64

A

ραμύθητον ὁ Ἀρίςαρχος ἀφῆκεν · ἐν τοίνυν τῇ Φι-λήμονος ἐφέρετο · ὁ δὲ Πήδασον ἤλασεν ἵππον · ἔστιγὰρ ὅτε ἐπὶ τῆς( add. ποῤῥωθεν) πληγῆς τὸ ἤλασεν κεῖ-ται, ὡς ἐπὶ τοῦ ᾿Αρήτου( P, 517),„ καὶ βάλεν ᾿Αρήτοιο“,εἶτα„ νειαίρῃ δ᾽ ἐν γαστρὶ διὰ ζωστῆρος ἔλασσεν“. Ver-sor in testimoniis, quibus quaedam egregiè compro-bantur gravissima, quae aliis huius opusculi capitibusconfirmavi. Quod non gloriose dico, sed ad tutandamveritatem. Sed quod de pessima fide scholiastae Vdisserui, hic certissimum documentum est. Is enim hocloco ita scribit: οὐτάσαι τὸ ἐκ χειρὸς τρῶσαι · ἐνταῦθαδέ ἐπὶ τῷ βαλεῖν τῷ ῥήματι κέχρηται. λέγει γὰρ„ Σαρπη-δὼν δ᾽ αὐτοῦ μὲν ἀπήμβροτεν“ ὅπερ ἐπὶ τῶν ἀφιέν-των τάσσεται. διὸ καὶ γράφει Αρίσταρχος

ὁ δὲ Πήδασον ἀγλαὸν ἵππον,

τόν ῥά ποτ᾽ Ἠετίωνος ἑλὼν πόλιν ἤγαγ᾽ ᾿Αχιλλεύς,ὅς καὶ θνητὸς ἐὼν ἕπεθ᾽ ἵπποις ἀθανάτοισιν,τὸν βάλε δεξιὸν ὦμον.

Ain vero? Eiusmodi additamenta ex aliis locisHomericis repetita vel consarcinata aut ipse fingeresolet Aristarchus aut etiam in codice reperta recipere?Imo vero tam suspiciosa habet, ut in reiiciendis velobelo notandis etiam iustos terminos excedere videa-tur. Sed porro haec consideremus. Hic nec doctusnec antiquus grammaticus unde Aristarcheas lectionesquam Didymus cognoverat melius, qui et utramqueoculis usurpavit editionem Aristarchi commentariosque.eius librosque Homericos ad veram Aristarcheam le-ctionem expiscandam adhibuit? Denique tam bonautimur fortuna, ut quam nihil hic scholiasta sciveritde Aristarchea lectione hac ipsa in re testificatus sit.Scilicet ex ista Didymi annotatione patefactum est,hunc unum in Aristarcheo Homero occurrisse ei lo-cum, quo lex de usu vocabuli pálev migrata esset,praeterea nullum. At in ea recensione, qua nos uti-

-