κατένωπα. Quod futilibus rationibus fulcit Herodia-nus; Aristarcheum defendit per metaplasmum ex i-ωπῇ( ὡσεί τι κακὸν ῥέζουσαν ἐνωπῇ E, 374). Utcunqueἐνῶπα explicas non videtur alio loco habere posse ac-centum; inde κατενῶπα, quod sic scribendum sive ἐνώπα substantivum est, sive( quod ego puto) adverbium,ut καταῦθι, ἐσαῦθις( κατιθύ, ἀποτηλοῦ, ἐξέτι) nonreiecto accentu. Paradosis consensus testatus de 2-

esse.

κριφίς Ξ, 363. διαμετρητῷ Γ, 344( Αρίσταρχος περισπᾷκαὶ οἱ ἄλλοι · καὶ οὕτως ἔχει ἡ παράδοσις). De πινυτήΕΙ, 239( cf. ὀνοτή.—? γενετή. ἀρετή). De ὠμηστής( quodTyrannio volebat duhorns et pro compos. habuit ab dw)X, 67. cf. 4, 454. Ω, 82. Non raro etiamnum occurrensvoc. scriptum oxytonos,( Cf. ἀλκηστής). Nec iam postea quae a nobis supra disputata sunt potest suspicio esseδῆμος et δημός tantum distinguendi causa ab eo inductum( 0, 240.€ f. M, 213. Eust. 710. 59). Nechanc ob causam ἀκμηνός et ἄκμηνος( Eust. ad Ψ, 191p. 1944, 30. schol. h. 1. et Et. M. p. 49, 30, qui ta-men locus turbatus est*). De ὀνομάκλυτος non vi-detur dubitatum esse( X, 51. Κ. 109. Et. M. 215).Contra in ἀστρασι( de paradosi non traditum) plurimiet ipse Hierodianus malebant ἄστρασι( ut ἔγκασι, πρόσβασι), cum Aristarchus praetulisset ἀστράσι„ ὡς πα-τράσι“ Χ, 28. Vereor ne minus recte illi: nam ἔγκατα,πρόβατα speciem tertiae declinationis habent. Προσώ-

311

-

1

*) ἀκμηνός ab ἀκμή Ψ, 191 non potest dubium ease. ὁ γὰρ διατοῦ ηνός τύπος τὴν ὀξεῖαν ποθεῖ“ Etym. Quid quod vel ἀμενη-νός( cui ἀκμηνός comparari debet) oxytonon est, quamquam litteram privativam habet? Quomodo in utroque quidam potuerintproparoxytonesin requirere( ne properispomenon dicam) non in-telligo. Si quid dubitari licebat, ficebat, an etiam ἄκμηνος proἄγευστος potius ἀκμη: ός sit. ἄκμηνοι καὶ ἄπαστοι Apollon. EdiIV, 1295, ἄκμηνος δόρποιο Suid.

24