105

omittere de nec participium nec adverbium addiposse: quare( D, 361 legimus

ανθῆ, πυρὶ καιόμενος.Omninoque illud nai vel ja nai tam firmum fuissein illa antiqua oratione videtur, ut nihil immutationisferret. Quare Passovius quod semel adiunctum habetsubiectum

ἦμα γυνὴ ταμίη

( Z, 390) suspectum habuit, qñ commendans. Certe sichyinn. Dem. 145

φῆ θα θεά.

hymn. Merc. 212

φῆ§ ὁ γέρων.

Sed Apollon. Rhod. ἦ ῥ᾽ ἅμα II, 619. ἦ ῥα μέγα φρο-νέων I, 348. 11, 19. ἢ ῥα περιφραδέως III, 947: quam-quam idem φῆ ῥα χαλεψάμενος ΙΙΙ, 382. φῆ ῥα πειρωμένηIII, 693, varietatem quaerens. Unde non contentusformulis Homericis fecit etiam φῆ ἄρα · Χαλκιόπη δὲIII, 718. Φῆ · ὁ δ᾽ ἄρ᾽ ἀστραγάλοις— III, 154. ὡςηὔδα III, 75. 564. 912. IV, 99. 1380. 1562. ἴσκεν · ἐπῄνη- ασαν δὲ νέοι III, 555. ἴσκεν Αγηρονίδης ΙΙ, 240. ἴσκεν ἀπη-λεγέως III, 439; et adamavit istud ἴσκεν. Quint. Sm,44, 563 ἦ · μέγα τοί δ᾽ ἐγέλασσαν, ἦ μέγα νεικείων ib.Β, 81. Γ, 128. ἦ μέγα κυδαίνων 4, 533. Itemcum partic. E, 521. 612. ς, 308, Ζ, 287. Ⓒ, 23ΙΓ, 257. ἦ ρ ὁ γέρων. Β, 41. Γ, 490. ἦ ῥα μέγα στε-νάχων Γανυμήδεος ἀγλαὸν ἦτος Η, 443. ἔννεπε Νonn.XXIII, 70. XVII, 306. εἶπε 1, 481. 11, 356. V, 533.

741.

Ἴσκεν

nunquam significat ,, inquit" sed ubique ,, aequavit".

Aristonicus Π, 41 ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἴσκοντες ἀνάλογόνἐστι τῷ κατὰ διαίρεσιν ἐΐσκοντες, ὁμοιοῦντες„ ἔϊκτο δὲϑέσκελον ἔργον“( F, 107). ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τοὺς ἀπεκ-