283

persunt Aristarchi fragmenta, quae suis locis insere-mus. Dicam primum de hominum nominibus, ut adhucfeci, geographica, urbium maxime, differens..

Postquam unam late patentem exceptionem posui-mus, quando nomina in propria transeuntia accentumnon mutent, transgrediamur ad aliam, quae contineturhoc Herodiani praecepto( Steph. Byz. s. Αμονία) Ηρω-διανός φησιν ὅτι τοῖς συνοικισταῖς συνεχῶς ὁμοφωνεῖ τὰἐθνικά, δηλονότι καὶ γραφῇ καὶ τόνῳ. S. ᾿Αβαντίς.ἐκλήθη δὲ ἀπὸ ῎Αβαντος τοῦ ᾿Αργείου-τὸ ἐθνικὸν ὅμω-νυμεῖ τῷ ἥρωι ὡς Ἴων, Θεσσαλός, ᾿Αχαιός, Τρώς, 4α-ναός, Λοκρός. S. Αινία. καὶ εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ κυρίουΑἰνιᾶνος γέγονεν, εὔλογος ἡ ὁμοφωνία αὐτοῦ ὡς τὸ Τρώςκαὶ ᾿Αχαιός. Talia conditorum nomina( de quibus nosaliter iudicamus, sc. conditores ex urbium nominibusfactos esse non contra) sunt: Μολοττός, Βοιωτός, Αι-τωλός, Σικελής, Σικανός( Steph. s. ᾿Αγάθη), Κελτός, Ιλ-λυριός, Τριβαλλός( App. Illyr. 2), ᾿Αρκάς, Ἑλλοὶ τὸἔθνος ἀπὸ Ἑλλοῦ τοῦ Θεσσαλοῦ Eust. 1057, Δαναός,cet.*). Excipiuntur Τεῦκρος et Γραῖκος, cum populisint Τευκροί et Γραικοί. Steph. s. Αινία addit iis quaesupra posuimus: μὴ ὁμοφωνοῦντος τοῦ Τευκρός καὶ γυ-ναϊκός( 1. Γραικός). Id. s. v. Γραικός ὁ Ἕλλην ὀξυτόνως,sequuntur quaedam mutila, dein τὸ δὲ Γραῖκος κύριονβαρύνεται · τὸ οὖν ἐθνικὸν ὀξύνεται. Idem s. ᾿Αβαντίς( v. supra) post Λοκρός addit: τὸ δὲ Τευκρός διήλλαξεν.ὀξύνεται γὰρ. S. Αἱμονία. τὸ Τευκρός ὡς τριγενὲς ὠξύν-θη. Eust. 713, 20 Τεῦκροι γὰρ οἱ Τρῶες ἢ( i. e. ἢ μᾶλλον) Τευκροί ὀξυτόνως, ὡς πολλοῖς δοκεῖ τῶν παλαιῶνἀπό τινος ὁμωνύμου ἀνδρός. Steph. Τευκροί ὀξυτόνωςοἱ Τρῶες. Schol. II. Θ, 234 ὡς οὖν ἀπὸ Τρωικῆς γυναι..

*) Apud Steph. s. ᾿Αρταῖα pro Περσεύς leg. Πέρσης, quod estsub Πέρσαι. Μoneo propter Schneiderum gramm. Lat. III. p. 317.

Ε