259

stitum, id totum ab Aristarcho pendere iure contendi-.mus. Etenim quamquam Aristophanes dicitur notasaccentuum invenisse, tamen in hoc genere eius operaexigua fuit, fortasse in generalibus quibusdam regulispotius quam in singulis poetarum vocibus notandis etexpediendis occupata: et si quid eiusmodi tentavit,prae Aristarchea opera tam exile visum est ut totumab illa obrueretur. Aristophanis magna et immortalia-de omni antiquitate merita reliquiae testantur: ea siquaeris, quae ad scriptorum textus pertinent, saepeeius mentio fit in variarum lectionum delectu, ineruendis versibus spuriis atque in libris vel attribuen-dis vel abiudicandis ab auctoribus tralaticiis, in car-minibus ordinandis, in metris dispescendis( Dionys.Hal. c. verb. 312). Sed de accentibus quid dixeritvix semel aut bis memoratum legimus. Aristarchusigitur primus in scriptoribus a se editis, epicis, tragi-cis, comicis, lyricis, singulas voces accentus nota di-stinxit. In singulis vocabulis ab eo factum esse nus-quam diserte traditur. Si quis igitur erit qui putetin dubiis tantum et difficilioribus notam ei positamesse, respondebo primum etiam in minutioribus, qualisest pronominum enclisis, praepositionum anastrophe,tam frequentem eius mentionem fieri ut iam hinc iu-dicandus sit perpauca sane intacta reliquisse, ut tutiusesset nec multum laboris adderet omnia simul notare.Deinde quem accentum habuerit etiam in iis comme-moratum invenimus, de quibus Aristarcho non poteratexoriri dubitatio, quae tum demum ab uno alterovegrammatico dubitari et disputari coepta, cum haecdoctrina ad omnia singula rationis regulaeque facemadmovere coepisset et contentione vires quaereret: e.g. de χαράδρα, ἄχρις, δύνηναι( Π, 390. II, 324. Z,229). Denique hoc addam. Si ea tantum notavitAristarchus, quae aliquid difficultatis haberent, nullum