343

monia dubitari nequit. ¦Athen. p. 397. e. ταῶς δὲλέγουσιν ᾿Αθηναῖοι, ὥς φησι Τρύφων, τὴν τελευταίανσυλλαβὴν περισπῶντες καὶ δασύνοντες. καὶ ἀναγινώσκοιμὲν οὕτως παρ' Εὐπόλιδι ἐν ᾿Αστρατεύτοις, πρόκειται δὲτὸ μαρτύριον( 397 c.), καὶ ἐν Ὄρνισιν Αριστοφάνους( 101)

ουσι

Τηρεὺς γὰρ εἶ σύ; πότερον ὄρνις ἤ ταῶς; καὶ πάλιν( 269).

Ὄρνις δῆτα τίς ποτ᾽ ἐστίν; οὐ δή που ταῖς;λέγουσι δὲ καὶ τὴν δοτικὴν ταῶνι, ὡς ἐν τῷ αὐτῷ ᾿Αριστο-φάνης( 884). Praeterea Seleuci testimonium est ib. p.398 a. Σέλευκος δ᾽ ἐν τῷ πέμπτῳ περὶ Ἑλληνισμοῦ ·„ ταῶςπαραλόγως δὲ οἱ ᾿Αττικοὶ καὶ δασύνουσι καὶ περισπῶσι“.Tertii testis gravissimi Apollonii( synt. p. 319) iamantea mentionem fecimus. Exceptio ansam dedit delege docendi. Nam sic ille pergit apud Athenaeum

COOR

FORMALNO

( 397 e.) ἀμήχανον δὲ παρ᾿ ᾿Αττικοῖς καὶ Ἴωσιν ἐν τοῖςὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ὀνόμασι τὴν τελευτῶσαν ἀπὸ φωνή-εντος ἀρχομένην δασύνεσθαι. πάντως γὰρ εἶναι ψιλὴναὐτὴν ἠκολούθηκεν, οἷον νεῶς, λεῶς, Τυνδάρεως, Μενέλεώς, λειπόνεως, εὔνεως, Νείλεως, πρῶος, υἱός, Κεῖος,Χιός, διός, χρεῖος, πλεῖος, λεῖος, λαιός, βαιός, φαιός,πηὄς, γόος, 9οὔς, ᾧόος, ζωὄς. φύλαρχος γὰρ οὖσα καὶἡγεμονικὴ τὴν φύσιν ἡ δασύτης τοῖς τελευταίοις μέρεσι

ad O, 626: ubi quum δεινὸς ἀήτης alii scriberent, pars δεινὸς ἀήτη,magister argutissimus habuit quomodo item dirimeret:„ τινὲς νοήςσαντες κακῶς θηλυκῶς ἐκφέρουσιν · ἡ γὰρ ἀρσενικὴ ἐκφορὰ ἐμφαντι-κώτερον τὸν λόγον ὑπεργάζεται καὶ τὸν ἄνεμον σφοδρότερονἀποδείκνυσιν.“ Hic scilicet sapientior, quam veteres linguaeconditores, quorum mentibus nec θύελλαι nec ἄελλαι, ventis vide-licet rapidiores, absona videbantur. Ceterum ab his grammatico-rum nugis recta via retro ducimur ad vetustissimam philosophorumquaestionem de vocabulis φύσει an νόμῳ ortis. Hinc illa promanarunt.Sed differo, iam įdiutius affluenti materiae me indulsisse sentiens.