2

314

30%, non satis sibi clarum esse professus. Tetigit idemHerod. Φ, 242, sed nec eo clarius fit, nec observationehac, quae est in Bekkeri Anecd. ind. ἰγνύα.Αρίσταρχος(?) συστέλλει τὸ α καὶ ἐκτείνει τὸ ν καὶ προ-παροξύνει, ἐναλλαγὴν τόνου καὶ χρόνου πεποιηκώς, ὡςφησιν Ἡρωδιανός.

ὀρύα,

-

In schol. Pindaricis commemoratur Ol. V, 54 Ari-

starchum legisse ὑγιέντα ὄλβον, alios ὑγίεντα( ut za-ρίεντα). Ad Homerum redimus.

§. 17. Eam legem qua plurimum profecit Aristar-chus, quam sibi ubique posuit, hic quoque secutus est,ut quod ex Homero ipso effici posset, in iis huic uniduci sese addiceret.

1

-* AdΩ, 3( Et. M. 663, 30) ἀλεγεινά τε κύματα πεί-ρων Πάμφιλος περισπᾷ λέγων τὴν πρόσθεσιν τοῦ μὴἐξαλλάσσειν τὸν τόνου. εἰ δὲ περῶ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸῥῆμα καὶ περόωσι( ζ, 272) καὶ περάᾳ μέγα λαῖτμα( ε,174) δῆλον ὅτι καὶ πειρῶν. ὁ μέντοι ᾿Αρίσταρχος βαρύνων ἀναγινώσκει ὡς κείρων. φησὶ γοῦν οὕτω γενόμενοςἐπὶ τοῦ παννυχίη μὲν ῥ᾽ ἥγε καὶ ἠῶ πεῖρε κέλευθον( β, 434).τὸ πεῖρε διδάσκει ἡμᾶς καὶ τὴν πείρων μετοχὴν βαρύ-νειν. ὡς γὰρ ἔκειρε κείρων οὕτως ἔπειρε πείρων. εἰ γὰρπεριεσπᾶτο ἦν ἂν ὁ παρατατικὸς ἐπείρα. ἔστιν οὖν διτ-τὸν τὸ ῥῆμα, καὶ τὸ μὲν σὺν τῷ ι( ins. οὐ) περισπασθή-

σεται“. Cf. alterum schol.

4, 364 βαρύνεται ἡ μετοχή( στενάχων). διδασκόμεθαδὲ ἐξ ἐκείνου · τοὺς δὲ βαρὺ στενάχων προςέφη κρείων᾿Αγαμέμνων, χειρὸς ἔχων Μενέλαον, ἐπεστενάχοντο δ᾽ ἑταῖ-ροι. ἡ γὰρ ἐπίζευξις τοῦ ἐπεστενάχοντο διδάσκει ὅτι καὶτὸ στενάχω βαρύνεται. εἰ γὰρ ἦν περισπώμενον, ἐστενα-χοῦντο ἐγένετο ὡς ἐννοοῦντο. καὶ ἡ κλίσις δὲ τοῦτο