107

λέξις. ἢ δὲ ἐπαναφορὰ τῆς σημειώσεως πρὸς τὸ ἐν Ὀδυσ-σείᾳ„ στεῦτο δὲ διψάων“. Φ, 455 ἡ διπλῆ ὅτι τὸ στεῦτοκατὰ διάνοιαν ὡρίζετσ, διεβεβαιοῦτο, πρὸς τὰ ἐν τῇ νε-κυίᾳ ἀθετούμενα. Sch. λ, 54%( item Aristonici) ἵστατο 18νῦν ἐπὶ ποδῶν · κέχρηται δὲ τῇ λέξει ὁ διασκευαστὴςπαρὰ τὴν τοῦ ποιητοῦ συνήθειαν. Schol. Pind. Ol. I,97( qui Didymus erit) Ὅμηρος δὲ αὐτὸν ἑτέρως ὑποτί-θησι τιμωρεῖσθαι ·

ἑσταότ᾽ ἐν λίμνῃ · ἡ δὲ προςέπλαζε γενείῳ ·στεῦτο δὲ διψάων, πιέειν δ᾽ οὐκ εἶχεν ἑλέσθαι.καὶ τὰ ἑξῆς · πλὴν εἰ μὴ κατὰ τὸν ᾿Αρίσταρχον νόϑα εἰσὶτὰ ἔπη ταῦτα.

Γεγωνέμεν

est ,, clamare" non" dicere".

Θ, 223 πρὸς τὸ γεγωνέμεν ὅτι οὐ ψιλῶς ἐστι φωνεῖνἀλλ᾿ ἀκουστὸν φθέγγεσθαι. Huius observationis duplexAristarcho causa fuit, primum quod recentiores poetaesimplicem dicendi notionem vocabulo subiiciunt, e. g.tragici( v. e. g. Aesch. Prom. v. 201. Philoct. 238*),deinde propter versum Q, 161, qui spurius est et prospurio agnitus et aliis causis et quod eyeyovevv si cla-mare interpreteres eo loco ineptum est nec reliquae/narrationi conveniens( v. o, 525**).

*) Sic ἴαχε simplicem dicendi notionem induit, v. Schrader admus. v. 267.

**) Quod Buttmannus in scholio β΄ vult pro ιβ' et oὐκ delet anteἀκαίρως hoc probamus: quod εἰςελθεῖν ἐν τῇ νηΐ interpretatur na-vem ascendere scholiastaeque ,, confusionem reliquit", improbamus.Verba πρὶν εἰσελθεῖν ἐν τῇ νηΐ mutila sunt, fortasse sic restituenda:πρὶν εἰσελθεῖν( sc. εἰς ἄστυ) οὐκ ἐν τῇ νηΐ. Scholion 4, 208( uthoc moneam in transcursu) non ad hunc locum pertinet, ut Bek-kero visum, sed ud T, 395, Legendum igitur εἴκοσι τρεῖς pro εἴκοσι,