93

χαίᾳ κωμωδίᾳ τὸ θῦσαι ἀντὶ τοῦ θυμᾶσαι. ib. p. 44ἱερώσωνα τὰ τοῖς θεοῖς ἐξαιρούμενα μέρη καὶ θυμιώμενα.Ὅμηρος τοῦτο διδάσκει πρῶτον ·

θεοῖσι δὲ, cet.

βούλεται γὰρ λέγειν τὰς ἀπαρχὰς τῶν ἐν τῇ εὐωχίᾳ πα-ρατιθεμένων, ὅπερ εἰώθασι ποιεῖν, ὅταν προσφέρωνταιτροφήν( cf. Ammon. 132). Hoc igitur loco explicuitAristarchus per θυμιᾶσαι, quod plurimis quoque reli-quis aptum est; quo interpretamento usus sit o, 222,260, nescimus.

Φράζω

nunquam est dico, sed indico.

Apollon. lex. H. p. 658

πῶς κ᾿ ἔοι εἴ τις νῶϊ θεῶν αἰειγενετάωνεὕδοντ᾽ ἀθρήσεις, θεοῖσι δὲ πᾶσι μετελθὼνπεφράδοι;( Ξ, 335)

πεφράδοι διασημαί( 1. μά) νεις · ὁ δὲ Απίων ἂν εἴποι,τοῦ ᾿Αριστάρχου σεσημειωμένου ὅτι τὸ φράσαι οὐδέποτεἐπὶ τοῦ εἰπεῖν τάσσεται. Id. p. 840 οὐδέποτε τοῦ ποιη-τοῦ ἐπὶ τοῦ εἰπεῖν τάσσοντος τὴν λέξιν · διόπερ Αρίστας.χος ἐν τῇ Ρ( Ι. Ξ) τῆς Ἰλιάδος ἠθέτησε. SignificatE, 500.

ὁ δὲ φῆ κώδειαν ἀνασχών,

πέφραδέ τε Πρώεσσι καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα.Hoc si cum scholiis et Eustathio conferas*), scimus deAristarcho, versum πέφραδέ— obelo notatum esse certis-simo argumento, quod hic usus verbi poate ab Homeroplane abhorreret, alterum, cuius pro spurio notandicausas non videret( quamquam sunt fortasse) tenuisse,

*) Error ut declinetur, moner, annotationem Σ, 253 non Aristo-nici esse.