51*

cerem ex eius sectatorumque studiis ad multorum ver-borum intelligentiam redundasse, immerito copiosorumhominum laboribus obtrectarem. Non multum tribuoetymologicis studiis, de quibus Cicero Qu. Acad. I, 9.,, Verborum etiam explicatio probatur( sc. Academicisveteribus et Paripateticis) i. e. qua de causa quaequeessent ita nominata, quam etymologiam nominabant."Nam per omnem antiquitatem cum paene nihil saniattulerit etymologia tum illa quaestio, in qua ipsiusAristotelis partes haud exiguas fuisse fragmentis co-gnovimus, φύσει an νόμῳ rebus imposita sint nomina,ad doctrinam augendam inutilis. ile hinand

Fuerunt in eadem schola subtiles vocabulorum de-finitiones et distinctiones( virtutum maxime vitiorum-que), qualem ab Aristoxeno servavit Ammonius( p.5);αἰδώς καὶ αἰσχύνη – διαστέλλει δὲ Αριστόξενος ὁ μου-σικὸς τὴν διαφορὰν ἐν τῷ πρώτῳ νόμῳ παιδευτικῶν ·φησὶ γάς · διαφορὰν τήνδε νομιστέον αἰδοῦς τε καὶ αἰσχύνης, ὅτι ἡ μὲν αἰδὼς πρὸς ἡλικίαν, πρὸς ἀρετήν,πρὸς ἐμπειρίαν, πρὸς εὐδοξίαν. ὁ γὰρ ἐπιστάμενος αἰδεῖσθαι πρὸς ἑκάστην τῶν εἰρημένων ὑπεροχῶν προφές-χεται οὕτως διακείμενος, οὐ διὰ τὸ ἡμαρτηκέναι τι, ἀλλὰδιὰ τὸ σέβεσθαι καὶ τιμᾷν τὰς εἰρημένας ὑπεροχάς. ἡδ᾽ αἰσχύνη πρῶτον μὲν πρὸς πάντα ἄνθρωπον, ἔπειταἐπὶ τοῖς νομιζομένοις αἰσχροῖς. Similia haud pauca ipseAristoteles habet. Sunt haec pulcra, arguta, ab nativopatrii sermonis sensu profecta: sed quid usus commis-cuerit( in paucissimis autem illam ab ortu subti-litatem servavit), quid consuetudo scriptorum ferat,hoc illi philosophi, et suo quidem iure, quaerere su-persederunt. Longe plus utilitatis erat in iis observa-tionibus, quas cum de civitatibus, de legibus veterum-que institutis et moribus, de litterarum historia, demusica scriberent larga manu effuderunt. Vide, uthis exemplis utar, quae Aristoteles in politiis docuerit4*