196

Τ

Hic versus spurius: ὅτι οὐδαμοῦ Ὅμηρος τεθρίππουχρῆσιν παρειςάγει · μάχεται δὲ καὶ τὰ ἐπαγόμενα δυϊκά*),καὶ ἡ προσφώνησις εὐήθης. Ε, 195 παρὰ δέ σφιν ἑκά-στῳ δίζυγες ἵπποι ἵστανται) ὅτι δυσὶν ἵπποις ἐχρῶντο.272 τὼ δὲ δύο) ὅτι δύο ἵπποις ἐχρῶντο · ἡ δ᾽ ἀναφορὰΘ,πρὸς τὸ τέτρωρον„ Ξάνθε τε καὶ σὺ Πόδαργε“.109 ἡ δ. ὅτι τετήρηται παρ᾽ αὐτῷ καθαρῶς τὰ δυϊκὰ καὶνῦν ὡς ἐπὶ δύο ἵππων διαλέγεται. Z, 37 ἵππω δυϊκῶςὡς ἐπὶ ξυνωρίδος ἔφη.Θ, 290 ἢ τρίποδ᾽ ἠὲ δύω ππους) ἡ δ. ὅτι δύο ἵπποις ἐχρῶντο. Ψ, 276 ὅτι δυικῶςπεριβάλλετον · συνωρίδι γὰρ ἐχρῶντο. 4, 699 καὶ γὰρτῷ χρεῖος μέγ᾿ ὀφέλλετ᾽ ἐν Ἤλιδι δίῃ τέσσαρες ἀθλο-φόροι ἵπποι αὐτοῖσιν ὄχεσφιν, ἐλθόντες μετ᾿ ἄεθλα · περὶτρίποδος γὰρ ἔμελλον θεύσεσθαι · τοὺς δ᾽ αὖϑι ἄναξ ἀν-δρῶν Αὐγείας κάσχεθε, τὸν δ᾽ ἐλατῆς ἀφίει ἀκαχήμενονἵππων) ἡ διπλῆ ὅτι φαντασίαν ὁ τόπος ἔχει ὡς τετρώρῳἅρματι χρωμένων τῶν ἡρώων · καὶ γὰρ λέγει„ τὸν δ᾽ ἐλα-τῆς ἀφίει ἀκαχήμενον ἵππων“. ἐνδέχεται δὲ δύω συνωρίδαςἐπὶ τὸν ἀγῶνα πεπορεῦσθαι, μή τι περὶ τὴν ἑτέραν γέ-νηται, εἰρῆσθαι δὲ τὸν ἐλατῆς ἀφίει“ συλληπτικῶς,

1

*) Notum qua ratione dualem defendant( cf. Reimnitz. de decl.p. c.) Hoc Aristarcho etiam in mentem venisse mihi certissimum,etenim ad manum est: sed illi praeterea in mentem venerat quae-rere quam aptum esset, quam dignum Homero, hic, ubi ad unameandemque rem equos suos, quos una ante currum conspicit, Hectoradhortatur, singula equorum paria alloqui, et praeterea, quidquiddici potest, eo minus valere cum plura et gravia indiciaconcurrant. Quod ad dualem attinet, nec ἁψῖσι λίνου ἑλόντε necχείμαῤῥοι συμβάλλετον, nec κούρω κρινθέντε δύω καὶ πεντήκοντα abillo acerrimo dualis apud Homerum vindice improbata accepimus. Et il-lud quod est II, 371 πολλοὶ δ᾽ ἐν τάφρῳ ἐφυσάρματες ὠκέες ἵπποι ἄξαντἐν πρώτῳ ῥυμῷ λίπον ἅρματ᾽ ἀνάκτων an dubitas quin ipsum nota-tum habuerit ad tuendam observationem de bigis heroum, sic fere:πρὸς τὸ ἄξαντ᾽, ὅτι συνωρίσι ἐχρῶντο οἱ ἥρωες! Schol. BL. πρὸςτὰς συνωρίδας αἷς ἐχρῶντο Τρῶες( 1. ἥρωες) τὸ δυικόν. Hoc locoegregius dualis et non minus aptus quam illo loco ineptus.