13

prorvo ens perfectissimum 8 9 I0 ) est, sive ensinfinito perfectionum numero constans. Substan-

I. Id esse aetcrnum: si enim determinata duratio ei attrihuere-

tur, ens istud, extra determinatam durationem ut nonexistens, vel nt neccssariam non involvens existentiamconciperetur, quol definitioni suae repugnat.

II. Id simplex, non vero ex partibus compositum esse. Partes

namque componentes natura et cognitione pi - iores sint opor-tet, quam id quod compositum est, quod in eo, quod sua na-tura aetcrnum est, locum non habet.

III; Id non determinatum, sed solum infinituin posse concipi.Quippe si istius Eritts natura determinata esset, et etiamdeterminata conciperctur, illa natura extra eos terminosut non existcns conciperetur, quod cum dcfinitioue suaquoque pugnat.

IV. Id indivisihilc esse. Si enim esset divisibile, in partesvel eiusdem, vel diversae naturae dividi posset; si hoc,destrui et ita non existcre posset, quod dcfinitioni ad-versum est. Etsiillud: pars quaclibet necessariam pcr seexistentiam includeret, ethoc pacto unum sine alio existcreet per consequcns concipi, ac proptcrea illaNaturaut finita,comprehendi possct, quod per antecedens definitioniad\'crsatur......

V. Id omne, quod necessariam includit existcntiam, nullam,

in se hahere posse imperfectionem; sed mei - am dehere ex-primere perfectionem.

VI. Porro, quoniam non nisi ex perfectione provenire potest,ut aliquod Ens sua sufficientia et vi existat, sequitur,si supponamus, Ens, quod non omnes exprimit perfec-tiones, sua natura exsistere, etiam nos dehere supponeie,illud qnoquc Ens existere, quod omnes coinprehendit in seperfectiones. Si enim minori potentia praeditiim sua sufli-centia, quanto magis aliud ruaiori potentia praedituin

exsistit.