259

poterat in textu eius Homerico accentu instructumesse verbum, quin in commentariis rationem redderet..Contra si omnia notavit, poterant ac potius debebantmulta esse, quae notasse sufficeret: quin poterat facilecum aliis multis unum et alterum etiam praetermissumesse impeditius, cuius quibus postea Aristarchi aucto-ritas plurimum valebat, ut Herodianus, rationes nesci-rent. Atqui invenimus haud raro Herodianum quoaccentu Aristarchus vocabulum notaverit scire, quibusrationibus ductus sit, nescire, et demonstrabimus infranonnunquam rationes ab Aristarcho alienas ei tribuisse.

Satis, opinor clarum est, quantopere hoc in loco.ab uno homine pendeamus: sed si mihi dicendum estquod sentio( quae non temere arrepta opinio est, sedut in re gravissima diuturna et repetita meditationeinvaluit) est profecto quod nobis gratulemur hunc unumesse Aristarchum, qui se modestissimum praebuit, ana-logiae normam quam universe ut constat in linguis va-lere voluit moderate adhibuit, prae analogia et certisfixisque regulis usum tuitus et nativo quodam confisussensu, quo in patrio maxime sermone doctiores saepenescii ad verum ducuntur. Quod quantum valeat in-telligitur maxime comparatis quibusdam posteriorisaevi grammaticis, cum alios dico, tum Tyrannionemet Ascalonitam Ptolemaeum, qui Gottschedii similistudio nihil non certa quadam regula adstringi volebant( a quo sermo ingenioso homini similis abhorret), quiinauditos nec a paradosi vel ab Herodiani modestis-que grammaticis receptos accentus excudebant. Contraet paradosis et eiusmodi grammatici longe in pleris-que Aristarcho adstipulati, imo eius iudicio nonnun-quam plus confisi sunt, quam suis rationibus: quemhonorem per tot saecula nunquam mendacio habitumarbitror.

17*