260

§. 2.Primum igitur quantum analogiae rationi,quantum usui dederit, exemplis ut mihi videtur minimedubiis lustremus.

( IPN)

Herod. B, 262 αἰδῶ.- Αρίσταρχος περισπωμένωςἀναγινώσκει, ὁμοίως καὶ τὸ ἠῶ δῖαν ἔμιμνε( 1, 662). καὶἡμεῖς δὲ αὐτῷ συγκατατιθέμεθα. Διονύσιος δὲ ὁ Σι-δώνιος ὀξύνει · Πάμφιλος δὲ πάσας τὰς τοιαύτας αἰτια-τικὰς περισπᾷ ·„ Λητῶ γὰρ δ᾽ ἥλκησε“( λ, 580) καὶ„ Πυ-ϑῶ δ᾽ ἐρχομένην“( 581), ἐπεί, φησί, Λητόα ἐστὶ καὶ Πυ-θόν. Διονύσιος δέ ὁ Θρᾴξ φησι κακῶς ἀνεγνωκέναι τὸνΑρίσταρχον κατὰ τὸν περισπώμενον τόνον τὸ μὲν αἰδῶκαὶ ἠῶ,τὰ δὲ ἄλλα κατ' ὀξεῖαν τάσιν, Πυθώ, Λητώ.ἐχρῆν γάρ, φησίν, ὁμοίως ἀνεγνωκέναι. οὐκ εὖ δὲ μέμ-φεται τῷ ᾿Αριστάρχῳ, εἴγε ἤδη διάφοροι αἱ εὐθεῖαι, ἠώς,αἰδώς, Λητώ δὲ καὶ Πυθώ. ἔστιν οὖν λόγος ὑπὲρ τῆςΑρισταρχείου ἀναγνώσεως καὶ τῆς κατεγνωσμένης προς-δίας οὗτος ὅτι ἐχρῆν μὲν τὸ Πυθώ περισπᾶσθαι, ἐπει-δήπερ Πυθόα ἐστί καὶ τοῦτο ἀπήτει ἡ συναλοιφή. ἀλλὰπάλιν τὸ πτωτικὸν ω ἀπέστραπται τὸν περισπώμενοντόνον · κατὰ τοῦτο ὠξύνετο · ταύτῃ γοῦν καὶ τοῦ χρυσοῦςπερισπωμένου τὸ δυϊκὸν ὀξύνομεν · οὕτως ἀποδείκνυταιὅτι καὶ ἡ καλῷ δοτικὴ εἰς ι λήγει καὶ οὐκ εἰς ως δεύτερος δὲ λόγος ἀληθής ἐστιν ὡς εὐθεῖα καὶ αἰτιατικὴὁμόφωνος οὖσα κατὰ φωνὴν ἐν τῷ αὐτῷ ἀριθμῷ πάντωςκαὶ τὸν αὐτὸν τόνον ἐπιφέρεται, οἱ ταχεῖς τοὺς ταχεῖς:εἰ δὲ ἡ εὐθεῖα ὀξύνεται, πάντως καὶ ἡ αἰτιατική. διὰτοῦτο οὖν ἡ μὲν αἰδῶ αιτιατικὴ καὶ ἡμὴ κρατούμεναι

ὑπὸ τῆς συνεμπτώσεως κατὰ τὴν εὐθεῖαν περισπῶνταικατεχόμεναι τῷ λόγῳ τῆς συναλοιφῆς, οὐχ ὑπὸ τοῦ πτω-τικοῦ χαρακτῆρος. ἡ δὲ Λητώ καὶ Πυθώ, καίπερ( 1. καιθάπερ) κατεχόμεναι ὑπὸ τῆς συνεμπτώσεως τῆς φωνῆς,κατέχονται καὶ τῷ τόνῳ( cf. ad I, 240).

Vides quid alii et ipsi Aristarchi discipuli ut om-nia una analogiae lege continerentur machinati sint.Aristarchus offensus est accentu ἠά, αἰδῶ, qui reli-