nibus exquirendis positam operam Wolfius si cogno-visset melius, hunc si tenuisset Didymum esse, quiper tota scholia duplicis Aristarcheae editionis lectionesapponit, nunquam ille negasset duplicem Aristarchieditionem fuisse( CCXXXVII). At Ammonius, Ari-starchi auditor et in schola successor( 4uários d᾿Αριστάρχειος, ὁ διαδεξάμενος τὴν σχολήν Κ, 397) librumscripserat περὶ τοῦ μὴ γεγονέναι πλείονας ἐκδόσεις τῆς᾿Αρισταρχείου διορθώσεως( Κ, 397.) Quidni opponameundem Ammonium scripsisse περὶ τῆς ἐπεκδοθείσηςδιορθώσεως( sc. Αριστάρχου), de qua non poterat scri-bere, si nulla erat. Si ad supposititiam hic liber per-tinebat, inscribendus erat περὶ τῆς ὡς ᾿Αρισταρχείουφερομένης διορθώσεως. Suspicatus est Wolfius utroque

titulo eundem Ammonii librum indicari. Hoc verumfortasse: affirmari nequit. Sed hoc affirmandum,illum priorem titulum hoc sibi velle: Taoi rov un ye-γονέναι πλείονας ἐκδόσεις τῆς ᾿Αρισταρχείου διορθώσεωςTov dvo.*) Nisi apud Aristarchecs de duplici ma-gistri editione constabat non poterat duplicis editionislectiones per totum Homerum exponere Didymus etutriusque vel consensum vel dissensum notare. Crederevero Ammonium probare voluisse, quod dein pro falsoagnitum, temerarium. Quis in hac re verum docueritpotius quam scholae successor? Cui ipse Didymusnon tantum fidem tribuit, sed etiam prae aliis fidemdeberi significat. Vide modo B, 111. K, 397. cf. T,365. Z, 76( ubi ὡς Αριστάρχου leg. non xos). I,368. H, 7. I, 560. Crederem si summa credendi ne-cessitas esset, quae nulla est. Ergo mihi certum estnec Ammonium de duplici editione dubitasse: omnesvero postea Aristarcheos duplicem statuisse, hoc Di-dymus non sinit dubitare. Quomodo fieri potuerit ut

*) Antisthenis liber nepi tou un eivai avuhéyev. Diog. La. III, 35.

-

HOVEDR