona. Quod illic in schoiiis Dionysii dictum .vi- dimus tvdi ftrj xaTayaQdaacovzat tci fj/fiXia idem loann, Aiex. p. 6 dicit 6td zh ftrj xaTaariCeiy r,d f)tf)?.ia. Hinc explicatur quid sit daxiyig fjifi?lav apud Steph. Byz. s. BdfiQag — svQrjTai xai laoav?.?.afiog rj xXiffig iv aart- yeT fiifiXici}. H. e. ddioQU-onov. Nam diligenter anno- tat ubi non emendato libro usus sit. Ut hoc loco sic s. FedQtoaia' iv 6e rotg xov TLn?.v'tatOQog 6id rov x evQeOrj rj TtQcocrj avi.Xafiij, dl?' rjv ddLcsnd-catop xo flifi?lov. ~Non dubium quid sit acpd?>fia apud etmdens Steph. s. TaQyaQog. „ c E?.Xdvixog 6e FaQyaaov ecprj trjv uoXiv 6td tnv a, d?J? oYoftat acpd?~.fia slvai" h. e. yQacpiy.ov dftaQ' Tijy.a non emendatum, quod non videtur intellexisse Sturzras Hellan. p. 18*). *) In compluribus Anthologiae epigrammatis nofatur: lacpcO.fd- v iQoioarjg, dia xb lotOQelod-at zag ■&>]%elag xiQaza fir) eyeiv aXXct zovg uQQevag. Pulcra coniectura; cut si quis nihil opponeret quam quod hodie Bentleio oppo- nere solent ,,'ct yiyQanzat yiyoaTtzat" nae istum quod* item de plerisque cuin Bentleio disputantibus adhuc qiiidem dicendum est non dignum dicemus in arta critica qui Zenodoti corrigiam solvat. Sed fortiter obstitit ei Aristophanes exeinplis allatis poetarum com— plurium cervae cornua tribucntiuin, Ael. h. an. VII» 39. Sch. Pind. III, 5?. Sic Aristarchus complura prioribus suspecta et coniecturis sanata reliquit scientia; in aliis eadem causa offendit primus. Priores ubi cpofiog pro deog invene» runt non offenderunt quodhuius vocabuli vim Homeri- cam non perspectam habebant. Ipse ubi codd. aliam etiam lectionem praebebant. ex gr. ZQOfiog, hanc recepit, si minus, versum pro falso habuit. Et hoc memorabile nunquam illum eiusmodi versus coniectura sanasse^ sed nota apposita clamnasse. Sic JT, 92 pro Zenodo- teo TtQozi ^lltov alrcb dieoO-at habuit tcqotI IXiov qyefld- vevetv. Sed, 0, 71 ""Iltov airci) tloiev causa fuit athe- teseos, ut patet ex sch. M, 115. 0, 56. Unde patet O, 71 verba ^AQiozctQyog 3s ^"Iktpv exTciQocaot" falsum esse testiinonium nec Aristonici, cuius verba dio xai ad-exeT.-' zat 6 oziyog ovvog servata in D. — AHa exempla inve- nies quocunque loco librum nostrum evolveris. Sed quid tergiversamur cum habeamus tesfirnonia? I, 222 idrjzvog i§ 1'qov "vzo ° cpaivovzat xai tcuq *A.ya~ /niuvovt tcqIv eni xr]v TTQeofieiuv OTeiXuo&at deinvovvzeg. cpr>oi yoov' „uvvuq ircei oiceioavz tmov -3* ooov ij&e?.s &vftog, ojQficovz ix x?.toirjg u (177). diteivov ovv el%ev aVy q»]oiv o 'AQiocuQyog, el iyiyQunco „uip endouvzo" tV ooov %aQioao$at riji AyM.ei yevoaoSut fiovov' dll % o(.i(og vnb TteQ iztTis evXapetag ovdev [*8ts$rj- i - _ 376 xev, iv nollolg ovnog evQcbv q)eQ0f.ievrjv zfj\v yQacprjv*). Et haec: r, 262 nQoxqivei ftsv zfjv dicx zov e yqacpfjv dvoszo, nlfjv ov fieTaTL^}rjaiv allcc dia tov ct yQacpei IdQioTaQxog. B, 665 @rj cpeiycov. to fiev c Ofirj- Qixbv edog §rj cpevyeiv nQOcpeQETai. all 1 o yeldQiOTaQyog ov fteze&rjxev, al£ ovzcog yQacpei plrj cpevycov. a, 337 zcZ oldag ovx ey v Qi\oa.TO. ZrjvodoTog yQctcpei eideig' xdi ^AQiOTaQyog ov dvgyeQaivei tTj yQacpfj. Item II, 636 no- luit uno deleto % omnem dubitandi materiam tollere. Quid igitur veritus est nisi codicum auctoritateni ? His addicentibus meliorem et exquisitiorem visam lectionem recepit, v. exemplum supra positum p. 67. not. Uli addas simile hoc. i2, 332 rj xoye vvaaa zexvxTO eni ttqoteqiov uv&Qibncov, xai vvv TSQftaT e&rpee nodaQxrjg diog 'dyillsvg. Eust. h. 1. p. 1304, 20 sv de Ttp ij Toye vvooa tetvxto xai e^rjg cpaoiv ol nalatoi ozi ^QLOTaQyog yQtxcpef rj zbye oxtQog (oxtQQogl) srjv, vvv cw &eto TEQ/iiaT 'AyilJ.evg, evbg tovtov oziyov Ted-evTog vn exeivov avxi tiov avcoTEQco yQacpivTtov dvo. Praeterea adeant lectores sch. Z, 4. Sed ubi duplicis lectionis aequa erat auctoritas quid secutus est? Egregie docet Apollon. Dysc. synt. p. 77, disputans de duplici lectione ntog y ivefiovzo, davfi iiSTvy.TO. In quo fortasse nonnunquam falsus fuit, quod nondum omnia momenta perspexerat: sic in augmento diiudicando fortasse ab Aristarcho discedendum erit propter leges quasdam hexametri Homerici Aristarcho non observatas. Sed in malam famam pertinaciae in- cidit vir excellentissimus per eos, quibus pertinax vi- debatur nolle constantem poetae legem semel vel bis migrari et Jiaec si codicum auctoritate sanari non'Fpo-_ terant obelo notare, quibus pertinax visum , cum ob- servatum esset ubique poetam uti sde/M, scribere Ilrj- XeidijOel' — Haec et talia iii observatione nitebantur. Sed oc- currerunt alia, quae si in atterutram partem diiudicare velles suiuma ingenii subtilitate opus erat, B, 299, ubi Ulixes Graecos domum redire cupientes cohorta- tur ut nianeant: xVfjTe cplloc y.al fielvccc irci /qovov — ■ Zenodoti lectio erat i'ci /qovov. Audi Aristonicum: oxt. ZijvodoTog yoccrpet i'ci /qovov, cctci Occvcug' Yficpaaig yccQ yiyve- %ai noV.ov /qovov dta zov i'ci. II. e. cum i'ci dicit menioriam renovat longi temporis, quod iam in obsessione et Ia- boribus consuniserint: quod non prudenter factum hoc- teinpore. — B, 314 de serpenfe passeres devorante: ivO- oye -covg eXeeivcc y.azrjoO-ie TeTQiycoTag. Zenodotus TicL^ovxag. ludicatttm ab Aristarcho: „ort ZijvodoTog yQacpec tLciQovcag' evzeXijg de rj le^ig' xazcz *) otqvv! P, 215, £enpdot. iotq. — Adi. Herodianum d, 3.17,803. 37S cpvaiv yctQ cpdeyyofievoi ol veoaaol tizc^ovaiv, 01 6s y.azead-c6[Levoi zqI£ovocv. u — B, 412 pre- catur Agamemno: Zev y.idiaze, [isyiate, y.eXaivecpig, aldiQt, valtov, [dj tiqlv en fj&Xioy, dvvac xai eni y.vicpag il&etv tiqlv [ie y.azct srgm^g (jalieiv JIqlc]i'cvg ucpOcTog, — Ti?.ij- fivai cf a.QyliQov eldi (E, 724). ov yaQ 1'tl Tqioiov xai .Jyatiov cpuloTLig aiv/], akX rjd)] JuvccoL ys xai ddccvuTOiOL fidyovTui, — xai 0') ]g ovx enidevelg rjftsv evi y.Xioti] Ayaueftvovog ^Aineidao 3o\ y 1 n * 2 ~ ?]de xai e>'ih«le vvv. Quo loco nec rjftev placet, quod nonnulii habebant, nec Aristarcheum erctdevet (vel potius emdevrj) *). Etenim pa- tet etiainsi non propendebat Homeri sermo ad omit- tendum verbuiu substantivum exceptis formis eaiL et eioi, tainen non ita constrictum fuisse poetam quin si quando commodum esset et per sententiam ainbiguitas devitaretur (nam hoc nisi ita est auditor non fertur nisi ad tertiam personam supplendam) aliis quoque for- mis carere posset. Sic coniunctivus fj eius animo ob- *) N, 62-2 Tnaieg VTTCQtfCaXnt, deivrjs axoQrprbi avTr)g\ aXX>]g uiv Iwpjjg ts v.a\ ata/eog oix tmdeveTg, rjv £ui liaprjaaaS-i v.av.aC y.iiveg. Nihil supplendum; imdeveTg Vocativus est. 382 vcrsabatur E, 481 -Azrjfiaza — ra x IZdStat og it Im- dsvr.g. Et, opinor, N, 335 cog 8' o^ vrtb liykov dvifuov OTceQyioaiv ueXXai ijf.iazi ttp ots ts tzIeioti] xoi>tg dttrpt z£?.£vdovg. Et futurum pofius quam praesens £, 394 ciV' ays vvv qijtq^v rzoujoof.iEd-, avzuQ otzioDsv (vel ut alii viTEQiJEv) (laQtvgot dfufnztQoiaz frsol, tol D 'Olvti- 7T.ov iyovot (v, A, 338. X, 255). In quo non iniuria dixeris ex antecetlente verbo non ut saepe tit radicem suppleri sed tempus. Attamen et haec rarissima sunt, et de irnperfecto an unus sit locus incertum, quamquam nec hoc omnino interdictum fuisse putaverim. T, 43 avTaQ 6 /S// Tzaga Diva fhxkaaotig diog * 4yiX?»svg, aft£Qdcc?.ea IdytoVj coqoev cf r/Qcoag tdyaiovg' y.al q oItteq zb TiaQog ys vscuv iv dytuvt fievF.oxdv, o" ts xffisQvijzai y.ai tyov blrfia vi]tov y.cci Tccftlat naQa vrjvaiv toav — Qiii harum rerum peritiam sensumque habent, nolent dicere ad o" ts y.vfisQvrjTat supplendum esse r t aav sed subsequens 1'aav eodem pertinet, quamquam abreptus poeta enumerandi et simul pingendi ardore illos guber- riatofes vivide descripturus interiecit y.al liyov olrfia vqcjv, ita pergens quasi dixisset 1'yovTsg. — De ©, 2^0stat /j> mihi sententia: nf] efiav svycoXal, ots dr) cfdftsv slvai^tQiOToi; ag, otzoz iv jLi]fivuj, xsvsavysEg rjyoQaaods. Cum Aristarchus i]yoQaao9-s explicuerit ^DqolQovzo (v. Porphyr. J, 2) non video quomodo hoc aliter inter- pretari potuerit quam ut omissum statueret i]ftsv. Ego nunquain credam ab Homero ita profectum esse. Quis enim haec aliter legere potest quam ag, otzoz iv ytqfivto y.svsavxesg ijyoQaaad-E, — (cf. I, 129). Aut ab initio versus corruptus est aut excidit versus post hunc. — B, 304 '/,&i£d ts y.al 7ZQtoi£ ot igAiUda 383 vrjcg Idyaicov cet. 6ic interpretor: vix cum AUlida ad- vecti eramus, tum (v. 308) portentum accidit. — Aliud adiiciam, de quo nihil Arisfaichus obser- Vatum habuit. Q, 306 /Ujy.cov cf wg £teqcoo£ y.ctQt] [3u?.ev, rjz Ivi yJ]7To) XCtQTTCp (jQt&OflSVt] VOTirjOL T£ £iaQU'fjOl' cog eteqcoo ? rj/ivae xa.Qi]. IIoc ioco AristoniCus: ?; 6ltt1~] otl eScoSev TTQogXrjnTEOV to eotlv (sc. ad ?jt h'i y.)]TTco), £t f.iT] r) /teTox»] uvri q!]- /iaTog 7iaQ£ih]ftTai, [^ql^o/ievi] avzi tov PQt&istcti, 1} y.oi- vov %h xaQt] puXcv. Prima explicatio quam langueat nemo non sentiet et senserunt illi, in hac non acquiescentes. Lustremus secundam, quae pendet ab usu Homerico coniugationis periphrasticae. B, 260 /irjcf £Ti Trfke/iayflio naTrjQ y£y.?.rj/i£vog et'i]v. t, 244 ei yuQ l/toi Toi6g6e noaig y.ey.X.ij/tevog iirj. F, 309 Zevg /iiv nov %by£ oide xai ud-dvaTOi deoi alloi, O7TTC0TEQC0 9aVttT0L0 ThXog 7T£7TQC0j.l£V0V EOTLV. 196 y.cd x uXaog toi feive 6iaxQLveie to oijiia tx/icpacpocov' Efcei ovtl /lE/iiy/iEvov eotlv b/iihg, ahka 7To).V 7TQCOTOV. E, 24 dtkh "HcpaiOTog eqvto, aacoaE 6e vv/.Ti y.akvipag, clg d/] ol /tr) ndyyv yeQcov dxayjj/tevog eu]. II, 538 "Extcoq vvv 6i) ndyyv hXaa/iivog elg ini- y.ovQcov. £, 172 uXehpuTO 6e XLri E?.auo u/i(}Qoalco, £.6av(i), to §a ot Ted-vco/iivov ijev. 6, 524 /ivd-og S 1 , og fiiv vvv vyujg, eiQrj/tivog eotco. '*¥, 343 dk.Xd, cplXog, ipQOvicov necpiday/iivog elvat (imper.) % - ; )uirbs ianr. Verbum alaiailai accusativum habet. 385 £x novcoio ^v^y'Qe'Xtvc() xai ijvoTCc "/a?.xc^*). wg $Xx ex dicpQoio xevtjvoza ()ovqi (paeivcp. Multo rariora imo rarissima sunt periphrasticae con- iugafionis exempJi in activo. /?, 61 ?; y.ai tTceiza ?.evya?.dot z io6j.ieod-a y.al ov ds- datjxozeg dXxrjv. e, 182 i] di) (}?utq6s y eaai xai bvx aTcocpco?ua,eidcog P, 231. e, 9 fiifcig izi tcqoojqcov dyavdg xat tjniog . 4'oTW oxt]Tccovyog (iaoir.ehg (.ctjo aioifia ftrjdEci^ idcog. Quibus in exemplis non negligendum est, primuin ad- iunctum esse Verbo adiectivum, tum accedere partici- pium. Qui omnino frcquentissimiis periphrasticae coniugationis apud scriptores Graecos usus est. Non concedasu ad periphrasin perfincre hoc K, 547 eitc ays — oTTTtiog zovgcf iTCTCOvg Xdfiexov y.caadvv- Teg ofaXov Tqcocov; ?j zig acpcoe tcoqev &ebg dvTCjj0?.?jaag\ atvwg dxciveaatv eotxoceg rjelloto. Facile sentimus, vim sententiae interire atque a poetae consilio aberrari si quis hic elac suppleat. Admirantis exclamatio est ab accusativo ioiy.ovag, qui sedate Jo- quentem decebat, ad nominativum abrepti: sic ut K, 437 ev 8e acptv 'Prjoog (iaatXevg, naig 'Htovtjog, tov d>) xaXXtacovg 'licnovg iSov i)da usyloTOvg' ?»evx6teqoi ytovog, Qeiscv d° dvsfiotaiv hftalot. Sic parata videntur quae dici possunt de hoc loco: dficpi 8e fttv y.Xayyt] vsxvcov ryv oicovcov cog rcdvToo dzvKoftivcov' o (f tQE?'vrj vvxxl ioixcog, I^B^^B^ ————— \ .... J.iS£*i e!£fisO*& *) De verbo posl cig ors 6iipplelo (rinirtt J' d; ots nvnyos) v. Buttm. lexil. II p. 228. 25 386 yvfivbv to^ov tyiov xai sni vevqT^lv oiatov, Seivbv namaiviov, alei (iateovzi ioixwg. <}ui versus scripti sunt de Aristarcho apud inferos grammaticorum stridentem turham a corpore suo pro- pulsante: advolant catervae nonien clarissimum coiam visurae: at homo laboriosissimus, memor artis colii- neandi, quam per vitam factitaverat, fronte contracta, intento arcu, indignabundus quantopere Homerum suum neglexerint navza nioi^ tpofiiei xqizixiov uj.ievi]va xuQijva. 337 Excursus ad p. 41. Eust. A, 20 p. 28 'initdv elg vot tov c O/.tfjQov cpeQezai. Eust. B, 764 p. 340, 20 *o be Tzodcoxeag 'Anuov xai 'HQodcoQog ovx evXbycog tzqo- TtaQo^vveadat Xiyovot. zd yccQ ejlg vg b^wb/iieva, cpv- Xuttovtcc iv tTj avv&toei Trjv ccvzrjv xaTaXrj^iv, dva- d/bcoat tov tovov, oiov 8qi- uvg avdqiuvg, TQa%vg aTQa- yvg' ufj ovtco di tyovza, dXXu TQenovTa to T&Xog 'loTaTat, cpaoiv, eVri d^e/ag, olov fjbvg drjdfjg, fiaQvg afSaQrig, fjtg ivrjfjg, fiudvg aj^dxkjg' ovtco yovv xcci w- xvg nodcoxfjg, coots xaz avzovg y.ui fj ndStoxtjg in- ■;tog oSvzbicog tocpetXe xcci ■zb nXrjO wtlxov nobcoxeag. Tb fjevTOt nodcoxrjg ^flyiX- Xevg ov naQuaaXevovGtv oi QrjO-evzeg, dV.cc cpuotv ozt xai 'HqoScoqos, tov (icpXioy Herodian. B, 764. nodcoxeag' Tiveg tog evae- piag' xai ovttog aiQei o Xbyog, el'ye xui zb nodcozrjg ocpeilet b^vvead-ai, xadb tcc elg vg o^vzovu, cpvXdoaovza ev Tjj ovvdeoet rfjv xuTuXrj- l-tv, dvad/ocoGt tov tovov, dQiuvg aoQifivg, ovy ovzcog de eyovra, aXka TQtnovzuTo teXog 'cGTcctc.i i:,zi Tijg oSet- ag, fjSvg arjSf^ fiuQvg d(icc- Qijg, fj'tg evrjfjg. ovrcog ovv tocpetXe xai, to nodojxtjg bSv- TOveccrd-aL . yevbi.ievov dnb tov w;c'g. dXXd cpaatv elg tdimrjta iftv" 'AyiXXtcog (3aQVTor~jo0ai, tb nobcoxijg. nuod yovv Ttp tlottfdtji dve- yvcoyaoi, ,,n>xrjg S~i'4zoi- Xdvvr". zt ovv irri tov Jb~ Xwvc g xazu [iuQsluv 'cuaiv 25* KHB M^HHMHBi 388 nodcoy.tjg sd%iltybs £ 'S IdcOTTjTCi TOV ^QOJOg {jcpCl- QVTOVIjTat. Eust. 765 p. 341. oi fiivTOi nQP dliyov qtj- divTeg yQgjxfUXXWoi (Apion et Hefodorus) anrjXeyitas xaTciy.Qivovoi to oleTeag thg naQa?J>ycog nQOnaQoSvvb- {.levov ?JybvTeg. ozi toc elg og oidbTeQa biovlXapci, noi- ovvTa eni-deTixa oiv&eTa elg ijg hjyovTct, ev bieia tcc- oei tyfivotv avTcc' yivogev- yevrjc, xXsog evy.Xerjg, ■dcc- Xog ev9-a?Jjg. * syQrjv ovv, cpaoi, y.al neQi TosTogTccv- to yevied-cu. avaytvtooxov- oi tls xai to s^eTsa cog ev- o&fiia. Eust. I, 516 p. 769, 20. v.ccl cpaoiv'Jinitov y.aVliQO- dtoQog oti to CdcpeAog nQO- nccQO^vvezat Xoyo) toiovto). tc: elg og Xrjyovca naQct to lc. nQonaQo^vveTat, CdOeog, 'tCccy.oTog. to tfe 'Ccctpehog meQiGnaTae, snei tcc elg ?.tog EniQQi']f.ictTa naQcc?.rjyb/.ieva vtp £ tog eni tsXsXotov cpi- aveyvtoxaoi y.al enl tovtov ,,'og dfj tol eidog /.tev srjv y.a-cbg, dXXd nodtoxrjg". Herod. B, 365. olizeag cog zttoj.a'jdeccg. sotl 6s y.al sni tovtov tov oyrj- /.iaTto/.iov nccQccXoyog 6 to- vog ' tcc yctQ naQct tcc eig og Xrjyovra ov (1. obdheQa) dioi>?.?M(3a ovvTidif.ieva elg rjg hjyovTC. sntOeTixd p.r) syovTc: to ij nQo Tilovg nccvza b^vveTcti, evyevijg, evyXeijg, evetdijg. olktog Ss y.cci Jnetyijg. ey.Qrjv /nev ovv y.cci tcc nctQcc to STog to ccvto avcdi%eodai, vvvi ds yaTct PaQelav tuoiv ava- ytvcbay.ovotv, dXh ovds tov- to nc.Xiv y.a-Oo?.i::tZg otb- CovTeg, sSeTea yctQ ccdfirj- rrjv dvccyivwoxovoiv tog ev- oe(jia. Herod. I, 513. syQrjv di, ei naQcc to Cd- cpeXog yiyove, xai CacpiXuog rjiiiag aveyvtoy.ivai (iaQVTo- vcog rj y.ai Ixeivo xcct b'E,vv TlQOCpsQEOd-ai TOVOV. Cc/JJi /.ojrcoTe to (.tsv CcccpeXog nQonaQo£,bveTai ?.byq)_ toi- ovto), wg tcc sig og hjyovTci ovyy.eij.teva naQcc to Ca nQO- 389 ?.ei neQionaoS-ai, olov ev- zel.cug sncfielcug, oig xai to t,acpe?.cog qvvs^idoafis. naQO^vvezai, tafreog tay.o- Tog. oinwg Qacpe?.og. %b ds tacpe?.cog neoianavai, inoi tcc dicc tov lccg E7Ti()(>i]fiaTa naQa?.i]y6fceva tc7> s cug ini to TcXelorov cpi?.ei neQiona- o9ac, ivTe?.cog, enifielcug, o7g y.ai to 'Qacpe?.cug ovve'§- ib*Qafie. nQogy.eCTac ibg inL to nlelorov bia to evrocc- nilcog l-/.i?.cog. Sed parcam chartis. Eundem plane consensum in- venies II, 558 (ubi dicit ol na?.aioi rjyovv 'Anccov y.ai HQodcooog) de igr^azo. I, 146 (p. 742, 50) de incfiel- lia. K, 67 (p. 790) eyQi]yoQ(rac. K, 134 (794, 20) ov- log. A, 105 (834, 30) ?.vyog; ubi item patet Herodia- neum esse quod de fiboyog dicit, s:d hoc excidit ex scholiis. O, 320 (1017, 60) y.aTevcZrca. E, 219 (514) vcb. In aliis particulam aliquam excerpendo omisit, vel paululum immutavit Herodianeae notae ordinem, sed fons ita patet ut nullus dubitationi locus sit, ut afJh]XQog G, 178 (705, 60). tcog E, 886 (618, 10). 'OAt- tcov B, 717 (329, 10), afiaQTt) E, 656 (592) et sae- pius alibi. Denique in paucioribus nunc scholion He- rodiani excidit, sed qui Herodiani librum et colorem no\it, nec in his vel levissimae dubitationi locus erit de auctore. E. g. B, 267 (267) de EQvdQai paene to- tum excidit in Venetis. Excidit de -r) brj et ijdrj A, 573 (153). "YQ%ay.og N, 771 (959, 30). De ineifj Eust. p. 118, 30 (A, 355). Hoc in Herodianeis scholiis est ad A, 156 (cf. 219 tctj). — p. 1257, 50 (X, 74) 'IlQodcoQog bs xal 3 Anicov evxoig 390 elg xb Tti oxoklotg Xeyovoc xal 6'ivToviog evQcoxeodat' xaqrj, cet. Hoc invenies ut decet apucl Herodianum 17, 548.— Sed in his ornnibus Herodianum se legeve hoc plane latuit Eustathium. Nam de x £ h ta $Q ot sub Apionis et Herodori nomine habet notam J, 452 p. 496, 30, — quae est ad verbum— Herodiani ib. HTolettaXog o '^ioxaXcovc- zi]g Ttagoizvvec, iixel zb evc- otc Tg%eip]g haoq§vvei cog (xnb tov yeij.ia(>l>ovg, iva (ptQij tov tovov Tqg evtxtjg evO-ecag, Ncxiccg 6e TtQOTca- QoSvvec TtCdavioTenov ix tov xei/iad&pbg', tva tyr] ovyxo- nqv ix tov yet/caQQOOC. Xi- yovoc di ixetvpi occ "Our]- Qog tu TOtavTa evtxcc evze- liozeQOv olde TtQocpego/ceva oiov 'ElhjOTCovzog uyccQQOog, xcd OTCjTj £rt loxvgoto tco- tccuco, xcd ic •lOTCcubv el- — ijfs> v , t tl- ixlj w."..- ! ..•■■ t,- XevvTO ftadvggoov, OTcavlcog di xal to ovvvXecuitivov, Xetuadoovg xaz ogeocpc xcd TchjOovTC iocxtog yei/itaQgcp. xbv ioTc xei/.iaQQOvg. Nc- xiag di cog evUovoc, xac urj- Tcoze TccdavcoTeQov, 1'va ix tov x,eciiaQQOog fj yeyovbg, ec ye /.taiXXov ivTel.ioTegov. ol di (I. ocde 6i) .to evtxbv iv xfi ovvdioec (add. ivre- liocegov uccXXov) rjneg xb ovvi]'kti:cj.civov ,,oaoovg c El- h']OTtovTog ccyctQQOog" , grjrj in coxvqoci) TiOTa/uy, eg noxttubv eU.evvTo (Sa&vjd- qoov, atpodgQOV 'Qxeuvoto, onavUog di to eTegov. yst- iticggovg xax ogeacpcv oTca- yev, tcotccuv) Tth']\)'OvTC ioc- xtbg xetttaggco. to uivTOl ye anlovv dec evzeXcfig cctco- cpcdveTCcc Qoog. Attamen sfatim pergit Eustafhius: b di 'HgcoScccvbg hegolov tc liyec: quae addidit aiiud Herodiani opus inspiciens. Sunt de x s h ia i}l> 0 S e * ysiuctggovg universe, non de usu Homerico, neque iis quae ad Homerum nofafa sunt obstant (neque hoc voluit Eusthatius di- cens stcqoIov). Eodem modo p. 341 duumvirorum I