221

συνέρχεσθαι καὶ γυμνασίας χάριν αἰνιγματώδεις τινὰς καὶ& oapeis héteis péyyeodat, quamquam, si omnino no-minis ratio a studiis repetenda erat, rectius dixisset,venisse ei hoc cognomen, quod homo gravis ac tristisad iocos lususque litterarum cum cohorte grammati-corum descendere fastidivit.

His postulatis si respondere volebant grammatici,si magna pars nihil metuebat magis quam ne quaestio-nibus non haberent paratas solutiones, si studebantetiam subtiliter atque argute, etiamsi perverse, respon-dendo commendare sese vel in gratiam opulentorum homi-num insinuare, non laudabuntur quidem, sed apud aequosrerum humanarum aestimatores facilem habebunt excu-sationem. Factum est ita: atque haec iactantia velalioquin parum doctos vel ingeniosos inflavit, tali eru-ditione subnixos. Gellius capite X libri octavi nuncdeperditi narraverat, ut epitome indicat, ,, qualis sibifuerit in oppido Eleusine disceptatio cum grammaticoquodam praestigioso, tempora verborum et medita-menta puerilia ignorante, remotarum autem quaestio-num ululas et formidines capiendis imperitorum animisostentante"*). Quid quod etiam sui ostentandi gratiaacroases faciebant publice, in quibus, ut hodie musicisolent themata per varias modulationes ex temporepersequentes poetaeque subitarii, extemporales posce-bant quaestiones? Plut. Qu. Symp. III, 1:' 0'ev Pódoστίχον αἰτήσαντι γραμματικό ποιουμένῳ δεῖξιν ἐν τῷ θεά-τρῳ προτείνας

Ἔῤῥ᾽ ἐκ νήσου θᾶσσον ἐλέγχιστε ζωόντων

*) Qui meminit quid ,, ortos yocuucrizóv" significet apud Sext.Empir. adv. Gramm. c. 13§ 277, concedet mihi talium, qualeshic Gellius depingit, vanitate philosophorum fastui egregie sub-

ventum esse.