252

φλαγονίας

ἀπὸ γυναικὸς Περσίδος ᾿Αμάστριδοςϑυγατρὸς Οξυάθρου τοῦ ἀδελφοῦ Δαρείου, ἣ συνῴκησεΔιονυσίῳ τῷ Ἡρακλείας τυράννῳ( v. Strab. XII p. 544).Δημοσθένης δ᾽ ἐξ Αμαζόνος οὕτω λεγομένης. Sed re-dimus ad Homerica. Ergo illi ubi etonvovoat dice-bantur ibi olim Sirenes fuisse volebant, ubi Kionatov,ibi Circam, et reliqua eodem modo. Et huic veritatiHomerum respondere volebant. Scilicet accessit latepatens opinio de Homeri doctrina, quae opinio mirumquantum poetae interpretationi offecit. Etenim cumHomerus sententiis et virtutis exemplis egregiis re-pletus esset inter philosophos invaluit consuetudo utquidquid de moribus praeciperent, aliquo versu et ex-emplo ex Homero petito confirmarent. Haec consue-tudo adeo placuit et frequentata est, ut Homerus quasiquaedam doctorum supellex fieret, ut denique ipsis eaomnia Homerus continere videretur, quae accommo-dando et adaptando ex illo elicere placuerat. Porrohaec fuit communis florentis Graeciae opinio, poetasdocere; iam tum, ut mihi videtur ultra id quod ve-rum est egressa. Attamen hi de bonis moribus et exem-plis virtutis cogitabant. Quae res a parte doctorumAlexandrinorum dupliciter deflexa est, cum primumillam poetarum doctrinam a moribus ad variam eru-ditionem transferrent; deinde dicebant optimum quem-que poetam id agere atque hoc boni poetae consiliumesse ut quam plurima doceret. Sed fuerunt alii ele-gantioris iudicii, qui defendebant poetae officium nonesse( ut vocabula ab illis, sumam) διδασκαλίαν seduzaywyiar. Horum princeps Eratosthenes( Strab. I p. 6.p. 25). Ab altera parte alios secutus stat Strabo Eratosthe-nem impugnans*). Ab hac opinione profectus pleraque ad

mamur

-

* In hac quaestione maxime Hipparchum secutus, v. p. 7.