47

Σόλωνος άξοσι γλωττῶν εἰς δίκας διαφερούσας ὧδέ πως ·ὁ μὲν οὖν σός, ἐμὸς δ᾽ οὗτος ἀδελφὸς φρασάτωτί καλοῦσιν ἰδυίους.

Iure nostro sumimus has explicationes vel in tra-ditione quadam vel in etymologicis et iudicialibus nu-gis substitisse.

Iam ad sophistas festinat animus ut exploremus,quid hi suae sapientiae praecones, quos in poetis ex-plicandis se iactasse constat, attulerint magnifici. Au-diamus Protagoram, quid in exponendo poemate se-quendum putet. Simonidei carminis interpretationemaggrediens sic loquitur apud Platonem( 339. A): καὶδὴ καὶ νῦν ἔσται τὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ αὐτοῦ μέν, περὶοὗπερ ἐγώ τε καὶ σὺ νῦν διαλεγόμεθα, περὶ ἀρετῆς,μετενηνεγμένον δὲ εἰς ποίησιν. Et in eandemsententiam haec( ib.) ἡγοῦμαι, ὦ Σώκρατες, ἐγὼ ἀνδρὶπαιδείας μέγιστον μέρος εἶναι περὶ ἐπῶν δεινὸν εἶναι ·ἔστι δὲ τοῦτο τὰ ὑπὸ τῶν ποιητῶν λεγόμενα οἷόντ᾽ εἶναιξυνιέναι ἅ τε ὀρθῶς πεποίηται καὶ ἅ μή, καὶ ἐπίστασθαιδιελεῖν τε καὶ ἐρωτώμενον λόγον δοῦναι. In quo facile est intelligere illud ἅ τε ὀρθῶς πεποίηται καὶ ἅin hoc significare ,, quae poetae sententiae rectae, quaepravae sint." De recta verborum interpretatione ni-hil dicit. Illa, ut breviter dicam, moralis interpre-tatio( Hippiae dialogi memineris, quo exquiriturAchillem an Ulixem Homerus virtute praestantioremfinxerit) et sophistarum et aequalium philosophorumanimos occupabat: sophistarum vero a studiis adeoabhorret ut accurata vocabulorum interpretatione ve-rum poetae sensum elicerent, ut speciosis ad excitan-dum quaestiones argumentationibus non minus poeticavocabula ludibrio habuisse censendi sint quam vulga-ria habuisse constat. Hoc tamen hic etiam habueruntmeriti ut adversarios ad evolvendas animi notiones