326

γN, 450 ὃς Μίνωα τέκεν, Κρήτῃ ἐπίουρον, Aristar-chus ἐπίουρος ut ἐπίκουρος: interpretatus τὸν φύλακα ·μέμνηται δὲ καὶ ὁ Δίδυμος τῆς ἀποδόσεως. ἐκεῖνο δὲπροςτίθησιν ὁ Τρύφων ὅτι ὁ ἐπίουρος, ὡς ἐπίσκοπος, οὐπάντως ἔχει ἐγκείμενον τὸν οὐρὸν τὸν φύλακα κατὰ ταύ-ανασυναντην τὴν ἀπόδοσ: ν · τί γὰρ κεκώλυκε παρὰ τὸ ὁρῶ εἶναιἐπίορον καὶ ἐπίουρον τὸν ἐπιορῶντα, ἐψιλῶσθαι δὲ διὰτὴν ἐπένθεσιν τοῦ υ( v. Eust. p. 149. Apollon. de adv.558, cl. pron. p. 72. Tzetz. exeg. II. p. 62. Schol.τοVen. Ξ, 340) καὶ ἡμεῖς δὲ συγκατατιθέμεθα τούτοις.

προσ

Herodiani verba sunt.

Φ, 262 χώρῳ ἐνὶ προαλεῖ) τινὲς ἐδάσυναν τὸ προ-αλεῖ, παρὰ τὸ ἅλλεσθαι ἐκδεχόμενοι τὸν σχηματισμόν.ἄμεινον δὲ ψιλοῦν, ὡς καὶ ὁ ᾿Ασκαλωνίτης, φάσκων ἀπὸτοῦ ἀλίζεσθαι γεγενῆσθαι, τουτέστιν ἀθροίζεσθαι, ὥστεσημαίνεσθαι τὸ κατωφερῆ. καὶ γὰρ τοῦ χωρίου ἐστι τὸἐπίθετον.—

μ, 89 τῆς ἤτοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι)ἔωρος derivant nonnulli, ut Eustathius ait, ab ὠρεῖντὸ φυλάσσειν, alii aliter, ἔνιοι δέ, φασί, δασέως αναγι-νώσκουσιν · ἵνα εἶεν ἄωροι οἱ ὠμοὶ καὶ σκληροὶ καί ἄγρι-οι, ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀώρων καὶ μὴ πεπόνων ἤτοι πε-πείρων καρπῶν. ἔνθα ὅρα τὸ δασέως ἀναγινώσκουσινὡς τοῦ ω μεγάλου ἐνταῦθα ἐν μὲν ταῖς ἄλλαις ἑρμηνείαιςψιλουμένου, ἐν δὲ τῇ ῥηθείσῃ δασυνομένου διὰ τὴν ὥραν,ἡ δηλοῖ τὸν καιρόν. ὅτι δὲ οἱ παλαιοὶ ἐν μέσῳ λέξεωνἐπνευμάτιζον τὰ φωνήεντα καὶ ἡ ἰλιὰς δηλοῖ.

Ξ, 340 τὸ εὔαδεν ὁ ᾿Ασκαλωνίτης ψιλοῖ, λέγων ὡςὅτι τὰ δασυνόμενα ἐν τῇ ἐπενθέσει τοῦ υ ψιλοῦται ὡςὅλος οὖλος. οὕτως οὖν καὶ τὸ ἕαδεν εὔαδεν γένοιτο ψι-λούμενον. ἐγὼ δὲ πρὸς τήν συνήθη ἀνάγνωσιν( 1. ἐγὼδὲ προςτίθεμαι τῇ σ. ἀ.) δασύνουσαν( 1. σῃ) τὸ α, ψι-λοῦσαν δὲ τὴν εὐ δίφθογγον. καὶ ἔχομεν ἐκεῖνο εἰπεῖν,ὡς εἰ ἴδιον συνθέτων λέξεων τὸ καὶ κατὰ μέσον δασύνε-