263

§. 3. Sed ubi usus deficeret, i. e. in obsoletis formiset vocabulis, qua via Aristarchus ingressus est? Paucasunt, sed quantivis pretii verba Herodiani quae indicant, ad 1, 659: προπαρωξύνθη δὲ ὑπὸ τοῦ ᾿Αριστάρχου( sc. οὐτάμενος) διὰ τὸν χαρακτῆρα, ἐπεὶ αἱ τοιαῦται μετοχαὶ προπαρωξύνοντο, ἱστάμενος, κιχράμενος. ὁ γὰρἀνὴρ τῷ χαρακτῆρι μᾶλλον τοὺς τόνους προςνέμει*). Οὐτάμενος cum aliis nemini ignotis Butt-manno, ut constat, aoristi sunt per syncopen facti.Quod si iis finibus circumscribitur, quos ipse vir sol-lertissimus T. II p. 2 not. et p. 10 not. indicavit, con-cedere possumus. Proprie plerique non sunt aoristised analogia non satis expressa fictae formae, modoad aoristos, modo ad ipsa praesentia propius acceden-tes( V. Buttm. p. 12 not. 8 et p. 23 not. 3). Uti igi-tur totae quasi similibus istis, quae loquentium sensuiobversabantur, debentur, sic nec accentus ad aliamquam ad horum similitudinem poni poterat. Quodrectissime sensit Aristarchus. Praeterea ut omninosynecdrome magnum Graeci sermonis momentum est,sic in accentibus valuit**). Ipsum iv non aoristus est,nec xiv, sed propter simplicem formam accentum aori-stis( e. g. Tov) accommodarunt. Et contra videantquid agant, qui quod έρεσθαι, διωκαθειν, πιτνων, ὀφλεινaoristorum significationem habent, continuo accentumaoristorum accersendum putant. In quo quam nonsubleventur paradosi ipsi opinor sentiunt.De ge-

*) Addit ἄλλως τε καὶ ἡ γινομένη τοῦ σ ὕρεσις · καὶ ἀνεδρομὴνἐργάζεται τόνου. Hoc sequitur Apollonius, de coni p. 496. Cæte->rum quibus haec cordi sunt auctor sim ut totum Herodiani schalion paulo longius, cuius partem supra scripsi, adeant.

**) Refero huc aizunris, quod applicatum est ad ucynths. Bin-Evos fortasse non dictum esset, nisi ut quodammodo responderetvoci οὐτάμενος.