}

103

κεῖσε, ἐξ, εἰς, cet. Haec et talia vocabula ubi ab-sunt, sed cogitatione supplentur, tum abit in significationes et veniendi et abeundi. Illa est e. g. i, 571ἥδε δὴ ἠὼς εἶσι δυςώνυμος. ι, 279 ἀλλά μοι εἴῳ ὅπῃἔσχες ἰὼν εὐεργέα νῆα. Recte Wellauerus ap. Apollo-nium.IHI, 1155 ἄρ ἰοῦσαν revocavit pro ἀνιοῦσαν.Virg, Aen. VI, 392( Charon loquitur): Nec vero Al-çiden me sum laetatus euntem( i. e. venientem) acce-

Ow

M

pisse lact. Abeundi notio est I, 701 ἀλλ᾿ ἤτοι κεῖνονμὲν ξάσομεν, ἤ κεν ἴῃσιν ἤ κε μένῃ. Ζ, 221 και μινἐγὼν κατέλειπον ἰὼν ἐν δώμασ᾽ ἐμοῖσιν. Virg. Aen. XI, 46.Et hanc significationem is sibi locus vindicat, inquo versamur; τάχα hic significat, quod ubique: ymox

19

וכ

Ἰθύς

adverbium locale est.

201

Υ, 49 ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐπ᾿ εὐθείας καὶ κατ' ἐναντίον.Μ, 254 ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἰϑύς τοπικῶς τίθησιν ἀντὶ τοῦἐπ᾽ εὐθείας καταντικρὺ νηῶν.

Πέλεον.

Π, 336 ἡ δ. ὅτι μέλεον ἀντὶ τοῦ μελέως ματαίως · καὶδιὰ παντὸς οὕτως Ὅμηρος χρῆται · οἱ δὲ τραγικοὶ ἐπὶ τοῦοἰκτροῦ καὶ τάλανος. καὶ ἡ συνήθεια. πρὸς οὓς καὶ ἡ ση-μείωσις. Κ, 480 ὅτι οἱ νεώτεροι μέλεον τὸν ἀτυχῆ, ὁ δὲὍμηρος ἀντὶ τοῦ ματαίως. Item Ψ, 795.( Cf. B ad 2,409 μελεϊστί · τινὲς οἰκτρῶς, οὐκ εὖ · μέλεον γὰρ ὁ ποιη-τὴς τὸ μάταιόν φησιν · ἔστιν οὖν ἀντὶ τοῦ κατὰ μέλος).

Γράφειν

non est scribere, sed i. q. ξέειν.

Z, 169( in Proeti tabella) ἡ διπλῆ ὅτι ἔμφασίς ἐστι