266

τὸ βιβαστός βιβάσθων. παραιτητέον δὲ καὶ τοὺς ὀξύνον-τας ὡς δεύτερον ἀόριστον.( Hinc frustula venerunt inΜEt. M. p. 197, 20).*)

Sequitur λίς. Eust. p. 841, 22 τὸ δὲ λίς κατὰ μὲνως

ο

1009

~

Αρίσταρχον, ὥς φασιν ᾿Απίων καὶ Ἡρόδωρος, ὀξύνεταισυνεξομοιούμενον τῷ χαρακτῆρι τοῦ κίς κιός, ἔτιδὲ καὶ τοῦ τίς καὶ θίς καὶ ῥίς, εἰ καὶ διαφόρως ταῦτακλίνεται πρὸς τὸ λίς. ὁ Αἰσχρίων δέ φασι περισπᾷ διὰτὸ καὶ τὴν αἰτιατικὴν περισπᾶσθαι. ὡς γὰρ μῦς μῦν,δρῦς δρῦν, οὕτω καὶ λῖς λῖν. εἰ δὲ μηδὲν τῶν εἰς ις πε-ρισπᾶται, ἀλλ᾿ ὁ Αἰσχρίων τοῦτο ἐποίει, ἐκφεύγων θη-λυκὸν ἐπίθετον τὸ λὶς πέτρη ἐν Ὀδυσσείᾳ ῥηϑέν( μ, 64).καὶ οὕτω μὲν ἐκεῖνος τὸ λίς ὁ λέων περιέσπασεν ἐπὶ τοῦλέοντος πρὸς διαστολὴν τοῦ ἐπιθετικοῦ, ἀλλ᾿ ἡ παράδο-σις, φασί, τῷ ᾿Αριστάρχῳ πείθεται. Herod. ad 4, 239ὁ μὲν ᾿Αρίσταρχος ὀξύνει, ὁ δέ Αἰσχρίων περισπᾷ. ὡςγὰρ παρὰ τὸ μᾶς μῦν, φησί, καὶ νοῦς νοῦν, οὕτως καὶλῖς λῖν · ἐπί τε λῖν ἤγαγε δαίμων. καί( ins. οὐκ) ἐστισυγκατατίθεσθαι τῷ Αἰσχρίωνι ὅτι μᾶλλον ὀφείλει περι-σπᾶσθαι, εἰ καὶ μηδὲν τῶν εἰς ις ληγόντων καὶ ἀρσενικὸνγένος ὑπισχνουμένων περιεσπάσθη. καὶ τάχα καθ᾽ ἔτε-φον λόγον, ἵνα τὸ ἐπιθετικὸν καὶ σημαῖνον γένος θηλυ-κὸν καὶ ὀξυνόμενον ἀποφύγῃ, λέγω δὲ τὸ λὶς πέτρη · τῷμέντοι χαρακτῆρι τοῦ κίς καὶ( ins. τῷ) 9ίς, καίτοι γεδιαφόρως κλιθεῖσι πρὸς τὸ λίς, συνεξωμοίωσεν αὐτὸ κατὰτόνον ὁ ᾿Αρίσταρχος. καὶ οὕτως ἐπείσθη ἡ παράδοσις.( cf. Arcad. 193, 1. 125, 1. περ. μον. λ. 19).

200

De accusativo luv falso traditum ab Eustathio p.857, 37 τὸ δὲ λῖν οἱ μὲν περὶ ᾿Αρίσταρχον ὀξύνουσιν ὡςκαὶ τὴν ὀρθήν. ἤδη γὰρ δεδήλωται ὅτι τὸ λίς ὠξύνετοπαρ' αὐτοῖς. ἕτεροι δὲ περισπῶσι, κανονίζοντες ὡς πᾶσα

*) Videntur quidem etiam dϊοντι pro aoristo habuisse. To ducitII, 508 ἀΐοντι ὡς λέγοντι. οὕτως καὶ ᾿Αρίσταρχος.