384

λ, 443 τῷ νῦν μήποτε καὶ σὺ γυναικί περ ἤπιος εἶναι

μηδ᾽ οἱ μῦθον ἅπαντα πεφαυσκέμεν, ὅν καὶ εὖ εἰδῆς,ἀλλὰ τὸ μὲν φάσθαι, τὸ δὲ καὶ κεκρυμμένον εἶναι*).α, 18 οὐδ᾿ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων καὶ μετὰκον καιἑτάροισι.

οἷς

ι, 455 Οὖτις ὃν οὔπω φημὶ πεφυγμένον εἶναι ὄλεθρον.Ζ, 488 μοῖραν δ᾽ οὔ τινά φημι περυγμένον ἔμμεναιἀνδρῶν.

Cf. X, 219 οὔ οἱ νῦν ἔτι γ᾽ ἔστι πεφυγμένον ἄμμεγενέσθαι.

4, 338 ἠπείλησεν μῦθον, ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστίν.Σ, 4 τὰ φρονέοντ᾽ ἀνὰ θυμόν, ἃ δὴ τετελεσμένα ἦεν.Θ, 454 ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δέ κεν τετελεσμένον ἦεν.al. 1. καί κεν τετελεσμένον ἔπλεν.

o, 536( et saepius): αἰ γὰρ τοῦτο, ξεῖνε, ἔπος τετε-λεσμένον εἴη.

4, 212( et saepius) ὧδε γὰρ ἐξερέω καὶ μὴν τετε-λεσμένον ἔσται.

τ, 547 οὐκ ὄναρ ἀλλ᾿ ὕπαρ ἐσθλόν, ὅ τοι τετελεσμέ-νον ἔσται.

Hinc altera explicatio refellitur: nam coniugationisperiphrasis in passivo non fit nisi in participio perfecti.Quae observatio Aristarchum, quantum videre licet,fugerat. Restat tertia: cui conferimus hoc, II, 406

ἕλκε δὲ δουρὸς ἑλὼν ὑπὲρ ἄντυγος, ὡς ὅτε τις φώς,πέτρῃ ἐπὶ προβλῆτι καθήμενος, ἱερὸν ἰχθύν

3

*) 4, 211 ἀλλ᾿ ὅτε δή ῥ᾽ ἵκανον ὅθι ξανϑὸς Μενέλαος βλήμενος ἦνincertum an hoc potius signficet: ,, ubi vulneratus Menelaus ver-Sabatur.“ Πεπνυμένος adjectivum est, quare ὁ ξεῖνος μάλα μοιδοκέει πεπνυμένος εἶναι( 9, 388) et similia omisi. Item ἀλιτήμενος

δ, 807 ἐπεί ῥ᾽ ἔτι νόστιμός ἐστι σὸς παῖς. οὐ μὲν γάρ τι θεοῖς ἀλι-τήμενός ἐστιν. Verbum ἀλιτέσθαι accusativum habet.