13

383

νῆες ᾿Αχαιῶν cet. sic interpretor: vix cum Aulida ad-vecti eramus, tum( v. 308) portentum accidit.

Aliud adiiciam, de quo nihil Aristarchus obser-vatum habuit.

Θ, 306 μήκων δ᾽ ὡς ἑτέρωσε κάφη βάλεν, ἥτ᾽ ἐνὶκήπῳ

-

καρπῷ βριθομένη νοτίῃσί τε εἰαρίνσι ·ὡς ἑτέρωσ᾽ ἤμυσε κάρη.

Hoc loco Aristonicus: ἡ διπλῆ ὅτι ἔξωθεν προςληπτέοντὸ ἔστιν( sc. ad ἥτ᾽ ἐνὶ κήπῳ), εἰ μὴ ἡ μετοχὴ ἀντὶ ῥή-ματὸς παρείληπται, βριθομένη ἀντὶ τοῦ βρίθεται, ἢ κοι-νὸν τὸ κάρη βάλεν.

Prima explicatio quam langueat nemo non sentietet senserunt illi, in hac non acquiescentes. Lustremussecundam, quae pendet ab usu Homerico coniugationisperiphrasticae.

VALEN

Β, 260 μηδ᾽ ἔτι Τηλεμάχοιο πατὴρ κεκλημένος εἴην.ζ, 244 εἰ γὰρ ἐμοὶ τοιόςδε πόσις κεκλημένος εἴη.Γ, 309 Ζεὺς μέν που τόγε οἶδε καὶ ἀθάνατοι ϑεοὶἄλλοι,

14200

ὁπποτέρῳ θανάτοιο τέλος πεπρωμένον ἐστίν.9, 196 καί κ᾿ ἀλαός τοι ξεῖνε διακρίνειε τὸ σῶμαἀμφαφόων · ἐπεὶ οὔτι μεμιγμένον ἐστὶν ὁμίλῳ,ἀλλὰ πολὺ πρῶτον.

Ε, 24 ἀλλ Ηφαιστος ἔρυτο, σάωσε δὲ νυκτὶ καλύψας,ὡς δή οἱ μὴ πάγχυ γέρων ἀναχήμενος · εἴη.Π, 538 Ἕκτωρ νῦν δὴ πάγχυ λελασμένος εἰς ἐπι-

κούρων.

Ξ, 172 ἀλείψατο δὲ λίπ᾽ ἐλαίῳἀμβροσίῳ, ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν.

Θ, 524 μῦθος δ᾽, ὃς μὲν νῦν ὑγιής, εἰρημένος ἔστω.*, 343 ἀλλά, φίλος, φρονέων πεφυλαγμένος εἶναι

( imper.)