203

Huc

mis verbis usus*), et alii. Hi omnes si ad prisci poe-tae rationes caecutientes acerba eum cum irrisione at-que obiurgatione increpitarunt, quid mirum exstitissecontra, qui vatem tanta gloria circumlatum, immo tantavulgo pietate exceptum defendere conarentur et invi-diosas criminationes diluere? In quo plerique, viama Theagene monstratam persecuti, ad allegoriam con-fugerunt**), alii aliis excusationibus usi sunt.accessit quod Homericos versus ac narrationes iamprimis temporibus partim in communi vita( plenus ex-emplorum est Diogenes), partim in disputationibus doc-tioribus vel serio vel ad orationis ornatum ubique ad-sciverunt: qua in re suo quisque ingenio in vituperandoac defendendo abuteretur. Sic exarsit mature crimi-nantium et patrocinantium contentio, mutuo incensacertamine. Quotusquisque enim fuerit, quem criminaista contemnere et multa in poesi non ad amussim ex-pendenda esse vel cupiditas vel artis infantia intelligerepassa sit? Defensores quidem tam multos habuit poetatamque cupidos, ut certo ac proprio nomine' Oungovravérat***) dici mererentur, vocabulo, ut ego suspicor,ad irrisionem invento. In qua re cum non tantumphilosophi, sed mediocres homines et rhapsodi praeci-pue, nec docti nec ingeniosi, sibi partes sumerent, iurenostro opinamur, iam tum pingues plurimas fuisse de-fensiones, quales usque ad extremam aetatem fuissecognovimus. In melioribus Socratici temporis lauda-toribus, si Xenophonti fides est, Glaucus et Stesim-brotus fuerunt, quorum hodieque aliquot, sed exiguas

*) Diog. La. IX, 1.

**) De his post Wolfium exposuit Lobeckius Agl. I p. 155 sqq.

***) Nitzsch. praef. ad Plat. Ion. c. II.