ut Quintus similitudinem a bestiariis sumserit, s', 532.Alexandrini cum epica carmina condere aggrederenturnon id egerunt, ut ubi Homerus vel fabulas vel moreset instituta vel dicendi artificia vel sermonem Grae-cum reliquisset, ibi et ipsi pedem sisterent itaque il-lum exprimerent quasi aliquis Iliadi proximus rhapso-dus qui nullum aliud haberet exemplum. Sed ut sae-culis superioribus poesis Graeca per gradus progressaest, nunc per aliquod tempus in imitatione consistens,nunc commutato partim audientium desiderio partimconverso litterarum statu partim ingeniosum proptervel certe audacem novatorem novos colores assumens,sic Alexandrina poesis usa est iis, quae saecula anteparaverant; quorum illa non tantum imitatrix sed am-plificatrix et novatrix esse voluit: quod nisi ita esset,non haberemus huius poesis epicae historiam suis ae-tatibus et terminis descriptam. Et noluerunt gramma-tici esse sed poetae. Ad imitandum vero Homerus iiscum aliis poetis multis uno eodemque loco erat, nisiquod Homerica et ad memoriam promtissima et omnisGraecorum poesis per viscera serpentia, etiam ultroscribentium stilum subibant saepius: velut hodie ferequi scribunt idyllia Vossianis frustulis apparant.Quamquam Alexandrini haec ipsa declinassent studio-sius, nisi in antiquiorum poetarum locis vel exprimen-dis vel adumbrandis Graecorum ingenium etiam anti-quitus aliquid sive doctrinae sive illecebrae quaesivis-set*). His momentis constat eorum imitatio: attamen

*) Boeckh. tragg. Gr. c. XX. Dixi, universe hos poetas nonalio modo imitatos esse Homerum quam alios. Haec imitatio du-plex est, una stricta, quae etiam integros versus transsumit; utalii ab Homero, sic Apollonius ex Eumelo( v. Weichert p. 206.)et Latini poetae versus Ennianos. Altera est, quae acumen doc-trinamque quaerit in exemplari deflectendo, non ut lateat imitatiosed ut pateat, quale est illud Oppiani Hal. I, 147

-