59

§• 14.

D e a f f e c t u u ra v i r i b u s.

Hoino affectibus semper obnoxius est, et utmaris undae la cpntrariis ventis agitatae 70 ) even-tus atque fati sui inscius agitatur. Huius agi-tationis ratio non pendet a sola hominis po-tentia, sed a potentia rerum externarum, quaeaffectuurn snnt causae, cum humana potentiacomparataLimitata autem hominis potentiaa rerum externarum potentia infinite supe-ratur, ita ut homo non sit sui iuris, sedrebus magis externis secundum naturae or-dinem in oinnibus determinetur 7J-73 ). Ad inen-

70) EtH. IH. Prop. 59. Scliol. Ex quihus apparet, nos a cau-

sis externis niultis inodis agitari, nosque, perimle ut ma-ris uhnae a contrariis ventis agitatae fluctuari, nostri even-tus atque fati inscios.

71) Eith. IV. Prop. 5. Vis et incrementum cujusque passio-sionis, ejusque in existendo perseverantia non definiturpotentia, qua in existendo perseverare conamur, sed cau'sae cxternae potentia cunt nostra comparata.

72) Eth. IV. Prop. 3. Vis, qua Iiomo in existendo perseve

rat, limitata est, et a potentia causarum externarum in.finite superatur. Dem. Patet ex Axiomate hujus. Namdato hoinine datur aliquid aliud, puta A, potentius, ctdato A datur deindc aliud, puta B, ipso A potentius,et lioc in infinrtum; ac deinde potehtia hominis potentiaalterius rei definitur, et a potcntia causaruin externaruminfinite superatnr.

73) Eth. IV. Appendix. Cap. 32, Sed humana potentia ad-

luoduin liniitata cst, ct a potcntia causarum externarum