80

βάλλουσ᾽, οὐτάζουσι. Quint. Sm. A, 271 nai paleΣθενέλοιο καταντίον οὐδ᾽ ἄρα τόν γε οὔτασε. Item Γ,62. H, 117. I, 275( cl. 240). Apud eundem legimus.πλήξας χερμαδίῳ H, 94 et πληγαί« dle iactis lapidibus14, 120. Nec illud Homericume: θείνουσι σιδηρείῃσιBolho Opp. Hal. E, 401. Etenim hoc etiam verbumJeivev certum apud poetam usum habet in gladio aliis-que prope laedentibus. Ex Quinto praeterea enotaviquod videtur apponendum esse. Scil. illae brevioresformae βλήεται, βλῆτο, βλῆσθαι, βλήμενος in Homeri-cis non inveniuntur nisi si quis percussus dicitur ßé-Aet, quodcunque est: sed Quintus dixit phuevos Evκονίῃσι Γ, 316 Ε, 184. 5, 456. βλήμενος ἐκ δίφροιοI, 139. Denique βεβλῆσθαι et βεβολῆσθαι promiscuedici a recentioribus, iam Lobeckio observatum adPhryn. p. 589,( βλήμενος ἄλγεσι ϑυμόν Qu. Sm. E,

461). Dixit de eadem re Buttmannus ad Arat. 492,qui si Aristarchi, si Lobeckii memor fuisset, fortassefacilius quid doceat intelligeremus.

onsounds

Haec poeticae dictionis discrimina cognoscere uti-lissimum: et velim quidquid ab Homero posteriorumpoetarum oratio in vocabulorum usu differt aliquandoita in unum colligi, ut in Attici vulgarisque sermonisdiscrepantia a veteribus factum est: nos tamen haecideo hoc loco perlustramus, quod quasi pro Aristar-cheae operae complemento sunt, qui nec Alexandrinossicubi ab Homero desciverant notare praetermisit( ut

adhuc mihi ampliandum videtur. Nam primum parum elegans vi-detur βέλος – ὀξυβέλεσσινώτοις, quod mihi ne illa quidemtueri videntur ἐσσυμένως ἐππέσσυτο Hal. 4, 617, et τῆμος δ᾽ ἱπ´πούρων ἀγέλαι πινάκεσσι θεούσαις ἑσπόμεναι μεθέπουσι, quamquamde his ipsis dubitat Schneiderus. Deinde vocabulum oğußelns,quod Homero in hac oratione sufficere poterat, his poetis nonexprimit quod hic potissimum dicendum erat, hystrici( ut Pliniusait) aculeos esse missiles.