261

quorum similitudini non respondebat: attamen adsci-vit, unde nisi ex usu? Peropportune offert se locusApollonii Dyscoli de pron. 112. B, quo magis etiamres in propatulo sit: ἄλλως τε τὰ εἰς ω λήγοντα πτω-τικὰ κλίσεως τυγχάνοντα οὔποτε περισπασμὸν ἀνεδέξατο.τούτῳ γὰρ τῷ λόγῳ καὶ ἡ νεώ γενικὴ ὠξυτονήθη, μετὰκαὶ ἄλλων λόγων τῆς γενικῆς τὸν περισπασμὸν ἀπαιτούσης · καὶ τὸ

Λητὼ γὰρ ἥλκησε

καὶ τὸ

Πυϑώδ᾽ ἐρχομένην

Τι

καὶ τὰ τούτος παραπλήσια κἂν τὸ ἐντελὲς ἔχωσι Λητόκαὶ Πυθόα ἀναγκαίως ὠξύνθη. ἕνεκα γὰρ τούτου καὶδιστάσαι τὸν ᾿Αρίσταρχόν φασι περὶ τοῦ

ἠῶ δῖαν ἔμιμνε

καθό( 1. καίτοι) ἦν τὸ ἐντελὲς ἠόα, i. e, quamquam pro-pria forma erat nóc neque ideo mirandi causa erat nisiex reliquorum analogia.

6. Similiter igitur iudicandum erit de θώων, ομώνsimilibusque genitivis; de quibus Herodianus explicatad N, 103.

τὸ δὲ θώων ἔνιοι περισπῶσιν, ἵν ὁμοτονῇ τῷ ϑηρῶνκαὶ κυνῶν. οὕτως δὲ καὶ ᾿Αρίσταρχος προφέρεται, Διο-κλῆς καὶ ὁ Θρὰξ Διονύσιος ὡς βαρύνοντες τὴν λέξιν.Haec corrupta sunt, ut patet ex altero schol.` Αρί-στάρχος βαρύνει τό θώων καὶ ἐπείσθη ἡ παράδοσις, ὁ δὲΠάμφιλος περισπᾷ( cf. Eust. 922, 40)- Τu illud siclege: τὸ δὲ θεων ἔνιοι περισπῶσιν, ἵν᾿ ὁμοτονῇ τῷ θη-ρῶν καὶ κυνῶν · ἡ δὲ παράδοσις βαρυτόνως. οὕτως δὲκαὶ ὁ ᾿Αρίσταρχος προφέρεται. Διοκλῆς δὲ καὶ ὁ ΘρὰξΔιονύσιος καταγινώσκουσιν αὐτοῦ ὡς βαρύνοντος τὴν λέ-ξιν. Κάσιος δὲ( sic enim pergit) ἀπολογούμενος ὑπὲρτῆς βαρυτονήσεώς φησιν ὅτι τὰ μονοσύλλαβα, ὅταν μὲνἔχῃ τὴν πληθυντικὴν ἐπὶ τῆς τελευταίας συλλαβῆς μετὰσυμφώνου λεγομένην πάντως καὶ κατὰ τὴν γενικὴν περι-

FONG