357

pervenerit II, 666 versum mutavit( de qua mutatione,in qua sane iudicii elegantiam desideramus, recte iu-dicant Aristarchei), versum II, 677 ut suppositum reie-cit. De hac re Aristarchus verum induxit iudicium:fieri nonnulla apud Homerum quae non diserte dican-tur sed ex consequenti cognoscantur. ,, Ollà xaràσυμπέρασμα λέγει ὁ ποιητὴς σιωπωμένως γεγονότα( Ariston. II, 431). Loci qui hoc probarent notati, utE, 231. 337. I, 709 P, 24., 356., 17. 67. Haecobservatio omnino ad veram poetarum interpretationemmagni momenti erat; et ad meliores interpretes, La-tinos etiam, ita transiit ut saepe ea utantur.

III. Omnino clarum est per meliorem explicationemversus servari posse antea suspectos. Pulcrum exem-plum est, 247: ubi nec Aristophani dedecori estquod non intellexit et Aristarchus placet interpreta-tione tuitus.

IV. Multam dubitandi materiam in Homericis dantversus bis vel saepius repetiti. Hos ut uno tantumloco relinqueret inclinabat Zenodotus. Ariston. I, 2324. 25. ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος ἦρκε τοὺς στίχους πρὸςοὐδὲν ἀναγκαῖον ἀλλ᾿ ἕνεκα τοῦ κατ᾿ ἄλλους τόπους φέ-ρεσθαι. τοιοῦτος δέ ἐστιν ἐπὶ τῶν διφορου-uévov. B, 60 sqq. Agamemnon in consilio insomniumsuum iisdem verbis exponit, quibus primum Iuppiterad Somnum, dein Somnus ad Agamemnonem usus erat.Hoc loco ne tertio eadem repeterentur decem versusin duos contraxerat( v. Ariston. et Eust. p. 193). Op-ponit Aristonicus: τὰ δὲ ἀπαγγελτικὰ ἐξ ἀνάγκης δὶςκαὶ τρὶς ἀναπολεῖται ταῖς αὐταῖς λέξεσι · καὶ οὐ δυσωπη-τέον. ἀναγκαῖον γὰρ καὶ τοῖς συγκεκλημένοις βουλευταῖςdinyhoaodai. Hinc intelligimus in eiusmodi versibusnotandis Aristarchum quam Zenodotum temperantiorem( quamquam ne ita interpreteris Aristonicum quasi hanccertam legem habuerit Zenodotum ut nullum versum