151

habet ad T, 389, id nemo dubitat, nec eo res refel-litur) Item Ἐθέλειν pro δύνασθαι, Φ, 366. Πυθέασθαι audire( sc. non explorare). B, 119. K, 381.Quod hanc significationem apud Homerum dicit sem-per habere, vide ne Aristonici error sit. Quamquamenim Vossius videtur probare, ad hymn. Cer. 481,tamen quosdam locos aliter suadere arbitror. Frequen-tissima quidem illa audiendi et accipiendi notio est.-᾿Αγορεύειν quod proprie est in concione vel consiliodicere*) ponit etiam abusive quando duo colloquuntur,Σ, 368( ubi pro ταῦτα 1, ἐνταῦθα). Διακρίνεσθαι

διχῶς χωρισθῆναι, ὁ δὲ Ζηνόδοτος συνήθως ἡμῖν τέτα-χεν( puto pro iudicium subire). Γ, 99.--T,'71 ἡ δ.ὅτι τὸαύειν οὐκ ἔστι νῦν κοιμᾶσθαι ἀλλ᾿ ἐπαυλίζεσθαι„ ὡς καὶ ἐγὼ πολλὰς μὲν ἀΰπνους νύκτας ἴαυ ον“( I, 325).

Ανῆκε ἀντὶ τοῦ ἐφῆκε Φ, 523. – Χ, 25 ἡ δ. ὅτι τὸΔίον ἐδιώχθην. X, 201 ὅτι τὸ Μάρψαι ἐπὶ ποδῶνἔταξεν( V).— Αεθλος,- ov. Apollon. lex. H. p. 54differentiam exponit. Ibi est: οὐδετέρως δὲ ἄεθλα τὰἆθλα κατὰ τὸ πλεῖστον

1

31

παλαισμοσύνης ἀλεγεινῆς θῆκεν ἄεθλα( F, 1701)ενώὅϑεν καὶ ᾿Αρίσταρχος ἀναγινώσκει μεῖζον ἄεθλον( Ψ, 551).τὸ γὰρ ἔπαθλον θέλει δηλοῦν. Ergo fuerunt qui μείζοῦ ἄεθλον scriberent**).

*) ἀγορήσατο musquam aliter.

4*) Verba κατὰ τὸ πλεῖστον produnt mihi grammaticum aliquemqui speciosis locis se falli passus est( quales sunt profecto p, 73.106) ut ἆθλον apud Homerum etiam hic illic pro ἆθλος positumputaret. Sed Aristarchum certum est mihi nec illis locis deceptumesse( iam enim hunc melius cognovimus) nec eo, quod est 9, 160ἄθλων οἷά τε πολλὰ μετ᾿ ἀνθρώποισι πέλονται. Talia Aristarchusattenderat. Ad H, 235 βῶν τό μοι ἐστι notatum: ὅτι προτάξαςθηλυκὸν οὐδέτερον ἐπήνεγκε τό μοι ἐστι πρὸς τὸ σημαινόμενον,ὡς τὸ νεφέλη δέ μιν τὸ μὲν οὔποτε( Od. 4, 74), Ceternm ἄεθλον

1