267

αιτιατικὴ μονοσύλλαβος εἰς ν λήγουσα περισπᾶται, μνᾶν,δρῦν, μῦν, κλεῖν, καίτοι τῆς εὐθείας τούτου ὀξυνομένης.ὀξύνεται γὰρ ἡ κλείς. Nec ulla causa est cur Aristar-chum mirabiliter a se ipsum descivisse putemus, necquisquam praeterea tam memorabilem exceptionem com-memoravit, imo undique patet omnes consensisse inaccentu λῖν, omnium minime vero eum scripsisse λίν ξυcuius auctoritatem nec reliqui neglexerunt et Hero-dianus nusquam. v. Herodian. ad 4, 480. Arcad. 130,17. Theodos. can. 1004. Choerobosc. 1230. Eust.775, 40. Taedet nunc plura addere ut Eustathii er-rorem convincam, quod me olim in adversariis fecissevideo. His perpensis, quae adhuc de Aristarchi ra-tionibus disputata sunt, dubitari non potest, nec Her-mannus dubitabit, qui olim fidem habuit Eustathio adEur. Bacch. 1166. Casu evenit, ut unde sit Eustathiierror indicari possit. Ad 4, 480 in cod. Ven. A He-rodiani notam subsequitur alia, quae est de nominativoλίς, sed falso huc intrusa est, ubi in textu Homericoest λῖν. Hoc fraudi fuit Eustathio. Sed qui in Cod.Ven. illam notulam loco non suo allevit is( nisi rescasu accidit) videbitur deceptus esse eo loco qui estEt. M. 567, ubi negligentius inspicienti facile videripotest de nominativo praecipi.

Ad synecdromen pertinet ζαφελῶς. Sch. ζ, 330Αρί-σταρχος περισπᾶται τὸ ζαφελῶς, καὶ οὕτως ἐπεκράτησεν. ἔδειδὲ βαρυτόνως. Herod. ap. Ioan. Alex.39, 13 παρὰ τὸ ζά-φελος προπαροξυνόμενον ὀφείλει καὶ τὸ ζαφελῶς ἐπίῤῥημαβαρύνεσθαι ὡς ἀπὸ τοῦ ζάθεος ζαθέως. οὐ γάρ ἐστι παρὰτῷ ποιητῇ ζαφελής. δείκνυσι δὲ Ἡωδιανὸς ὡς ὅτι κατὰσυνεκδρομὴν τοῦ ἀμελῶς καὶ ἐντελῶς περιεσπάσθη τὸζαφελῶς*).

*) Hoc usus est sed corrupit auctor scholii' in Et. M. 408, 20.