303

Β, 592 καὶ Θρύον, ᾿Αλφειοῖο πόρον, καὶ ἐΰκτιτονΑἰπύ

᾿Αρίσταρχος ὡς ὀξύ. συγκατατίθεται δὲ αὐτῷ καὶ ᾿Απολ-λόδωρος. Φερεκύδης δὲ ὁ ᾿Αθηναῖος τὸ μὲν ἐΰκτιτον κύ-ριον ὄνομα παρέλαβε, τὸ δὲ αἰπὺ ἐπίθετον. ἐκ δὲ τοῦἐναντίου τινὲς τὸ μὲν ἐΰκτιτον ἐπίθετον, τὸ δὲ αἰπὺ κύ-ριον ἐπεὶ καὶ ἐν ἄλλοις( 4, 711) εἴρηκεν · ἔστι δέ τιςθρυόεσσα πόλις αἰπεῖα κολώνη ·( Cf. Strab. VIII, 349)ὃ νῦν εἴρηκεν αἰπύ. καὶ ὡς ἴδιον γενόμενον βούλονταιβαρυτονεῖν. Πτολεμαῖος δὲ φησι μὲν κύριον εἶναι τὸαἰπύ, οὐ μὴν συγκατατίθεται τῷ τόνῳ φάσκων ὡς ὅτιπολλαὶ πόλεις ὁμοφωνοῦσι προςηγορικοῖς, Ἕλος*), 4-γιαλός. χρὴ μέντοι γινώσκειν ὅτι ἀναλογωτέρα ἀνάγνωσιςἦν ἡ βαρεῖα · τὰ γὰρ εἰς υ μονογενῆ οὐδέτερα βαρύνεται,πῶν, μέθυ. ταῦτα ἐν τῇ προςῳδίᾳ καὶ ἐν τῇ καθόλουδὲ ὁμοίως ἀμφίβολον αὐτὸ ἐᾷ. ἐν μέντοι τῇ Ζ τῆςἸλιάδος( 422) διαλαμβάνων περὶ τοῦ ἰῷ ποἱ μὲν πάντεςἰῷ κίον ἤματι“ φανερῶς λέγει ὅτι ᾿Αρίσταρχος ὀξύνει τὸαἰπύ, καὶ ἐπείσθη αὐτῷ ἡ πλείστη χρῆσις.

I, 150 Καρδαμύλην Ἐνόπην τε καὶ Ἱρὴν ποιήεσσαν᾿Αρίσταρχος ὀξύνει ὁμοίως τῷ ἐπιθετικῷ ἱρήν. εἰσὶ δὲ οἱβαρύνουσιν εἰς ἰδιότητα, ὥσπερ ἐδηλώσαμεν ἐπὶ τοῦ Ῥί-πην τε Στρατίην τε( Β, 606), Ὄρθην( ib. 739). καὶ πά-λιν καὶ ἐπ᾿ ἐκείνων ἐλέγομέν τινα ὀμοτόνως μένειν, οὕτως καὶ ἐπὶ τούτων. Reliqua parte huius scholii iamsupra usi sumus(§. 12**).

Ad I, 292 οὕτως Ἰρήν ὀξυτόνως ὡς ἐν τῇ καθόλου.

In his paulo aliter diiudicanda adiectiva quam invirorum nominibus. Multa enim vel ab initio velplerumque apposito substantivo dicta, tum sine sub-

*) Hoc quam apte afferat nunc iudicare possumus.

**} De spiritu hi non videntur dubitare.