Druckschrift 
9 (1839)
Entstehung
Seite
272
Einzelbild herunterladen
 

272 Zur Geschichte und Litteratur. Zweyter Beytrag.

Iloe uutem insum, lluo<1 Oeiig illv unus allilnmus per leluir»<ÜI>ritlnm saciut tulia, nalelt «He aigumenlum neouliaro, <iuo..prvlzetnr letum iioli olle Deum iptum alliklilnurn. (Ii)I^eiunilii liespontio.

(e) ^.ä arzumentum I. prsemitw in Avnere, <iuoll et in 1e-ks,ieiitiliu8 olileivaiiiluin eil , copulss in 5Mog!smorum proeniillisvul^o non leeto eoncini. OittinAnenllum autern inter nrouoll»tiones per te, et per aeeiciens. V. F. reetv limplieiter 6ie!mv8;«inuis Iwrao ett rationalis: tecl non reele elieimu«; omnis, <zuiekt Iiomo, ekt aldiis. (°) <)u»! eliam ex parte olikervavit /o/,a,i-«es ^al-e?» Se^o?»ie,i/t«; in neeuliari»u8 suis cle eonula sveeula-tloniliu.-. Deincie olll'ervantluni ekt ex eoeleni tunclanrento, omne«/zi'o^o/tki'one« ^t?iAit/ai e« s^t>, vii^iis /a5sii/t« ^tA?ii, u?ttve^/a/eL,ljuvit et au ituetore clillerlalionis <1e ^rle <üoml)iuatoria, est an-olntum (°°). V. irseo nronolilio ,,?etrus ^poftolu8 kuit primusLvitevnus liornanus", lignls et Copula recle poütis iia ioriuaiii-tur. Oinnis, c^ui elt I^elrus ^.poftolns, kuit üpileonus lio-

NütNUS."

(°) So, und nicht mehr, liefet unsere Handschrift, von den Wortenv»igo N0II reele cu»ci,>i, bis hierher. Dafür aber hat das Gedruckte in derAusgabe der sämtlichen Werke, nach cvnciiii, cincn eignen Zusatz, und lau-tet überhaupt so: (Ucve olilerviilw eliam prockett lliMnxneiilliUn iiiünl-lam » »eMlivit. V. x. <lui nv» creclnut Mmniiiitur; luS-ei non cieclnnt:erx» «wmnünliir. VilleUir esse sxlwxiüini minor negslivi», teU non etc,quia t^IIogisinns fit gui t»»l Mi, ljiil no» creilunl, clsiuiiiinlur; In-

«Iiri suiU iUi, <iui no» ceeiluni; Lrg» (Utmnniilur.) viMnAueuclum »Uten»i»iee riropotiliones per te ei per »ceiäens, v. x. reele timpliciler aicimu«:Vmui» Iwmo etl »IIius. l?ls> veruni sil; yui» »U>e>Ia ImmanUmi inuueiliiNs»011 callNret, teü lliceiiclum, omius, i^ui etl Iiomo, etl »Ibus. guss eliam tt. s. w.

Was in Haken eingeschlossen ist, kann allenfalls von Leibniyen seyn: viel-leicht, daß er es in irgend einer Abschrift au den Rand geschrieben hatte,ohne damit sagen zu wolle», daß diese Anmerkung ihm zngehore. Alleindas Ucbrige kann unmöglich so von ihm kommen, wie es da gelesen wird:indem es wahrer Unsinn ist.

(°°) Das ist, von ihm selbst. Wo er jedoch ebenfalls tz. 24. JohannRaucir anfuhrt. Ebendaselbst H. K3 gab er den Rath, die Oopuia derBejahung/ welche in etl liegt, noch besonders durch das beyzufügende revoi-,auszudrücken.