70

Attamen duo

dictum est συλληπτικῶς( ν. κ, 292. 307.), ut T, 25. Σ,351, ubi hoc ab Aristonico notatum.sunt loci ubi ὠτειλή dicitur de vulnere sagitta illato,4, 140.( cf. ad 157), et 149.( αὐτίκα δ᾽ ἔᾄδεν αἷμακελαινεφὲς ἐξ ὠτειλῆς et ὡς εἶδεν μέλαν αἷμα καταῤῥέονἐξ εὐτειλῆς), de Menelao Pandari sagitta icto*). Quodcum Aristarcho non videretur fieri posse, hos versusobelo notavit. Ad priorem locum annotatum est: ἀθε-τεῖται ὅτι οὐκ ἂν λέγοι Ὅμηρός ὠτειλὴν τὸ ἐκ βολῆςτραῦμα, ad alterum: ἀθετεῖται πάλιν διὰ τὴν ὠτειλήν.Et ut minus dubitemus de etymo non omiserunt ani-madvertere ad Ξ. 518 κατ᾿ οὐταμένην ὠτειλήν) ἡ διπλῆὅτι παρετυμολογεῖ τὴν ὠτειλὴν ἀπὸ τοῦ οὔτασε. At dixi

iam antea de hoc non unum omnium iudicium fore:ego assensum sustineo: lectores reputent quid reliquiloci haud sane pauci valeant et quod in vocabulisβολή, βέλος, πληγή a βάλλειν et πλήσσειν ductis serva-tur possitne continuo ad ὠτειλή transferri, quod abοὔτάσαι( hinc enim ortum esse vix licebit dubitare) etforma et significatione paulo certe abest longius: sedhoc ne negligant, quod ad Aristarchum cognoscen-dum facit, quam modeste dixerit: ὅτι οὐκ ἂν λέγοιὍμηρος

Non probamus hodie, quod aliquot locis βέλος ac-ceptum est pro vulnere. Θ, 513 ἀλλ᾿ ὥς τις τούτωνγε βέλος καὶ οἴκοϑι πέσσῃ · ἡ διπλῆ ὅτι βέλος εἴρηκετὸ τρῶμα ὁμωνύμως τῷ τιτρώσκοντι. Ξ, 439 βέλος δἔτι θυμὸν ἐδάμνα · ὅτι βέλος τὸν βεβλημένον τόπον.Nostrum est hoc ex veterum disciplina illustrare, quaedeclaratur his geminis exemplis. Φ, 502 Λητὼ δὲ συν-αίνυτο καμπύλα τόξα, πεπτεῶτ᾽ ἄλλυδις ἄλλα μετὰ

* AX 100

*) Idem Menelai vulnus ἕλκος dicitur 190. 217: quod de utro-que vulnerum genere dicitur.