111

Totum adscribam scholion, quod habet luculentum ex-emplum explicationis Aristarcheae, ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τοῦΜηκιστέως ἀκουστέον ἧς ποτε Θήβας ἦλθεν, οὐκ ἐπὶ τοῦΕὐρυάλου, ὡς ὁ Κράτης." Hoc( nemo vero dubitabit)non tantum eo nititur, quod Cratetem neglexisse mi-reris, quod Oedipus non potest Troianorum heroumaequalis esse sed patrum, non Diomedis e. g. sed Ty-dei, sed simul consuetudine, ad quam propendere poe-tam Aristarchus observaverat: ὅτι πρὸς τὸ δεύτερονπρότερον ἀπαντᾷ. Tum pergit: καὶ ὅτι οἱ νεώτεροι πα-ρὰ τὸν Ὅμηρον τὸν Οἰδίπουν φασὶν ἑαυτὸν τυφλώσανταποδηγούμενον εἰς ᾿Αθήνας ἐλθεῖν καὶ ἐκεῖ τελευτῆσαι.Sed quae antiquior fabula fuerit Homero indicata nul-fum exstabat testimonium.. Attendit igitur, si quid exhoc ipso loco elici posset.. Primum hoc: νῦν δὲ ὁμό-λογον ὅτι ἐν Θήβαις ἐτελεύτησεν. At quo leto?Diligenter observato usu vocabuli dovanoat statim huncfructum cepit, quod fato non periisse perspexit, sedbello potius. Quo tamen loco non substitit. Sed le-gamus primum ipsam annotationem: καὶ πρὸς τὸ δε-δουπότος · οἱ γλωσσογράφοι γὰρ ἓν ἀνθ᾽ ἑνὸς τεθνηκότοςἐξεδέξαντο · ἐκ παρεπομένου δὲ νοητέον ὅτι ἤτοι ἐν πο-λέμῳ τετελεύτηκε, ψοφοῦσι γὰρ οἱ πίπτοντες„ δούπησενδὲ πεσών · ἢ κατεκρήμνισεν ἑαυτόν · καὶ γὰρ οὗτος ὁθάνατος μετὰ ψόφου. Bello perisse, eo primum duxitHomericorum locorum comparatio. At pupugit hocanimum. Quo enim bello Oedipum cecidisse fingamus?Vocabuli etymon propriamque notionem spectantibusvidebitur de omni nece adhiberi potuisse, quae fit cumstrepitu. Quid si prisca fuit fabula, Oealipum flagi-tio et scelere patefacto cum mortem quaereret ex illafunesta rupe sese demisisse, qua immane olim mon-strum tot praecipites dederat hospites, qua illo tem-pore deiici et ipsi fuisset optatius? Hoc belle exco-gitatum. Cf. Eust ἢ ὡς ὑπερπαθήσαντος καὶ κα

au