63

οὐ γὰρ πάντες ἐβέβληντο. Ib. 129. ἡ διπλῆ ὅτι συλλη-πτικῶς καὶ ἐπὶ τῶν βεβλημένων οὐτάμενοι εἴρηκε. Ib. 379.( sch. V.) συλληπτικῶς τὸ οὐτάμενοι · Διομήδης γὰρ βέ-βληται..Cf. ad 4, 659 et 11, 24, ubi utitur substan-tivo σύλληψις, ἡ δ. πρὸς τὴν σύλληψιν*).

•

Hinc, opinor, de incomparabali hominis diligentiaet de ratione constabit, qua in eiusmodi observationi-bus probandis usus est, nec minus illud, cum omnibus,qui quidem alicuius momenti videri possent, locis di-plen apponeret, haud facile quidquam in utramquepartem fugere potuisse eum praesertim, qui bis poetamediderat, commentarios Homericos libellosque eodemspectantes scripserat complures quique haec carminaEademtot coram discipulis identidem exposuerat.veterum fuit persuasio, nec mediocrium vel negligen-tium, sed egregii grammatici, qui multo labore quidAristarchus in Homero praestitisset inquisiverat, Di-dymi. Is cum librum de Aristarchi editionibus Ho-meri consariberet, unum repperit locum, huic vocabulo-rum usui absonum. Scilicet II, 467. de Sarpedone legitur

ὁ δὲ Πήδασον οὔτασεν ἵππον,τὸ

cum ex antecedente versu pateat Sarpedonem hastamtorsisse. Ad hunc igitur locum Aristonicus adscripsithaec: ἡ διπλῆ ὅτι ἐξ ἐπαναλήψεως τὸ ἄρθρον εἴληφεκατὰ τοῦ αὐτοῦ προσώπου καὶ οὐ περὶ ἑτέρου λέγει,ἀντὶ τοῦ Πήδασον δὲ οὔτασε, καὶ ὅτι δοκεῖ συγκεχύ-σθαι τὸ οὔτασε · βεβλήκει γὰρ τὸ δόρυ. Sed Didymus,quod perquam memorabile est, hoc: δοκεῖ διὰ τούτωνσυγκεῖσθαι ἡ διαφορὰ τοῦ βαλεῖν καὶ οὐτάσαι · βέβληταιγὰρ ὁ Πήδασος. καὶ μήποτε γραφή τις ἐφέρετο δι᾽ ἧς τὸτῆς λέξεως ἐφύλασσεν Ὅμηρος. οὐ γὰρ ἄν αὐτὸ ἀπα-

bismo collieren.

put*) Σ, 28. haec ratio complexionis recentiori scholiastae nesciocui displicet.