211

tiquiores, immo quaestio ipsa versibus adhaerens iamAristoteli tentata, Poet. XXVI, 22. Similis prorsuseiusdem grammatici observatio Κ, 372 ὅτι θέλοντες ζή-τημα ποιεῖν μεταγράφουσι τὸ ἡμιστίχιον οὕτως καὶ βά-λὲν οὐδ᾽ ἐφάμαρτεν, ἑκὼν δ᾽ ἡμάρτανε φωτός“( pro ἦ ῥαxai yxos uagtev, Ex-). Certe Virgiliomastix taliaausus est: Serv. Eclog. II, 23 ,, Sane hunc versummale distinguens Virgiliomastix vituperat: Lac mihinon aestate novum, non frigore: defit, i. e. sempermihi deest". De Aristonici observationibus quidquidiudicaveris, demonstrant tamen grammaticorum de ve-tustis quaestionum professoribus iudicium. Quo magismirere, quidni una cum invalescente accurata Alexan-drinorum scientia diligentique poetarum interpretationehi lusus abiecti planeque exstincti sint. Quod tantumabest ut factum sit, ut et Alexandriae retenti tractati-que et postea Romae aliisque studiorum deversoriisgnaviter culti et ad ultima saecula propagati sint. SedGraeci quidem grammatici praestantiores, quales Ze-nodotus, Aristophanes, Aristarchus fuerunt, neque vi-dentur haec pleraque in commentarios suos recepisse,neque istos artis nostrae conditores, quibus ex integrisatque illibatis novae disciplinae fontibus plenam ac co-piosam doctrinam haurire licebat, quibus primum ru-dia et confusa exemplaria ordinanda, distinguenda,perpolienda erant, minutiarum libido vel invadere veldelectare poterat: si quid autem se offerebat vere im-peditum, ut nisi captiosis artibus enodari posse nonvideretur, tum non hanc quasi gratam ostentationisoccasionem arripiebant, sed medicinam habebant,quae ab acutulis, omnia solvere paratis grammaticisnunquam inventa esset, eruditam ac simplicem àdé-τησιν. Illustre traditum exemplum est, Aristarchumin dissolvendis quaestionibus, quae sibi inanes vide-rentur, minime gloriolam quaesivisse. Quid enim re-14*

-