riam facere viderer legentibus. Locus hic est( praef.voc. Hipp. p. 400) ὅσα τοίνυν τῶν ὀνομάτων ἐν μὲν τοῖςπάλαι χρόνοις ἦν συνήθη, νυνὶ δ᾽ οὐκέτι ἐστί, τὰ μὲν τοι-αῦτα γλώσσας καλοῦσι καὶ ταῦτα ἐξηγησόμενος ἔρχομαιτὰ δὲ ἄλλα ὅσα ζητήσεως μὲν οὐχ ἧττονοςπροςδεῖται, συνήθη δέ ἐστιν εἰς τάδε, κατὰ τὰς τῶνσυγγραμμάτων αὐτῶν ἐξηγήσεις ἄμεινον ἐπισκοπεῖσθαι.Τίς γὰρ ἡ κρίσις καὶ τί τὸ θεῖον καὶ τί τὸ ἀρτίως καὶτίς ἡ ἐπ᾽ ἄκρων εὐεξία καὶ πάνθ' ὅσα τοιαῦτα λόγουμὲν παμμήκους εἰς ἐξήγησιν δεῖται, συνήθη δέ ἐστιν οὐ-δὲν ἧττον ἢ βίος καὶ βραχύς καὶ τέχνη καὶ μακρά καὶκαιρός καὶ ὀξύς · καίτοι καὶ τούτων ἔνια δεῖταί τινοςἐξηγήσεως. Ὅθεν ἔμοιγε καὶ θαυμάζειν ἐπῆλθετῶν ἅπασαν ἐξηγεῖσθαι τὴν Ἱπποκράτους λέξινἐπαγγειλαμένων, εἰ μὴ συνίασιν ὅτι πλείω πα-φαλείπουσιν ὧν διδάσκουσινα

ν

Haec omnia primus intellexit in Homero et prae-stitit Aristarchus. Quare non scripsit glossas, sed incontinua poetae interpretatione accuratissime versatusest, in consuetis vocabulis, quorum et ad maiorem Ho-mericorum locorum partem plerumque pertinet utilitas etexplicatio certior, plus etiam quam in rarioribus et anti-quitate obscuratis operae ponens et ne quid praetermitta-tur verbum verbo reddens. Abiecit illas doctrinae sarci-nas, non tam existimans ex aliis scriptoribus multa adHomerum illustrandum promi posse quam cavendumesse ne aliorum consuetudine temere ad poetam trans-lata imprudentes in vitia et errores incurramus. Hincillud est, quod saepe eum fecisse videmus, ut non tan-tum quid significent vocabula doceat, sed quid non si-gnificent quidque a vulgari consuetudine vel ab alio-rum usu differant. Nonnunquam etiam certos scripto-rum locos affert qui falso intelligendo perverse poetamimitati esse viderentur. Denique Homericorum testemet auctorem unum Homerum habuit. In vocibus rarius