3

τιτυγκόμενοι, quo facilius ad suppiendum accusativumαὐτόν ducebatur. Nos illam constructionem verioremducimus, ad quam legentes promtiores sumus quaequepropter duplex Te aequabiliter positum concinnior vi-detur, τῷ δ᾽ ἐπετοξάξοντο, ἰοῖσί τε τιτυσκόμενοι λάεσσίτε βάλλοντες. Sed pro altero participio transiit adverbum finitum, ut Y, 48.

αὖε δ᾽ ᾿Αθήνη,

στᾶσ᾽ ὁτὲ μὲν παρὰ τάφρον ὀρυκτὴν τείχεος ἐκτός,ἄλλοτ᾽ ἐπ᾽ ἀκτάων ἑριδούπων μακρὸν ἀΰτει.

Κ, 389. Ε, 145. Q, 66. ο, 6 ψ, 351. v. Fritzsche quaest.Luc. p. 112.p. 112. Quod sic vocabuli ἐπετοξάζοντο alteroversu latius patet significatio, hoc utrum scrupuluminiiciat, an hanc interpretationem commendet?

Monui supra hac parte disputationis uobis usuifore, quod certissimo exemplo probabamus, Aristarchiobservationes nonnunquam deflexas esse a discipulis.Hoc iudico factum esse ab Aristonico ad 4, 117

( αὐτὰρ ὁ σύλα πῶμα φαρέτρης, ἐκ δ᾽ ἕλετ᾽ ἰόν),ἀβλῆτα, πτερόεντα, μελαινέων ἕρμ᾽ ὀδυνάων.

Thi Aristonicus: ἀβλῆτα cet. ἀθετεῖται ὅτι νῦν ἁπλῶςἄβλητον καὶ μηδέ ποτε βεβλημένον καὶ ἀφειμένον, οὐχ῾Ομηρικῶς. τὸ γὰρ βάλλειν Ὅμηρος οὐκ ἐπὶ τοῦ ψιλῶςπροέσθαι τίθησιν. At si dicitur ἰὸν βάλλειν( υ, 62.χαλκὸν β. Ε, 317), recte dicitur ἰὸς ἀβλής. Illud veradici, quomodo fugere potuerit eum, qui primus usumvocabuli animadvertit quique vel ad observandumusum vel ad comprobandum singulis locis attendebat,quo diplen apponeret, ego non video. Aut non fecitobservationem aut recte fecit. Ergo, ni fallor, sicstatuemus. Apposuerat Aristarchus versui obelum. Sedin commentariis signorum causas non omnibus locisomnes apposuerat, partim quod ipsa nota in rebussaepius monitis pro commentario esset, partim quodin isto more singulos quosque versus notandi non