226

rationes dissolvendi quae plerumque adhibentur: et saepis-sime quidem solutio fit ἐκ προσώπου, ἐκ λέξεως, ἐκ καιροῦ,Tóл,. Et est haud dubie hoc artificium vagumnegotium regulis quibusdam adstringendi, quo faciliusfiat*), antiquissimum. Primum Aristoteles sophistarumelenchis certa solvendi genera opposuit suisque nomi-bus insignivit, quae legi merentur art. poet. XXVI.Deinde ne in Sosibio quidem dubitandum est, quincerta quaedam artificia et nomina, quibus in dissolven-dis difficultatibus identidem uteretur, constituta ha-buerit, quamquam fortasse ab iis, quae postea value-runt, diversa. Nam in fragmento ex eius opere, Athen.P.493 d, postquam quaestionem posuit, addit ,, toutevτοίνυν οὕτως κατηγορουμένων τῇ ἀναστροφῇ χρησάμενοιἀπολύομεν τὸν ποιητήν“. Fuit igitur ἡ ἀναστροφή exillis solvendi rationibus, quas solebat adhibere.. Atqueeius genus solvendi insignitum fuisse apparet ibidemex ratione, qua a Ptolemaeo elusus est, qui ipse ineo irridendo inepta quadam solutione, quam ille ad-hibere solebat, usus est.-

§. 6. Superest, ut libellos, quos quidem novimus,qui in solis dissolvendis quaestionibus occupati erant,commemoremus, qui pro auctorum ingeniis haud dubieplus minus spinosi erant, nonnunquam quaestionum acsolutionum nomine ac forma necessarias atque prae-claras commentationes continebant, cum aevo poste-riore in ipsis commentariis explicationes ita plerumque

*) Idem consilium agnosco in praescriptis Servii, ut hominumnomina non nominata ponenda sint. Aen. IX, 362. Cf. I, 71. 174.Juvenalis et Suetonii loci supra allati ostendunt, horum nominumSaepe vix habe-scientiae Romanorum principes avidos fuisse.bant vexati grammatici quo confugerent: de quo lepidum est quodhabet Athen. 398. c.

10