138

δ᾽ ᾿Αγαμέμνων ἄξια δῶρα δίδωσι μεταλλήξαντι χόλοιο)ὅτι ἀντιφράζει τῇ μήνιδι τὸν χόλον. Τ, 67 Achilles ipsede sese: νῦν δ᾽ ἤτοι μὲν ἐγὼ παύω χόλον · ἡ διπλῆ ὅτιἀντιπέφρακε τῇ μήνιδι τὸν χόλον.( Cf. mox v. 75 ὣςἔφαθ᾽ · οἱ δ᾽ ἐχάρησαν ἐϋκνήμιδες Αχαιοί, μῆνιν ἀπει-πόντος μεγαθύμου Πηλείωνος). I, 30 Patroclus adilium: μὴ ἐμὲ γοῦν οὗτός γε λάβοι χόλος, ὃν σύ φυλάσ-σεις) ἡ διπλῆ ὅτι ὁ χόλος ἀντιμετείληπται ὡς ἰσοδυνα-μῶν τῇ μήνιδι. Ib. 64 πρὸς τὸ μηνιθμόν ὅτι παραλλή-λως τέταχε τῷ χόλῳ. Qui locus sic habet: οὐδ᾽ ἄραπως ἦν ἀσπερχὲς κεχολῶσθαι ἐνὶ φρεσίν · ἤτοι ἔφην γεοὐ πρὶν μηνιθμὸν καταπαυσέμεν. Unde sponte emersitvera explicatio O, 122 ἔνθα κ᾿ ἔτι μείζων τε καὶ ἀργαλεώτερος ἄλλος πὰρ Διὸς ἀθανάτοισι χόλος καὶ μῆνιςἐτύχθη) ὅτι ἐκ παραλλήλου ὡς ἰσοδυναμοῦντα τὸν χόλονκαὶ τὴν μῆνιν. Cautum igitur ne quis eiusmodi locisse ipsum vel poetam cruciaret differentia extundenda.Sumsit hinc Apollonius III, 337 οὐδ᾽ ὑπαλύξειν στεῦταιἀμειλίκτοιο Διὸς θυμαλγέα μῆνιν Καὶ χόλον. Sed falsusfuit in etymologia. Apollon. 1. p. 550. Μῆνις ὁ μὲν᾿Απίων μάνης( 1. μανία) · οἱ γὰρ ὀργιζόμενοί πως μαίνονται. Αρίσταρχος δὲ κότος πολυχρόνιος, ἀπὸ τοῦ ἐγκεῖσθαι. Seripsit, ni fallor, ἀπὸ τοῦ ἐπιμένειν ἤγουνἐγκεῖσθαι. Eust. p. 8 ὅτι μῆνις κατὰ τοὺς παλαιοὺς ἡἐπιμένουσα ὀργή.

Ἔνδον et εἴσω, κεῖθι et κεῖσε

item alia adverbia quae motum et statum significant abHomero non commutantur.

η, 13 ἥ οἱ πῦρ ἀνέκαις καὶ εἴσω δόρπον ἐκόσμει) διὰτὴν διαφορὰν τοῦ εἴσω πρὸς τὸ ἔνδον( sc. ἡ διπλῆ). Κ, 528.ἀλλὰ καὶ ἡμεῖς

κεῖσ᾽ ἵππους τε καὶ ἅρμ᾽ ὀτρύνομεν, ἔνθα μάλισταἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κεῖϑ᾽ ἵππους · γίνεται δὲ

AFISTELP