48

instigarent: et tales carminum interpretationes, qualemProtagorae argutiis Socrates opponit, quamquam insi-gnes insunt errores( ut de verbo xov) et fortasse sitotum carmen haberemus plures apparerent, tamen situm plures fuissent, aliquanto prius in hoc genere ali-quid profectum esset. Nam quod quasi fundamentumsui commentarii ponit, illud carmen certo consilio, adcoarguendam Pittaci sententiam, scriptum esse, quodaccuratissime attendit ad particulam uév, quod dupli-cem significationem vocabuli xakerós explicare tentat,haec omnia bonae iustaeque interpretationis laudabilehabent initium. Sed revera neminem opinor tale ex-emplar, quale hic a Platone ultra aetatem suam sa-piente fictum est, edidisse. Illa vero in distinguendisvocabulis similiter significantibus diligentia, cui So-phistas et maxime Prodicum operam dedisse scimus,nihil ad interpretandum poetas valebat, cum non usumperquirerent sed ut in tota, quae illorum dici potest,grammatica rationem( at quae poterat esse ratio intanta artis infantia) usui opponerent( v. Protag. 341.A. Prodici subtilitatem in formula δεινός ἀνής*).Etyma vero quaerere nec novum nec fructuosum erat.Sed illorum argutiis et quaestionibus, ut iam anteasignificavi, sobriis adversariis veri quaerendi occasiodata. Ex eo genere, de quo nunc quaerimus, primahabemus exempla apud Aristotelem. Qui art. poet.c. XXVI varia solvendi genera enumerans quaedamverborum significationibus solvenda esse docet. Haec

*) Quod interesse voluit inter τέρψις, χαρά, εὐφροσύνη tetigitnuper Nitzschius ad Od. VIII, 40. Unam novimus bonam ob-servationem, Hippiae de voce rúgarvos, quod ante Archilochum inusu non fuisse docuit. De quo cum Lobeckium interrogarem re-spondit mihi ad hoc illum fortasse non tam grammaticis rationibuslatum esse quam civilibus.

-