310

cf. E, 387. Nec dubitari potest, v. Wolf. Anal. II p.507. ἀνεκτῶς Θ, 355. ἀποῤῥώξ Β, 755. ἀφυσγετός( Ty-rannio ἀφύσγετος). 4, 495. βηλός 4,591. Et. M. 196( Κρά-της δὲ περισπῶν τὴν πρώτην συλλαβὴν Χαλδαϊκὴν εἶναι τὴνλέξιν ἀποδίδωσιν). Herod. Arcad. 53. Quorum causasexponit Herodianus. An mavis cum quibusdam ἐπι-σκοπός quam cum Aristarcho ἐπίσκοπος, de quo Hero-dianus:„ καὶ γὰρ ἤδη ἡ συνήθεια ἐπίσταται τὴν τοιαύτην σύνθεσιν“. K, 38, Quis porro Ascalonitae potiuscalculum adiiciat δ, 221 νηπενθές τ᾽ ἄχολόν τε κακῶνἐπιλῆθον ἁπάντων scribenti pro Aristarcheo adiectivoἐπίληθον( ut ἀντίτυπος), quod sequitur Herodianus sch.h. 1. O, 302 Aristarchus Μέγην„ καὶ ἐπείσθη ἡ παρά-δοσις“. Contra Ptolemaeum et alios, qui requirebantΜεγῆν, ut Ἑρμῆν et Ποδῆν, egregie defensus ab Hero-diano( cf. Choerobosc. Bekk. 1359). Cuius argumentisaddi potest et hoc ipsum nomen apud Pindarum inve-niri declinatum Μέγα Nem. VIII, 26, et pauca omninovideri contractionem passa esse et quaerendum esse,an propria in éας, quae sunt ab adiectivis, contrahipossint, Πρωτέας, ᾿Αριστέας, Μεγαλέας( Polyb. V, 87),et fortasse Ευρέας et Θρασέας*). Certe notiora ex hocgenere quae contracta dicuntur, Ἑρμῆς, Ποδῆς, Κισσῆς,Θαλῆς, ᾿Απελλῆς**), non sunt ab adiectivis.— Contrascripsit Aristarchus Μενεσθῆν Ε, 609, si fides schol.LV***). Κατενῶπα scripsit O, 320, Alexion et alii

*) Hoc ab subst. θράσος derivatur Et. M. 579, 25.

**) Nominativum tantum enotavi Μέγης, non Μεγῆς.Μάνης et Μανῆς.

1

Vacillat

***) Quod est in cod. B. L. Μενέσθην. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὄρους Ὀρέστης, οὕτως ἀπὸ τοῦ μένος Μενέστης, καὶ μεταβολῇ Μενέσθης, hocnon valet Nam mutatur terminatio. Sic ab Ὀρέστης fit ὈρεσθεύςAth. 35. b. Ab Μενέστης novimus Μενέσθιος et Μενεσθεύς, Cona-para: Εὔρυτος Εὐρυσθούς,