49

quam maxime ad causam nostram pertinent(§. 16)τὰ δὲ πρὸς τὴν λέξιν ὁρῶντα δεῖ διαλύειν, οἷον γλώττῃ ·οὐρῆας μὲν πρῶτον

ἴσως γὰρ οὐ τοὺς ἡμιόνους λέγει ἀλλὰ τοὺς φύλακας. καὶτὸν Δόλωνα

-

εἶδος μὲν ἔην κακός,

οὐ τὸ σῶμα ἀσύμμετρον, ἀλλὰ τὸ πρόσωπον αἰσχρόν.γὰρ εὐπρόσωπον οἱ Κρῆτες εὐειδές καλοῦσι. καὶ τὸζωρότερον δὲ κέραιρε

οὐ τὸ ἄκρατον ὡς οἰνόφλυξιν, ἀλλὰ τὸ θᾶττον. Dein§. 21 τὰ δὲ κατὰ τὸ ἔθος τῆς λέξεως · οἷον τῶν κεκρα-μένων οἶνόν φασιν ἔνια · ὅθεν πεποίηται ὁ ΓανυμήδηςΔιὶ οἰνοχοεύειν

οὐ πινόντων οἶνον. καὶ χαλκέας τοὺς τὸν σίδηρον ἐρωγαζομένους.

Haec cum considero Aristotelica et falsa esse ple-raque et a grammatica interpretatione alienissima( ni-hil Homeri consuetudine illustrat, vel Cretenses licereputat citari in voce poetae frequentata*) huc arces-sere velim eos, qui adhuc de Alexandrinorum meritisfastidiosius loquuntur, hinc ut intelligant, quantae mo-

lis fuerit Cloacinam condere artem. Praeterea mirorquam vanam Aristoteles consumserit operam. Quae-stio erat sophistarum, quomodo xalxsús dici potuerita poeta( γ, 432), qui idem paucis ante versibus( 425)χρυσοχόος diceretur, de quo paucis versibus post pro-fiteretur poeta: χρυσὸν εἰργάζετο( 435). Respondendumdocet Aristoteles, communem sermonem plane similiratione ferrarios dicere χαλκέας. Homerum ipsum di-xisse( ι, 390--394) vel non meminerat omnino( quodillis temporibus facillime fieri potuit) vel non adhi-

TO

*) De usu Homerico voc. aidos v. Voss. ad Il. A, 115. Sched.crit. I p. 196.